Antigone

Sakarlık mı, dalgınlık mı bilemedim ki..)

2010-05-04T03:24:00.000-07:00

Dün bende bi sakarlık bi sakarlık... Sabah kahvaltı esnasında çatala hükmedememe gibi ufak bir iki sıkıntı ile başladım güne. Çok ehemmiyet vermedim çünkü uykusuzluk -ki geceleri deliksiz uyuyamıyorum artık- böyle tepkiler yaratabilior bünyede. Sonra bi enerji ve şevkle yemek yapmaya koyuldum. Her şeyi gayet nizamlı götürürken bi pasaklılık hali hasıl oldu bu kez de, etrafa sıçrata püskürte. Neyse olur bööle şeyler diyerek fırına vermek planı ile tavuk kanatları baharaatlı, soğanlı, yağlı, şaraplı, salçalı sevgili sosumla harmanladım iyice buladım. tAM tepsiye dizer iken kanatlardan biri isyan çıkarıp kaşla göz arasında ben daha ne olduğunu anlayamadan elimden fırttı ve bir iki hızlı parende ile mutfak dolaplarından yerin birkaç noktasına kadar özenle salçalı izler bırarak yere iniş yaptı. La-havle çekip dizim işini bitirip meydan okuyan kanadı çöpledikten sonra her bi yeri çamaşır suyu ile dezenfekte ediverdim, kısmen hızla. Ardından verdim fırına onları, giriştim pilava. Her zamanki gibi yağa önce arpa şehriyeleri verdim tuzla, pirinçler de ıslanmakta. Yani rutin sıralama ve menzilde ilerleyerek devam ediyorum. Derken telefon çaldı, yanlış numara, hay huy derken... sen bizim arpalar Arap'a dön de kapkara ol! Hayde ben alel tecel hemen verdim pirinçleri üzerine kurtarır belki diye, cosurdayıp elime sıçramaz mı arpanın bi ikisi. Kapadım kapağı ekledim suyu ve ek yağı. Pilavı kurtardım efenim, dersiniz ki safran yutmuş, sarımtrak ama lezzeti kavruk bi şey çıkı ortaya. Bu arada fırındaki tavuktan mis gibi bi aroma yükselmekte, ama daha tam kızarmamış, bi 5-10 dakka daha beklim derken sen unut onlar da, yanıvermesin mi fırında!.. "Allam tut beni çıldırceammm!!!" diyen sesime rağmen var bunda bi iş diyerek tuhaf bi sakinlikle sıyırdım soğanlı soslu yanık taraflarını -yani asıl lezzetli olacak yerlerini- aldım başka tabağa. Çok şükür çorba salata normaldi de durumu kurtardı. Bu arada öğlen tv karşısında keyif için tepsiye özenle hazırlayıp sonra nasıl olduysa otalığa saçtığım yemeğim ve meyve suyumdan hiç bahsetmeyeceğim tabi ya da bulaşık makinesini sakince boşaltır iken elimden fırtıp giden bi iki kap kacaktan da... vs vs.. Yok yok , çok şükür bugün iyiyim. Biraz daha iyi uyuyabilmekliğime bağlıyorum..))))
sevgiler ve sakarlıkan uzak günler ..)

Doğaya kaçış..)

2010-05-02T05:56:00.000-07:00

Kaaç zamandır evin sınırları dışına -gezmek anlamında- çıkmışlığım yoktu; yok hastalıktı, yok havanın bozuk hali idi derken.. neyse ki geçen hafta sonu bize biraz izin verdi de burdaki en büyük -hatta çoğu kere tek- nimetinden; yani "DOĞA"dan faydalanabildik. Muhteşem bir hava vardı ve ormanları seyrede seyrede köy yolları üzerinden bir seyahae başladık. Çabuk yoruluyorum tabi; nerde o keçi gibi mertleye mertleye tırmanışlarım, saatler süren yürüyüşlerim falan... dura dinlene, -tabi ben tıslaya tıslaya..)- havayı, baharı koklaya koklaya, bulduğumuz taşlara otura kalka gezdik...

Doğaya kaçışımıza dair bikaç foto sunarak sizle de paylaşayım istiyorum yeşili, baharın gelişini ve dinginliği..)

Bir haftadır nerdeyse güneşi gördüğümüz yok, rüzgardan sisten o ayrı... Bu da buraya özgü bir durmak bilmez değişkenlik hali ..(

Denemeseniz bile..

2010-05-01T09:34:00.000-07:00

Çok zeytin tüketen tipler değilseniz (ki bi oturuşta leblebi gibi 30-35 adet zeytin tüketebilen performanslarla karşılaşmışlığım var..) ) ve de bozulma tehlikesiyle sık sık karşı karşıya kalıyorsanız çözüm var: hemen buzluğunuza atın. Sonra çözdürüp yemek mümkün ama aynı tadı vermiyor, ben genelde poğaça içinde kulanıyorum. Efenim çekirdeklerini bıçakla ayıklayarak tabii ki, ısırarak değil..) Yakın zamanda yeni bi yöntem daha öğrendim. Bu yöntemden övgü ve evet pek lezzetli, deneyiniz diyerek bahsedemeyeceğim ama damak tadı belki hoiunuza gider: zeytin çorbası.
Şöyle ki, elinizde artmış turşuluk zeytinleriniz var (hani şu bol tuzlu ve kırmızı biberli, çekirdeksiz) alın onlardan bir iki avuç atın rondoya. Bu zeytin topluluğu ile birlikte 3 y.kaşığı yoğurt, 1 y.kaşığı un, 1 yumurta, birkaç damla limon suyu, çok az sıvı yağı da katıp rondodan geçirin. Sonra bu terbiyeli karışımı tencerenize alıp soğuksu katın arzunuza göre ve kaynayana kadar karıştırın. İsteğe göre dere otu, karabiberle servis edebirsiniz.
B denedim, hatta siyah zeytinler de ekledim birkaç tane, fena olmadı. Ekşili tatları, beaz tarhana gibi farklı lezzetleri sevenlere önerebilirim; ama matah bi şey beklemeyin hiç onu da söyleyeyim. ..)))))

Yumurtaların sebeb-i hikmeti

2010-04-29T03:53:00.000-07:00

Bu kez de sardırdım yumurta boyamaya.. Şöyle ki; geçenlerde komşumun bebek mevlüdü vardı -ki hayatımda ilk kez katılıyorum, ne götürülür, ne yapmalıdır bilmiyorum- Aradım sordum anneme, dedi ki "hediyeni verdiysen elin boş gidersin ama sana bebek göstermeye gelirlerse haşlanmış yumurta verirlerdi İç Anadolu'da." Ne alaka ise o da bilemedi ve kaldı mevzuu öölece. Sonracıma katıldım mevlüde, gayet sade idi. Hoca okudu, bebeğe üfledi -oğluşum da nasiplendi bu arada ..)- . Adamcağız yaşlı idi öyle yağlayıp ballayıp şaşaa veremedi; meğer bayan hocalar gelir ööle okurmuş. Anaa baktım ki ne âdetler varmış başka başka illerde, kulak kabarttım da muhabetlere. O sırada annemin "yumurta verirlerin"in sebeb-i hikmetini de çözdüm onlar konuşurlarken. Meğerse çocuk nurtopu gibi sağlıklı sıhhatli olsun diye sembolik olarak eve gelen bebeğe hediye verirmiş ev sahibi. Hakkaten baktım ki şeker sepetlerinde yumurtalar var..) Çok hoşuma gitti bu sembolik ifade ve dedim ki bi farklılık yaparak ben de haşlayıp boyayım yumurtaları -tıpkı üniversitenin bahar şenliklerinde yaptığımız gibi- hoşluk olsun. Öylece başladım işte boyama çalışmalarıma. Aslında amerikan bezi boyaları ile önce tabana renk vermek gerekti ama nerden bulcam burda, ben de aldım beyaz yumurtaları ispirtolu kalemle işledim üstünü kafama göre. Şimdilik ağırlar ama zamanla içi kuruyunca hafifleyecekler. Diyceksiniz ki e kırılırsa? Kırılabilir tabi, yumurta sonuçta kalıcılığı tartışılır..) Ama güle güle kullansın kullnanan, enerji versin renkli, boyalı yımırtalarım ..)

kimler gelmiş, hoş gelmiş..)

2010-04-29T03:42:00.000-07:00

Dün, oğlumun Ayşecik ve İlmoş teyzesi geldiler bize, hoş geldiler..)
Gerçi üçümüzde de bi halsizlik halleri, yorgunluk emareleri vardı ama neyse ki alışkınız birbirimize de tatlı tatlı idi özlediğim muhabbet. Burnumun nefes alamayan kısık foşurtuları arasında..)
Tabi bu arada misafirlerine pasta yaptıran nadir insan olaraktan bir ilkimi gerçekleştirdim. Onlar gelmeden önce anacığımın poğaçasını yapmak için kardı idim hamuru. Olabildiince cıvık olmalıydı hamur ama abartmışım tabi... dersiniz ki lokma hamuru. Baktım olmıcak, onlar da beklenenden erken gelince önce beraberce kaşıkla tepsiye bıraktık. Artanı da yuvarlak bi tepsiye döküp -ki sanki kaç kişiye yapıyosam bi boluk hamurda..)- verdik fırına. Böylece ilk ekmeğimi yapmış oldum ve dedim ki "tamam artık ekmek de yapabiliyorum anne olabilirim..)" Yok canım tabii ki başka şeylerimi hazırlamıştım, o kadar da değil. Bi poğaçaya güvenmedim. Hoş iyi ki de güvenmemişim; çünkü annemin pufidik poğaçaları yerine sümsük gibi yayımış birbiriyle kavuşmuş küçük ekmek parçaları oldu her biri..) Ekmekse süperdi. Derken yedik, içtik, -tabiri caizdir- şiştik ve kahve keyfi ardından haydi bu sefer de giriştik "kaya kurabiyesi" yapımına. Daha doğrusu Ayşecik'le ben yamaklık yaptık, İlmoşum hazırlayıverdi 10 dakkaya. MİS MİS, ellerine sağlık..)))))

bu aralar..

2010-04-29T03:32:00.000-07:00

Selamlar efenim..)) şöyle bi baktım da yazdıklarımın çoğu, sn zamanlarda yemek, hamilelik, insanlık hali gibi çok daha kızsal mevzuular. Az bir şaşırmacadan sonra dedim ki "e normal, n'apalım östorojen yüklemesindendir..)))"
ÖÖle eskisi gibi yoğun geçen sosyal faaliyuetler, geziler, dinamiklerimi zorlayıcı yeniliklere falan biraz mola vermiş durumdayım. Demeyin ki nerde o hareketli haller, erkeksi duruş?.. Uyuz böcüğü gibi ööle hantallaşmış değilim; ama oğluşum için bi süre bööle..)

"Közlenmiş, fırında sebze sarması" diyelim

2010-04-27T05:41:00.000-07:00

Haydi bakalım yine bi yemek tarifi, uyduruklarımdan..)

diyelim elinizde patlıcan, kırmızı biber gibi artık maddeler var; hani tek başlarına yemek oamayacak miktarda. Diyelim -ben gbi- türlüyü sevmeyenlerdensiniz siz de.O zaman közlenerek fırınlayabileceğiniz basit bir yemek tarifi geliyor şimdi:

Efenim öncelikle patlıcan, kırmızı biber ve yeşil biberlerinizi közleyiniz. -Şayet basit çapta ocak üzeri bir közmatik aletiniz varsa o daha süper kokulu kokulu olur..)- Ardından kabuklarını soyup ikiye ayırın uzunlamasına. İçlerini ezerek düz, sarmalık bir zemin oluşturabilirsiniz sebzelerinizden. Tamam mı, şimdi diğer adıma geçelim. Uzunlamasına ve ince ince doğranmış kaşarları hazırlayın. Şimdi patlıcan alta, onun üzerine kırmızı ve yeşil biberleri de serin ortasına da kaşarları koyup sarınız. Sardığınız her parçayı kürdanla sağlamlayıp şişleyiniz. sONRA sarımsaklı (ince doğranışı daha lezzetli), salçalı, kekikli, yağlı sos hazırlayıp tepsiye dizdiğiniz sarmalarınızın dibini kaplayacak şekilde döünüz ve veriniz fırına. dERECE DE DAKKA DA SİZE KALMIŞ MALUM ZATEN PİŞMİŞ YA SEBZELER..)

Yanına garnitür olarak ıspanak beğendi yapabilirsiniz. Bildiğiniz tereyağlı, sütlü, kaşarlı falanyapılan patcan beğendinin ıspanaklısı..)

Farklı bi şeyler denemek, eldekini değerlendirmek isteyene "Afiyet Olsun!" diyeyim, ne diyeyim.

not: isim için başka bi önerisi olan varsa feyizlenebilim..)

hamileliğe yiğitlik olmuyo(muş) !..

2010-04-24T23:41:00.000-07:00

Efenim, bu hamilelik ne menem bi şeyse bi iniyo bi çıkıyo duygularınız..) Bi coşkulardasınız,enerji oranınızla; bi içe kapanık hüzünlü edalarda, keyif almaz. İçinizdeki varlığını her hissedişinizde kendinizi -tekmeler içinde hem de- mutlu hissetmeniz bile bu indi ve çıktıyı dengeleyemiyor. DİYORLARDI Kİ "AMAN HANİ AĞLAR, MOALİN ÇOK BOZUK FAlaN OLURSA OLAĞAN, SEN HİÇ BOZMA MORALİNİ". bEN DE hımmm deyip "hı hı"layıp devam ediyordum yolumda. Olağan kimi yaşamsal can sıkıntıları dışında yer yer çabuk sinirlendiğim oluyordu ama ööle şiddetli ağlama nöbetleri imiş, birden içe kapanışlarmış falan yaşamadığım için kendimce artisleniyodum içten içe "afferin be sana demek ki bünyeye göre değişiyo. Koçum benim. Zırlamalar falan olmadan atlatıcaz demek ki" diyerekten havalara da giriyodum üstelik.
Sen misin artislenen!.. Geçenlerde buluttan nem kapan oranımda ani bi yükselme oldu, derken alakasız yere bi içe kapanma -yürüyüş mürüyüş de kâr etmedi- derken HÖNKÜR HÖNKÜR bi ağlama nöbeti ki sormayın. Konuşmak monuşmak hak getire, bardaktan boşanırcasına akşama kadar aralıklarla bi ağlama tuttu beni şaşarsınız. Ben şaşırdım yani... Ama öyle bi itki idi ki bu, boğazım ve midemdeki düğümün açılması için ağlamak da ağlamak şeklinde; kendi kendine akar pozisyonda, siz bir gayret sarf etmeden... Saat dokuzda artık şişen gözüm ve sızlanan vücudumla bitap uyuyakalmışım. Daha doğru bi tabirle, artık dayanamayıp sızmışım.. O kadar da değil demeyin, valla o kadar..) Benim de zoruma gitti önce, hani bi güçlü ve ayakları üstünde durma saplantısı var ya insanoğlunda, yediremedim önce kendime.
Yok yok arkadaşlar, bu özel bi durum anladım; öööle güçlülükmüş, yiğitlikmiş falan işlemiyomuş..) Daha daha ne ağır geçirenleri varmış üstelik.. Şimdi de "hele bi de lohusalık evresi gelsin" diyo birileri. HAYDEEE diyorum ben de ve ardından "hele bi kavuşalım da oğluşumuza, yaşayıp görcez" diyerek tıkıyorum kulaklarımı. O evrenin çeşitlilik arz edeceğini düşünerek ve buna gerçekten inanarak rahatlatıyorum kendimi.
Bu arada okumayanınız varsa -konuyla bağlantılı- eLİF şAFAK'IN "Siyah Süt"ünü okumanızı öneririm. Hamilelere öcü gibi gösterilip "aman hamilesin okuma, moralini bozar" denilen kitapcağız gayet de gerçek ve gayet de eğlenceli bence..)

Aman havalara dikkat!

2010-04-11T10:57:00.000-07:00

Bu aralar havada grip mikrobu kol geziyor. Siz kendinize ne kadar ikkat etseniz de ucundan ıyından buluyor sizi, hele de kalabalık bir iş yerinde çalışıyorsanız.. Şekil a) ben. Geçen hafta salya sümük göz nezlesi - grip arası bi hallerdeydim ki sormayın. Ayakta atlatırım yahu diyerekten yiğitlik taslayıp direnen ben ateşler içinde, terlere boğularak geçirdiğim dört gecenin ardından anladım ki olmayacak... Sandım ki hiç geçmeyecek, onca gayrete yerimde sayıyordum; ilaç da kullanamıyorum, ıslak havlular, doğal bitki çayları, meyve, sık üst baş değişikliği, bir iki gün rapor derken zor attım kendimi hafta sonuna. sONRA ayaklandım ayaklanmasına ama ağız içi yaraları, diş eti kanamaları, burun dış kanaında pörtleyen uçukumsu kabarcıklı yaralar ve seste dıngıltı yadigar kaldı. Önemli mi? Hayır, geçti ya şükürler olsun. Hayır düşüsenize burun bi yandan, göz yaşarması bi yandan, sık tuvaletim gelir, kalkarım zaten uyuymam bi yandan... Asıl işin ilginci; onca sürüne, gözüm burnum aka aka işe gidip geldim anlamadı millet de, tam da geçme evresine girince "A hasta mı oldun!.. tüh, çok geçmiş olsun!" seremonisine başladı..) ne denir, gülünmür, güldüm ben de..)
Neyse efenim uzun lafın kısası, havada dolanan mikroba dikkat arkadaşlar. Ben gibi olan kaç kişi saptadım son günlerde. Size de saplanıvermesin, saldırın meyveye..)))
sevgilerimle...

Yesem yesem, ne yesem ?!..

2010-04-11T10:28:00.000-07:00

Yesem de yesem -ne yesem- modundayım şu sıralar. Ben ki kızartma çok tüketmeyen bir insanıdır. Biraz zararlı diye, -itiraf etmeliyim ki- daha çok da kızartmanın ortalığı rezil eden, yağa bulayan bulaşığını sevmediğimden. Yoksa bayılırım; ıh ıhımmmm.. Ama kararttım bugün gözümü, kirmiş, zararmış sallamaz bir eile ne kadar kzartılabilir şey varsa elimde kattım hepsini yağa -havuç, kabak, (acılısı-çarlistonu) biber, patates, sosis-. üSTÜNE de sarımsaklı domatesli sos ile sarımsaklı yoğurt sosu. Efenim koca iki kayık tabağı dollduracak kadar bir açgözlülükle... oh oh oh diyerekten yumuldum, tabiri caizdir. Çabuk şiştim ama hayli yol aldım sofrada -kocamdan fırsat kaldığınca..) - Kokarım diye pastırma yemeyen -sayılı zamanlarda tüketen- ben, dış çemeniyle falan ayırmadan kızartılmışını çiğini ekmeğin içine yatrıp yedim yutum geçenlerde de. Bi de helvaya sardırmışım ki bu aralar sormayın... Gece ya da sabaha doğru bir karın kazıntısı ile uyanıyorum bazen de, acıkmış bir halde, su falan teskin etmiyor. Başucumda her daim hazır bekleyen süte sarılıyorum hemen. O da olMADı ise, BAZEN mutfak yolu görünüyor mecburen gecenin ilerleyen saatlerinde... vb vb... "Oğluşum oğluşum sen nelere kâdirsin..)))))" deyip haklı bir sebep / bahane bulmanın rahatlığıyla ilerliyorum bakalım.

Ali Dede'ye dair bir iki cümle daha ..)

2010-04-11T09:02:00.000-07:00

Selamlarla başlayalım öncelikle. Sonra hemen sevgili arkadaşım Raişim'in bir ricasını sıkıştırıvereyim araya. Konu Ali Dede ile ilgili. Bi önceki yazımda aniden elen kalp krizinden bahsetmiştim ya oraya ekbir bilgi geldi ekleyeyim diye:
Bizim Ali Dede, 40. okeyini dönerken geçiriyo krizi -Hiç de o detaya girmedi tabi kendi- . Derken 1 değil, tam dört hastaneye sevk edile edile varıyor Trabzon'a. Önce Hopa'ya, oradan Borçka'ya, olmuyor oralardan da önce Rize'ye ardından da Trabzon Devlet Hastanesi'ne naklediliyor. Bunca badireden sonra bizim Ali dedenin aklı hâlâ Kemalpaşa'da, o ayrı; ahbaplarına, bahçeli evine kavuşmanın peşinde-hem de soba yakma yorgunluğuna rağmen- ..)))))) Gelsin de bir an önce görelim biz de delikanlı dedemi ..)

Vay Ali Dedem!..

2010-04-06T10:21:00.000-07:00

eFENİM geçenlerde Ali Dede'nin (ki bizim meşhur demizdir kendisi, Rabişin dedesi) kalp krizi geçirdiğini öğrendim, çok şaşırdım ve endişelendim. Endişelendim, çünkü geçen yıl anjiyo olmuştu. Şaşırdım, çünkü Yaşama sevinci dolu bu dedem nasıl olur da hasta olur, üstelik de kış boyu hep olmak isteyip de havaların düzelmesi ile torunu Rabişi de önüne tutak yapıp sevdiği yerde -Kemalpaşa'sında- iken... İlk fırsatta aradım tabi, nasılmış diye gerekli bilgiyi aldıktan rahatladım iyiyiymiş şimdi ama dikkat etmiyormuş kendine. tABİ KENDİSİ inkar edip çok dikkatli davrandığını iddia etse de.. Böyle diyorum çünkü der de kabul etmez hiç yaptığını..)
Diyaloğun bir bölümünü hemen hemen olduğu gibi aktaarıyorum, siz karar verin:

-Ali dedem naptın sen, sen gibi delikanlı adam hasta olur mu?
-yaaa hoca hanım, ben de anlamadım, şekerim düşmüş taa dokuzlara..
ara ara sık sık yiyeceksin dedem
-yok ööle çok bi şey yemiyorum zaten (oysa gayet oturdu mu yiyor sık az değil)
-ama o zaman strese mi girdin, üzüldün mü noldu son günlerde
-yok strese de girmedim, doktor da dedi ama yok yok.. Sadece o gün kahvede okey oynuyoduk, sonra elime iki joker gelmez mi!.. haydi ben dönüyorum, açamadım bi türlü..
-Ali dedem bööle şeye sıkılır mı can?
-hayır bi de seyirciler de var bu kez, olmaz ki ben sıkıntılandım iyice.. sonra iki döndüm derken başkası açmaz mı, ben bi terledim sıkıntı bastı anladım hemen devrettim bizim Lütfü'ye.. ama sıkıştı kalbim.

Tabi ben gerekli olan kısmı kesip aldım muhabbetten, yoksa daha neler neler dillendirmedi ki Ali dedem. Tabi bi de onun dilinden, beden dili ve ses toundan dinleyeceksiniz ki tadı tam olsun anlattığımın..)

çok geçmiş olsun bi daha ve bi daha..)))

bebişimin ilk arabası ..)

2010-04-02T23:53:00.000-07:00

Bebeğim ilk arabasına kavuştu bile. Şimdilik oyuncağıyla idare edecek ama öğrencimin dileği ile "işallah büyüyünce oğluşunuzun da bi arabası olur" .

Evet, öğrencim üşenmemiş üç aylık bi çalışmanın ürünü olarak kendi elleriyle tahtadan oyup yontarak boyamış bi de güzel. Ne sevindim, ne duygulandım bilemezsiniz (zaten bu aralar vara yoğa bulutlanıyo gözlerim)...

Ne de olsa oğluşumun ilk oyuncağı bu ..)

Gözün AYDIN kANKİM..)

2010-03-24T08:14:00.001-07:00

Oy, kankimin bebeği olmuş. 24'Ünde olacağını biliyordum ama taamen telepatik bir tesadüfle düştüler aklıma; aradım öğrendim ki bebişleri olmuş, ECENAZ'ları..))) Fazla söze hacet, bir mucize daha gerçek oldu dünyada; TEBRİKLER ve darısı bizim bebişimize.
Oğluşumuzun varlığından beridir ki yakınımda doğan her bebek beni daha fazla heyecanlandırır, duygulandırır oldu. Biz de bebişimize kavuşmak istiyoruz !.. ..))))

"OLuR bAZEN"in devamı

2010-03-20T11:54:00.000-07:00

Efenim selamlar..) "Olur Bazen" başlıklı yazımın devamını yazayım dedim. En son, günün iş yerindeki rutin akışına başladımda kalmıştık.
Evet, sizi geren bi sabahın ardından olağan gününüze devama başlamışsınızdır. Aralarda nefes almadan bikaç iş çıkar ama önemsiz yoruluklardır, derken eşiniz arar ve çilingir işi tamam ama geç gelecek der. Bu sırada konuya vakıf bi arkadaş tanıdık bi çilingir ismi verir, dakkasına gelir negerek ele der. Bu haber üzerine öteki tarafı iptale yönelirsiniz. Tanış biri aracı olmuş, iş sağlamda deyip rahatlarsınız. Çilingirle konuşursunuz, güven verici bi sesle, siz uygun olunca arayın der. Sizce mesele hallolmuştur. İş bitimi ararsınız adamı.. Çilingir ve sizin aranızda geçen diyalog:
-buyrun .. bey, ben birazdan çıkıyorum, evim yakın iş yerime.
-Nasıl yani arabanız yok mu sizin?
-Yok, zaten sorun deği, yürüyerek 5-10 dakka.
-Hayır hanfendi, siz yürüyebilirsiniz de ben ta çarşıdan nasıl yürüyeyim?
... (bi boşluk bende HÖNK) (bu arada çarşı ev arası 15 dakka dolmşla, şehir kocaman değil ki)
-nasıl yani beyfendi, arkadaş"ne zaman ararsan motorsiklete atlayıp gelirler" deikleri için ben ulaşımı düşünmemiştim. (burda tnıdık araı tya, la-havle çeiyorum)
-hayır hanfendi, havaya bakın, kar var, dinerse geliriz (gayet de dalga geçen burnu havada bi ses tonu)
-Tamam beyfendi gerek yok, rahatsız olmayın siz (burda teli kulağınızdan yarı ateş püskürürken kibarca kapatmışsınızdır)

Bu arada, devreye başka biri girer arkadaşlarınızdan, "boş ver, ne mudara edeceksin, ben sağlam birini tanıyorum, ararız geliverir" der. Numara alış verişi esnasında görürsünüz ki dükkan aynı dükkan! ŞOK! Bi farkla kimi çocuğunun, kimi çırağının, kimi adamın numarası... falan falan. Neyse efem, devreye eşiniz girer yeniden arayıp önceki adamı getireceği müjdesini verir. Tamamdır artık, siz bu buz gibi havada bi arkadaşın evine sığınırsınız. Sonelir çiligir namzeti haa, adam aynı adamdır! sizin konuşupğ didiştiğiniz! üstelik öğretmen emeklisidir, kinci şok! böyle bi adam mı? Derken iki dakkalık iş yap, eşimin arkadaşının tanıdığı o ola bilmem kaç parayı alır ve "geri götüreceksiniz herhalde değil mi?" soRusu ile günün bitmeyen bi sersemliğini daha yaşarsınız( HÖNK! OHAAAAA!). Yaka silkerek, tek gitsin de gözüm önünden hissi ile çilingir haşmetmahlarını bırakırsınız çarşıya (neyseki siz değil, eşiniz). Artık evnizdesinizdir, sıcacık dingin. tek ihyacınız ıvır zıvır da olsa üst üste bikip sizi geren günü geride bırkmaktır. kurt gibi de açsınızdır.Neyse ki dolapta hemen her şeyi akşamdan hazır, sadece ısınma zorunluluğu olan tencereleriniz vardır. Tecereler ocaktaki yerini alır hızla. Siz hızlısınızdır ma hızlı olmayan biri vardır; OCak! hAYDE...Evet, tüp bitmiştir!.. Nası yani?.. (HÖNK!)
sONRA bunca hengameden yorgun düşmüş biçimde sinir gevşemesine uğrar ve gözyaşları içinde kahkahalarla bulursunuz kendinizi.
İçim şişti diyen sesinizi duyar gibiyim. Şişiyo valla. Şükür yazdım da attım yükü ..)))

OLur BAZEN

2010-03-19T23:44:00.001-07:00

Sabah kalkarsınız, zaten yorgunsunuzdur ve de rüyanızda her ne gördüyseniz hatırlamazsınız ama koşturduğunuz kalmıştır aklınızda. Aklınızda kalmasa da vücudunuzdaki hamlamış durum vaziyeti sezdirir size.
Koşturmacalı bir kahvaltı, hava kapalı ve soğuk olsa da çay iyi gelmiştir sabah sabah. Derken telaş ile çıkarsınız kapıyı kapatıp. Asansör bekler iken bakarsınız eşinizin elinde bi anahtar vardır ama sizinki değildir. Evet bu, akşama kapıda kalacağınızın belirtisidir; arkadaki anahtar için bi çilingir bulmanız gerekir. İlerleyen saatde halledebilmek için bu koyu yok sayarsınız ikiniz de ve arabadasınızdır artık. Fakat boş olan kartal yuvanızın çıkışında zoönk diye biye araba çıkar ve ani frenle -ilk defa emniyet kemerinizi takmamaış olan siz- öne cama doğru bi hamle ile zor durursunuz. Artık geeerilmişsinizdir; oğluşuz çkmasın diye uğraşnız da karnınızda bi tepinip o da gerilir.. Bu durum daha da can sıkıcıdır ama pozitiflemeye çalışırsırsınız kendinizi en çok da onun için. Olsun bu durum arkada kalmıştır ve iş yerinizin kapısındasınızdır ve tebessüme çalışırsınız. Tam mesainin ilk saatinde herkes müdürün odasında toplanıya diye bi çağrı ile katılırsınız kalabalığın arasına. Hayde onca müsait adamın arasında istemediğiniz bir görev iltifatkarca çevrenizce ve müdürce size kalır (kakalanır). Kibarca derdinizi anlatmak istersiniz ama hengamede anşılmaz. Siz de şaşkın olduğunuz için -yahu karnım burnumda görülmüyor mu akıl var mantık var, koskoca gecede görüntü olarak bile sunuculuk ne alaka bana?- gür bir "hayır!" çıkmaz ağzınızdan. Bu da ayrca canınızı sıkar tabi ama günün uygun bir anında, müdürü yalnız kıstırıp drumun halli için ertelersiniz meseleyi -tabi gün boyu müdürü okulda ulamayacaksınızdır, bundan heberiniz yoktur henüz-. Olağan işlerinize ve dersinize geri dönersiniz.
Bu da böle bi gün, olur bazen diyerek başlarsınız ya da devam edersiniz güne. Daha bikaç diyeceğim daha var ama bunu da sonra, anlatırken bile yeniden yoruldum çünkü ..)))

"kapan da kapan"

2010-03-14T08:57:00.000-07:00

Başlığın ne idüğü belirsiz olduğunun farkındayım; kapamak eylemi mi, kapanmak eylemi mi, kapmak eylemi mi?.."
Değil değil, bu, hayvanları kapan tuzak var ya o. Ne alaka diyceksiniz şimdi? Şöyle ki, geçen hafta aradaşın belletmen olarak kaldığı yurtta, tam da odasında bi farecik beliriyor. Normal olarak o kadar da sevimli karşılayamıyor aradaş, görüntüyü kaçıyor ama sesleri geliyor. Sonra bizim bayan arkadaş kapan kuruyor odaya, fakat nafile; hayvan kayboluyor, o okulda iken keyfince gezinmesini tamamlayıp bi iki ufak delil de bırakıp dönüyor deliğine. Arkadaş elinde beton harcı müdür muavini ile kapıyor delikleri, çamaşır sularıyla derin bir temizliğe girişiyor, bi ki gece de uykusuz pusuya yatış maceraları atlatıyor, hayvan kayıplarda. Tam huzura erecekken, bi iki gece üst üste koridoru turlarken görlüyor. İkinci bi kapan ve yapışkan kağıtlar diziliyor kapı girişlerine. Ne mi oldu? Hayvan okulda meşhur oldu, kahramanca gerinip geziyormuş hâlâ..

Bu fare avı ve pan muhabbetinin üzerine, 1 hafta içinde birkaç film seyrettim ki ikisi tvde idi. Başlıklar hep "kapan"lı. Tesadüfün bu kadarı dedim kendi kendime. Önce "Kurt Kapanı" diye bi Rus filmi -ki ilk kez Rus yapına denk geliyoum nasıküne acaba ? derken- iğrenç ve kıytırık çıktı. Derken, "Buz Kapanı" diye bi filme denk geldim -Güney Kutbuna doktor olarak gden bi kadının öyküsünü anlatıyodu-. Başrolde Susan Sarandon vardı. Orada kurulan dostluk ağı adına ve Güney Kutbu'nda günümüz insanı napar, nasıl yaiar? merakına cevap olması etkileyici idi. Sonra bu film hakkında bi şeyler araken baktım "Korku Kapanı" diye bi gerilim filmi. Hayde, akşam tv'de -aynı akşam- Uğur Yücel, Nejat İşler, Kenan İmirzalıoğlu'nun başrolleripaylaştığı filmin "Ejder Kapanı"nın fragmanı.

Bu kadar kapan muhabbeti yeter artık dedim ve de hemen bi dertleşeyim sizle istedim..))))))

consenting adults

2010-03-13T03:10:00.000-08:00

"Razı Olan Yetişkinler" diye çevrilebilir bir film seyrettik geçenlerde. Klasik Amerikan filmlerinden -hani kültürü empoze derdinde, kıytırık maceralardan- biri diye burun kıvırararak başlayıp gittikçe saran bir polisiyeye dönüşüveren bir sinema filmiydi. Efenim, seyrederken kurgu ve konusu ile şaşırtılmayı sevenler için kesinlikle öneriyorum.
Baranım kardeşim, film seyrederken çenesi düşen, "aha da yemezler, buldum diyerek filmi önden bilme gayretindeki ve havasındaki ablanı bile şaşırttı..) ki bu konudaki yeteneği de tartışılır ama neyse..)".
Eski filmlerden biri, kurgu güzel. Ama kesinlikle dikkatli izleyince filmin içine serpiştirilmiş ipuçları var..)))
Yeterince seyredesinizi getirebildim mi? ..)

Süper kolay garnitürler

2010-03-13T02:53:00.000-08:00

Ben bu garnitürlere yemek süsü diyorumve doğru yemeklerle sunulduğunda lezzet tamamlaıcı, hatta ana yemeklerinizin kimi zaman kusurunu örtücü bi misyon yüklendikleeerini de düşünüyorum.

Bildi,ğim bikaç tane var uydurarak sayılarını artırdığım havasını versem de..))) hepsini verip tüketmicem ama fırında mantarın paylaşımaya başlayayım diyorum. mANTAR seçiminizde olabildiğince büyük olanları tercih ediniz. Yıkayp saplarından ayırınız. Çanak gibi tepsiye dizdiğiniz mantarlarınızın içine bi parça tereyağı koyup-ki bu tercihe kalmış, yağsız da lezzetli oluyo hem daha sağlıklı- üzerine turşuluk yeşil zeytin dilimleyin ve üstünü incecik olmayan kaşar dilimleriniz ile kapatın. Böylece fırında pişen yemeğinizin yamacında ve ısısında pişiriverin. Yemekle birlikte koyup arzu ettiğiniz an çıkarabilirsiniz; ama 5-10 dakka gibi bi süre yetmeyebilir. Fırın derecenize göre ayarlayabilirsiniz. Kaşarların pembeleşmesi ya da kızarması ölçütünüz olabilir.

Allam ya, kolaycacık bi tarifi bile kısaca anlatmaya gönlüm el vermiyor ben na şaşıyorum. Gerçi çaba da sarf etmiyorum ama olsun, bazen bi mevzuuyu kısacık anlatabilenlere gıpta ediyorum -ama sadece bazen- ..)))

Kaşarlı tavuk sarması

2010-03-13T02:29:00.000-08:00

bU ARALAR yemek tariflerine taktıM farkındayım; ama hayatın akışı içindeki mevzulara dalacak olsam kafayı toplayıp cümleler kurmam gerekecek. Kaldı ki eskisi kadar foto çekip kayıtlayamıyorum. E blogum da hep aynı görüntü ve aynı nefeste kalsın da istemiyorum. Dolayısıyla yemek fotosu ve tarifi kolayıma geliyor arkadişler..)))

Tavuk göğüslerini alınız -sayı size kalmış-, inceltme amaçlı sert bi şeyle dövün; olmadı keskin bi bıçakla enlemesine ayırın. Siz de bizim gibi, bunca et bolluğuna rağmen kasap kültürü ve çeşidi gelişmemiş bi yerde iseniz muhtemelen kasabınız dövemeyecetir tavuğunuzu. İş başa düşünce de artık evde ağırından allah ne verdiyse girişirsiniz tavuğa..)

Sonracıma, isterseniz domates ve biber salçasıyla harmanlayıp az yağ ile kekikleyip terbiyeleyebilirsiniz. Tavuğunuz -sizce yeter derecede- edeplenince her bir parça içine incecik dilimlenmiş aşar peyniri ve incecik doğranmış sarımsaklarınızı sarıp börek edasında kat yerini alta getirerek tepsinize diziniz. Açılmasını engellemek ve havalı bi görüntü vermek için gerekli gördüğünüz bölglerine iki kürdanla -sert sivri uçlu olanlardan- saplayabilirsiniz. Aman ha konuklarınız varsa uyarın ki omları da şişlemeyin..) Tepsinizde kalan boşluklara da dilimlenmiş tuzlanmış yer elmaları, patatesler koyabilirsiniz. Böylece bi taşla iki kuş olur efem.

bu arada, yemeğin adını ben uydurdum, bildik tarifi kattım karıştırdım; siz de başka bi ad uydurabilirsiniz. Denemeye vaktiniz ve niyetiniz olacak olursa, Kolay gelsin ..)))

tatlı ziyaret..)

2010-03-09T22:56:00.000-08:00

Amanın da amanın bugün puketim gelmiş iş yerime de şenlendirmiş beni ve bebişimi..) okul içi koşturmacam arasında bunca güzel olur nefeslenmesi..))

Fırında aYVALı Köfte

2010-03-09T10:11:00.000-08:00

Köftenin fırnlanması değil de ayva ile birlikteliği ilginç geliyor kulağa. Ancak bu kadarla da kalmıyor tarif, bu ikiliyi bir de pekmezle buluşturuyor. E durum bööleolunca, denemek farz oldu. Cinstirik tarifler ya da lezzetler sıradanlardan daha az şansa sahip ya. Adaleti dağıtmak bana kaldığı için merakımdan koydum kafaya. Unutmadan yapim diye de fırsat kolluyorum ama bi yoğunluk bi koşturmaca. E hazır elimde deneğim de var artık. Önceleri konu komşu, arkadaş zorunlu gönüllülüğe tabi olurdu, -ki bazen memnun bazen azab içinde ..) - şimdi eşcağzım en gözde kurbanım..) şaka bi yana, bu tarif beklediğimden de iyi bi lezzete ulaştırdı beni. Dedim ki blogumu ziyaret edenlerim de görmeli bunu.

Sonunda tarifteyiz: İstediğiniz yarı yağlı eti soğan, baharat ve bol maydanozla klasik köfteye dönüştürüp dolapta azcık dinlendirin. Bu sırada, iyice ykadığınız ayvları yarım ay şeklinde dilimleyip pekmeze yatırın bulayın ve kızdrılmış bir miktayağ içinde çevirerek kızartınız. Sonracıma köfteleri de aynı yağ içinde kızartarak lezzetin karışımına destek verin -Korkmayın taptatlı falan olmuyo-. Kramelize bi koku yayılacak ortaya fazlayakmadan alın köfteleri. Sonra başlayın -yağlı kağıtserilmiş- tepsinize bir öfte bir ayva dilimidizmee. Süsleyin efenim işte. Üzerine biraz domates, biraz biber doğrayınız. Sonra kızarttığınız artan yağı da süzün üzerine, ki fırında suyu çekilmesin. Sonra verin fırına 170 derecede 15-20 dakka pişirin enfes bi koku ve enfes bir görüntü ile yemek hazır..))))) -tarifin aslı biraz daha uğraştırıcı ve yağlı, hatta tereyağlı idi ama ben keyfime uyarladım, siz de kendinizden katarsınız belki bi şeyler kim bilir- ..)

Sunumunuzu süslemek için, tabağınızı değişik sos ya da mantar, brokoli gibi garnitürlerle de desteklerseniz havanız olur..)

Yemekteyiz, ha bire birbirimizi yemekteyiz !

2010-03-09T09:50:00.000-08:00

Yoğun iş tempom ve ev içi kımıldanmalarım arasında fırsat buldukça -şayet eve 4 gibi gelebilmişsem- şu, tvdeki yemekteyiz programını izlemeye veriyorum kendimi. Masada dır dır yaptıkları bölümleri -ha bire birbirini yiyen insancıklar bölümünü- değil ama mutfaktaki saatle yarıştıkları ve farklı yemek denemelerini izlemek hoşuma gidiyor. Ben olsam "nasıl yapardım"ı soruyor; yetiştiremez miydim onlar gibi, hangi sırayla yapardım masa ve yemekleri gibi sorulara yanıt ararken buluyorum kendimi..) Bu kaptırma işi beynim başka bi şeyle meşgul olduğu için hoşuma gidiyor aslında; ama geçen gün kendimi hızlıca yemek yaparken, sanki kameraya oynuyomuş bi eda ile yemek pişirirken buldum. Efenim havucu soyrken bi özen, bi el çabukluğu, bi maharet falan.. ne güldüm ama..))) Kaptırmanın böylesi diye. İşime de gelmedi değil aslında, bu sayede akşama gelecek misafire kadar yetişti yemekler..) falan falan...
velhasıl-ı kelam bu aralar pek bi yemek tarifi verme havalarındayım ya blogumda -Önceleri de estikçe kafama, fotosunu çeker yemek, pasta sunumunda bulunurdum ama bu sıralar bi artış var baktım- bu programla bağlantılı olabilir diyerekten bööle bilgilendirici bi girizgah yapim dedim. Neye mi girizgah? İleride vereceğim / verebileceğim yemek-pasta tariflerine..)))Hani zaten de merakla bekliyosunuz ya ben ne yazcam, ne yemek tarifi suncam diye (!) ..)))))))))

portakallı kereviz

2010-03-04T01:03:00.000-08:00

Portakallı kereviz yemeği işte, ööle bambaşka bi yapılışı falan yok. Sadece soğan, havuç ve biberi -biber az olacak- kereviz kökü ile aynı boyutta doğrar tercihe göre az pişirireniz lezzeti artacaktır. Yani bence ööle. Sonra çok az porakal suyu ekleyebilir ve dış kabuklarını soyduğunuz halka portakalları en üste dizerek pişirmeye bırakabilirsiniz. Ben kereviz saplarını pek kullanmıyorum, üstüne süs bâbında ekliyorum pişerken bazen, o kadar. Yaprakları, kereviz yemeğinin tadını ve kokusunu keskinleştiriyor.

Yılladır yaptığımdan farklı olarak portakal eklemek görsellik olarak da tat olarak da pek hoşuma gitti, size de diyeyim dedim. Bi de fotoğraf gibi duruyodu tbakta hemen çektim ki ze de sunayım..)))))) afiyet olsun.

Abi de bu arada size pratik ve de güccük bi bilgi: kereviz sapı ve birkaç dal ıspanak öbeğini sıda haşlar ve çok fazla fokurdatmadan kaynatıp suyunu içerseniz hele bi de bu küre 21 gün üşenmeden devam ederseniz B12 vitamini, kan-demir depolamış olursnuz. Eksiği lanlara duyurulur. A aman ha hamilele içmemesinde fayda var tabi..)))

Eti puf !

2010-02-26T23:38:00.000-08:00

Eti puf ! çocukluğumun en nadide tatlarından biridir. Hele de eskiden bunca pasta, çikolata çeşidi bulunmadığı düşünülecek olursa kıymeti daha da iyi anlaşılacatır tabi..) Çeşit az olunca alım gücü ve alışkanlığı da az oluyor haliyle.

Süksün dedem arada anneannemi ziyarete gelir, o sevimli sakalıyla, bir ermişin sessiz edasıyla oturur beni severgiderdi. Gelişlerinden birinde tam altılı kakaolu eti puf -o zamanha renkli olanı çıkmamıştı- getirmişti de, her zamankinden de tatlanmış ve taçlanmıştı benim için o seferki gelişi..) Ruhu huzurlu ve cennettedir diliyorum, her an severek ve huzurla andığım Süksün dedemin...

Bak şimdi nerelere geldim başka bi şey için başladığım lafla. Artık tadı kalmadı anlatacağımın bunca eskiye önüp tatlı bir duygusallığa daldıktan sonra... Efenim başladım madem diyim bari. 15 tatil boyu görüşmediğim iş arkadaşlarımdan biri beni gördüğü ilk anda verdiği tepkiyle çok güldürdü beni; "A O DA NE! Bİ 15 GÜN BAŞINI BOŞ BIRAKTIK, DOĞRU DÜZGÜN Bİ ŞEYCİK BELLİ DEĞİLDİ, ETİ PUF GİBİ PUFLAMIŞSIN. KEK GİBİ YA KARNA BAK! PUF DİYE PUF !"

Tatil bitiyor ve yaptığınız yanınıza kâr..)

2010-02-05T03:08:00.000-08:00

Tatilin bitmesine az kaldı, karsa cılız mılız yağmakta direniyor. Bense tatilin tadını çıkardım inancındayım.

en son izlediğim film: "İlişki Durumu: Karmaşık" ( tam çevirisi "... Karışık" aslında ama filmde içsel ve dışsal anlamdaki çelişkiye karmaşa daha cuk diye oturuyo bence. Meryl Streep ve Alec Baldwin her ikisi de süper ouyuncular; ama ben daha çok içinde Meryl Streep olunca her şeye göz atanlardanım..) Kesinlikle eğlenceli bir film. Günümüzde ama daha çok amerikanvari yaşamda gündemde olan seks arkaaşlığı kavramı üzerinde ilerlior 40'ından sonra azan teması da gilenmiş tabi byerlere ama bu kez daha farklı adam o yaş sendromunu, 10 yıl sonra tekrar karısını terih ederek yapıyor. Peki işliyo mu bu eylem ya da eşek kadar olmuş çocukları ne diyor bu duruma? A işte orası seyredene kalsın..) )
en son denediğim yemek -yenilik olarak-: kaşarlı tavuk köftesi (her günüm, canhıraş mutfakta yeni denemelerle falan geçmiyor tabiküne.. efenim ööle bambaşka bi şey değil ama lezzet güzel. Tavuğa yeni bi alternatif tanıyo, e tabi bize de. Her şey kıyma köfesi ile aynı harc hazırlığı vb. kaşar ve biraz reyhan benim katkım, tercih edene önerilir. Kızartma ya da ızgaralama işinden sonra serviste kesinlikle domates rendeli, az yağlı, salçalı ve baharatlı sosla süslemek tam Türk damağına göre..) Ben servis tabağının tabanına; süt, sarımsak ve yağ ile kavrulmuş patlıcan közü de yayıveriyorum. )
en son denediğim tat: avakado (ne menen bi şey deyip burun kıvırdığım avakadonun demir, kan yapımı ve b12 vitamin barındırıcı bi meyve-sebze olduğunu öğrenince hemen mutfak deneyimime kattım; hâlâ çok sevimli değil; fakat besin hatırı için arada yenir. Sarımsak yağ limon üçlüsü olman bi zor tabi..))) )
en son okuduğum kitap: Hermann Hesse "Masallar" (güzeldi, büyüklere masallar tarzında ve klasik Herman Hesse dilinde. Çok benlik değilse de dili Hermann amcamızın, literatüre onu da katmak gerek. Olaylakarşısında yer yer farklı yaklaşımları var ve de insanî değer yagılarını sorgulayan -masal içine yedirilmiş- gerçekçi bir göz)
en son gerçeklediğim eylem: yatarak miskinlik yapmak (yatarak miskinlik yapmayı ya da dinlenmeyi becerebildim kısmen. Bu da öğrenilirmiymiş zaten yapılır diyenler istediğikadar garipseyebilirler ama ben yeni yeni öğrenyorum. Hey, hakkıyla dinlenmiyorum diye haklı olark bana laf atan arkadaşlar, öğrendim diyorum ..) hoş, ben öğrenmeye niyetli olmasam da ufaklık öğretiyor zaten çabucak geliveren bir yorgunluk alameti ile..) )

Küçük Bir Tatil MoLaSı

2010-02-04T02:19:00.000-08:00

Yine karlı bir tatil sabahından merhabalar!
Günlerdir hüküm süren baharvari hava yeniden yerini karlara bıraktı. Gece lapa lapa yağan kar her yanı beyaza buladı ama gelin grün ki bu kez de yağmur çiseleri rahat bırakmıyor. Neyse ki Trabzon kaçamağımız sonrasında olması sevindirici. İki üç günlük bir boşluktu ama nası iyi gedi latamam. Dağdan indim şehire böyle bir şey sanırım; ne kadar plan varsa kafamızda burada yapamadığımız yürürlüğe koyduk. Gelin görün ki alışmışız buradaki sakin durağanlığa; kimsenin kimseye aldırış etmediği özgür insan kalabalığı, içimi ferahlatırken bir yandan da yormuş beni. Her gece petil vaziyette uyuyuşumdan belli..)
İşte bu parkurun ilk durağı pizzacı idi. Domino's bulamadık -takmıştık kafaya, yahu hamileyim ama markalı istiyo isteyince de bu kerata..)- neyse alışveriş merkezinde bildik bir pizzacı adı girdik içeri. Hayde hani isteği bastırdı bastırmasına ama tat ehhh... Sonraki durağımız -ki hâlâ alışveriş merkezindeyiz- alışveriş.. Bi hevesle başladık; hadi bebişe internetten de buluyoruz ama benim içine girebildiğim usturuplu şeylerimde ciddi bi azalma peyda oldu, bikaç parça bi şey almak şart oldu anlayacağınız. İlerleyen günlerde alışveriş, gezme, film, yeme içme, şehirli tarafımızı yaşama, bir şehrin geç saatlerinin tadını çıkarma vs vs çabalarımız devam etti. Arada Rabişim'i ve Ali Dedeyi de ziyareti atlamadık tabi. Teyzesi de görmüş oldu böylece oğluşumuzu..))) Sonra listemizdeki "Avatar" da yapıldılar listesine alındı bi akşam üstü. Alışveriş merkezi uzaklığını göze alamayıp kendimizi şehir merkezindeki büyük sinemalardan birine attık efenim. Evde internetten izlemeyip üç boyutlu formatda izlicez diye ahdetmiştik ne de olsa. Girdik fragmanlar vs derken başladı film. Hayde bi eksiklik var; bizim gözlüklerimiz yokkk! AMA OLMAZ Ki BU: ÜÇ BOYUTLU GÖSTERİM DEĞİL! Ya işte bele oldu arkadaşlar. İzledik napıcaz. Film güzeldi; fazla şişirildiğini düşündüğüm için az beklentiyle gitmemin de etkisi oldu bunda. Ancak hakkını vermek gerek renk ve teknik kullanım süper. O kadar ki, boyutsuz seyretmemize rağmen o hissi verecek kadar derinlikli görüntüler vardı. Hayal gücü de hayran kalınacak kadardı açıkçası; sadece mistik boyutu biraz daha fazla ummuştum o eksik kaldı. Konuya gelince biraz klasik kahtramanlık-aşk yörüngesindeydi. Hayao Miyazaki çizgi filmlerini ve Avatar çizgi sinema serisini izleyenler benim gibi üşüneceklerdir muhtemelen. Seyretmeye-görmeye değerdi anlayacağınız. Ama siz üç boyulusunu izleyin yine de.

HarNuP ???

2010-01-29T06:05:00.001-08:00

Efenim selamlar. Bugünkü konu başlığımız harnup. Harnup da ne diyenler için keçiboynuzu olduğnu söyleyivereyim kısa yoldan. Benim elime geçtikçe -amaa ballanmışı olacak- kemirip gevelemekten pek hoşlandığım, biçok insan inse ağaç kovuğu kemirmek hissi yaratan bu bitki genellikle tropikal ya da hayli sıcak ve nemli bölgelerin meyvesidir. Yıllar önce bir tanıdığımızın tadayım diye hususi alıp getirdiği kavanozla keçiboynuunun pekmeziyle de tanışmıştım. o zamanlar her yerde bulmak mümkün değildi ama şimdilerde her bi yerde var -Artvin'de bile..)- Niye mi açtım şimdi bu konuyu? Çünkü efenim, dünkü yazım içinde geçen keçiboynuzu pekmezi arayış muhabbetimden sonra bi arkadaş arayıp "ya bi dakka onun pekmezi de mi var? Hem ayrıca niye yana yakıla keçiboynuzu pekmezi aradın ki?" deyince, ben de hemen genel bi açıklama ile vataa millete faydalı bi bilgi vereyim dedim.
Bu aralar malmunuz alternatif tıp pek meşhur, nitekim bitkiden gelen sağlığa inanıyorum da -ama doktorsuz kontrolsüzüne değil-. Ancak ben de bu modaya uyup da gaza gelmedim, oldum olası meraklı idim bitkilere. Fakat ben nerden bilirdim ki zamanında eğlencesine kemir kemir yediğim bu bitkinin bunca faydaları olsun. Liste hayli uzun kısaca özetliyorum sizzze:
-Öncelikle E, B 12, B vitaminleri deposu. İçinde belli oranlarda fosfor, potasyum, magnezyum, demir, çinko, mangan var. (bu insanın günlüvitamin ihtiyacı gibi bi şe)
-Sütten alabileceğimiz kalsiyumun ise 3 katını barındırıyo içinde (ben en çok buna şaşırdım)
-Gallik asit içeriyo (ki bu zaten bağışıklık sistemi için gerekli olan biçok şeyi de barındırıyo vb vb )
-şekere, astıma, çocuk felcine, iktidarsızlığa...
-kabızlığa, ishale birebir (hem o hem o, hayde bu ne Dankek 8 kek reklam saçmalığı gibi demiştim ben de ilk duyup okunca ama işin aslı şu imiş: olgunu ishale, olgun olmayanı kabızlığa iyi geliyomuş)
-(sonacıma bakın bu daha büyük bomba ) insan vücudundaki radyasyonun atımında % 70 oranında etkili.
hem de kolestrolsüz !!!!!!!

Vallahi ne diyeyim bence siz de yana yakıla harnup pekmezi aramaya çıkın..))))))))))))
Stres ve radyasyonu ve de GDO'su bunca bol şu günlerde sapsağlıklı nice günler diliyorum hepimize.

Kar ve kar... ve buz...

2010-01-28T06:22:00.000-08:00

Kar ve kar ve buz... günlerdir kartal yuvamızın civarı bundan ibaret. Dün bi güneş açacak oldu, oh oh derken gece vakti ayaz, anı dondurur gibi olduğu gibi saklamıştı dünün görüntüsünü. Bu sabah, tarafımdan halledilmeyi bekleyen bazı sokak işlerini hall için hazırlıklarımı tamamladım (ki es geçilmeyecek işlerdi: vakti tetanoz aşısı, doğum yapan bir arkadaş ziyareti, hediye alış verişi, kuaför ziyareti, keçi boynuzu pekmezi arayışı, bankaya gerekli olan şahsımın pek muhterem imzası, aile hekimliğine aylık kayıt-kontrol...) ve çıktım dışarıya. Uğuldayan rüzgârdan neremi neyle örteceğimi şaşırdım, karın ayazı ki ayazı... Allahtan çarşı içi ve hastane civarı azıcık daha insaflı davrandı da işlerimi halledecek kadar çabuk olabildim. bU arada rüzgarla işbiliği etmiş gibi denk gelen bi telefon trafiği.. Derken, şarjım bitti hep bebarer kurtulduk. sONRA Minibüs durağına atarak kendimi, bekleye koyuldum semt aracını. Ne mümkün, küçücük yer dersiniz, her araba geldi benimki soğuğa inat bekletti de bekletti beni. Bana gelince, sinirlenmemi bekliyorsunuz ama -üşüsem de- dışarıya neredeyse haftalar sonrası çıkmış ve de işlerini halletmiş biri olarak eve gidince yumula yumula yiyeceğim -yanımda soğanıyla kokmaya devam eden- lahmacunumun hayaliyle mutlu mesut bi özgüvenle içten içe sırıttım, o kadar.

Neyse efenim, bu kadar anlattım mız mızmızlandım, kar anstantenelerinden bir tane daha sunayım size..)

Bugün Mutfakta Eğlenme Zamanı

2010-01-27T00:46:00.000-08:00

Efenim, bugün yeni bir yemek denemesi üzerine laflayayım istiyorum; fotosunu bile çektim havam olsun diye (anne sana sesleniyorum) ..) Evde, birkaç gün önceden kalma tavuk parçaları vardı pişmemiş. Kafaya koydum bi kere değişik bi şey yapcam seni tavuk. ÖÖle sebzeli, patatesli, mantarlı klişelerle buluşturmayacağım seni. Tavuk bağırıyor "beni tavuk köftesi yap!" İçten içe aklım çeliniyor ama ben onu duymuyorum tabi, o biraz zahmetli, üstelik lezzetine rağmen kızartmak gerek onu. Ben de diyorum ki "Ey tavuk kurtuluşun yok, güzel de olmayacak olsan egzantrik bi şeye dönüşeceksin".. Böyle kısa süreli bir diyaloğun ardından eldeki malzemeleri birbirine uydurmanın peşine düşüyorum. Derken derken, hiç körili denemediğim düşüyor aklıma; ama nasıl oluru tartıyorum. Netten yadım almaya karar veriyor ve körili tavuk tariflerini alıyorum. Bu arada benim tavuk bu kararlı tavrımdan yılmış olacak ki alaylı bakışlarını çekiyor üstümden. Bende bi gaz, bi hava..) Alıyorum netteki tarifi ve başlıyorum hummalı çalışmama. Akşamki menüm de oluşmaya başlıyor bu arada: Bi iki garnitür, hellim peynirli tarhana, körili tavuk.

Hemen başlayalım, -adını ben uydurdum- "Mısır Çeşnili Körili Tavuk Kavurma"sına:

*birkaç acı yeşil biber sivrisinden (ince ince kıyılmış olcek)

*üç dört diş sarımsak (iyi bi pataklayarak havanda başını döndürünüz)

*bir kase haşlanmış mısır (bi razını yemek yaparken yedim, siz yemeyiniz)

*1-2 kaşık zeytinyağı

*az tuz, az karabiber,biraz da kırmızı pul biber

*kuşbaşıdan küçük parçalarla tavuk (göğüs / başka bi şey işte)

*2 yemek kaşığı köri

Efenim baktım acılı biberler, pullar derken Meksikavari bi şey olcek, sonra köri ile birlikte Hint usulü bi şeye döndü yemek. Yapılış sırasına başlayalım, zira aç kalacaksınız çenemden..)

Önce yağda biber ve sarımsakları kaşıkla çevire çevire bayıltınız. Ardından ateşi harlandırıp tavuklarla kavuradurunuz. Sonra köri ve baharat grubunu ekleybitmesine 5-6 akka kaa mısırları da boca ederek karıştırınız. Yemeğiniz hazır..)

Muhtemelen biraz kuru gelecektir size, Türkler için sağlıklı ama pek bi yavan. Hemen yanına sarımsak limon soslu brokoli ve domates soslu bulgur bulamaç gibi mezelerle süsleyebilirsiniz. Yanına da pilav iyi gider bakın. Çorbasız olmaz diyenlere de pratikten taranayı öneriririm. Üzerinde kızartılmış -küçük parçalı- hellim peynirlerle servis etmek havalı bir seçim olacaktır sizin için. Ne de kırtırmışım tv programlarındaki gibi.

Diyceksiniz ki çok mu beğendin sayın Antigone? Hayır, değişim arayan biri in fena değildi ama benlolmadığını söylemeliyim. Fakat köri sayesinde safran sarısı olan tavuk, beyaz pilav, yeşil brokoli, kırmızı sos derken renkli oluşunu sevdim o kadar..)))

Kar Musikîsi

2010-01-26T05:40:00.000-08:00

Elhan-ı Şita

Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş,
Eşini gaib eyleyen bir kuş gibi kar
Gibi kar
Geçen eyyâm-ı nevbaharı arar...
Ey kulûbün süûd-i şeydâsu,
Ey kebûterlerin neşideleri,
O baharın bu işte ferdâsı
Kapladı bir derin sükûta yeri
Karlar
Ki hamûşâne dem-be-dem ağlar.
Ey uçarken düşüp ölen kelebek
Bir beyaz rîşe-i cenâh-ı melek
Gibi karSeni solgun hadîkalarda arar.
Sen açarken çiçekler üstünde
Ufacık bir çiçekli yelpâze,
Nâ'şun üstünde şimdi ey mürde
Başladı parça parça pervâze
KarlarKi semâdan düşer düşer ağlar!
Uçtunuz gittiniz siz ey kuşlar;
Küçücük, ser-sefîd baykuşlar
Gibi karSizi dallarda, lânelerde arar.
Gittiniz, gittiniz siz ey mügân,
Şimdi boş kaldı serteser yuvalar;
Yuvalarda -yetîm-i bî-efgân!
-Son kalan mâi tüyleri kovalar
Karlar
Ki havada uçar uçar ağlar.
Destinde ey semâ-yı şitâ tûde tûdedir
Berk-i semen, cenâh-ı kebûter, sehâb-ı ter...
Dök ey semâ -revân-ı tabiat gunûdedir
-Hâk-i siyâhın üstüne sâfî şükûfeler!
Her şahsâr şimdi -ne yaprak, ne bir çiçek!-
Bir tûde-i zılâl ü siyeh-reng ü nâ-ümid...
Ey dest-i âsmân-ı şitâ, durma, durma, çek.
Her şâhsârın üstüne bir sütre-i sefîd!
Göklerden emeller gibi rizan oluyor kar
Her sûda hayâlim gibi pûyân oluyor kar
Bir bâd-ı hamûşun Per-i sâfında uyuklar
Tarzında durur bir aralık sonra uçarlar,

Soldan sağa, sağdan sola lerzân ü girîzân,
Gâh uçmada tüyler gibi, gâh olmada rîzân
Karlar, bütün elhânı mezâmîr-i sükûtun,
Karlar, bütün ezhârı riyâz-ı melekûtun.
Dök kâk-i siyâh üstüne, ey dest-i semâ dök.
Ey dest-i semâ, dest-i kerem, dest-i şitâ dök:
Ezhâr-ı bahârın yerine berf-i sefîdi;
Elhân-ı tuyûrun yerine samt-ı ümîdi.

Nerden mi çıktı bu şiir? Cenap Şehabettin'in en sevdiğim şiiridir desem yeridir. Ne zaman uçuşarak, kimi zaman hızlanıp kimi zaman da dingin bir salınımla aşağıya inen iri parçalı karları görsem aklıma hemen "kar musikîleri" anlamına gelen bu şiir gelir. Bir müzik parçası gibi ritimli -indili çıktılı- olduğu için musikî sözcünü çok yakıştırırım yağan kara.
Birçok sanatçı ya da şair karın yağışını, durağan ve sessiz bir tablo gibi çizer gözümüzde; oysa Cenap Şehabettin amcamız ne de güzel dile döker de kulakla duyulur, onun yağarkenki rüzgârı hissedilir hale getirir bu şiirinde. Okurken hep huzurlanır içim, karın kelebek gibi, tüygibi salınışları uzur verir, kimi zaman da hareretlenen manzarası; ama asla fırtınaya dönmez bu şiirde kar, dingindir çokluk..

Ne bilim işte, gece uyandığımda sokak lambasının sarı aydınlığı eşliğinde -dingin- ahengini bulmuş yağan karı görünce aklıma düşüverdi gece gece bu şiir, hazır şimd karların perde misali örttüğü ağacı bol dağlara nazır kahvemi içerken de yazasım geldi, yazdım..)

Buluta nazır..)

2010-01-23T22:06:00.000-08:00

Efenim, Sabahın er vakitlerinde çekilmiş bir fotoğrafla ses vermek istiyorum bu kez de. Bunlar da ne sis mi bulut mu demeyin bizzatihi buluttur kendileri. Çocuken bulutlar üzerinde olmak ve yürümek nasıldır derdim hep. Hayal gücüm beni buralara kadar taşıdı, nitekim üzerlerinde yürüyemiyor olsam da resmen bulut öbeklerinin içinde -tabiri caizdir kartal yuvasıvari bi yerde - yaşıyorum şimdi. Gerçi Artvin'in neredeyse her yerinde bu hisse kapılıyorsunuz zaman zaman ama Artvin merkezde ayrıca.. İlk bakışta kartal yuvasında yaşamak fikri cezbedici ve havalı geliyor kulağa eminim -hoşluğunu itiraf etmeliyim-; ama inanın buz gibi ve bazen sisten birkaç blok aşağıyı bile göremez olacak kadar soyutlanıveriyorsunuz.. "Geçenlerde lapa lapa bir kar yağdı, buranın eteklerindeki ilçelerinde görülmeyen cinsiden, ağır ağır ama birkaç saate her yeri kaplayan. Sonra ertesi güne iki üç km.lik aşağısı eridi de iki gün biz onlara baka baka buza, ayaza kaldık" diyeyim siz anlayın ..)))))

Gerçi burada evler yukarıda olmasın da ne yapsın. Ey insanoğlu, sen gel sipsivri ve yaşama değil, keçilere elverişli olan alanlara medeniyet getirmeye, dağları insana ait kılmaya çalış; n'olacak tabii ki tepelere iteleyecek doğa seni. Sivrilerek ve kıvrılarak gideceksin evlere ve yollara yer açmak için ve biz gibi çoğu zaten tepeleri mesken tutmaya mecbur kalacaksın. Burada doğanın ne kabahati var, di mi ama..)))))

Selam!

2010-01-23T05:03:00.000-08:00

Anlatacak ne de çok şey birikti, ne çok şey de zaman aşımına uğradı..) Yine de terk etmiş değilim blog sayfamı, niyetim de yok; ama belli aralıklar verme hakkımı saklı tutuyorum..) ne de olsa yoğun geçiyor günler; iş, ev, yeni insanlar vs vs ama bunların içindeki en önemli ve geçerli nedenimse artık dünyaya gelmeyi bekleyen bebişim. Sevdiğim de ben de onu radyasyondan olabildiğince korumanın derdindeyiz.. tabi daha açığını itiraf etmek gerekirse erkenden uykum geldiği için iş dönüşlerinde ööyle eskisi gibi çok uzun boylu uyanık kalamıyor, sızıveriyorum..))) Öncelikler değişiyor anlayacağınız..

BU ARADA tel.im yine krizlerde, iki gün iyi ise üçüncü gün terk ediyor beni. Ötekine geçiyorum, kendi kendine tavırlarda oluveriyor o da. Üstüne gül kokladım diye midir nedir; kah şarjı, kah adaptör girişi bi iş çıkarıyor başıma. Anlayacağınız teknoloji benimle dalga geçiyor. BÖYLE bir hengamede de normal olarak bana ulamayıp ordan burdan ses vermek zorunda kalıyor arkaşlarım.İşte tam da onlara blog sayfam aracılığıyla genel bir ses vermiş olayım..) İlk aylar hayli zorluydu tabi, ama şimdilerde çok daha iyiyim dostlar..)))

altın tas içinde kınam karılır

2009-10-14T00:34:00.000-07:00

Kına kokusunu oldum olası sevmişimdir . Elime ne zaman kına geçse -öyle küçcük bi nokta ile değil- siyam kedisi gibi sürerdim tek elime. Bu kez kendi kınamda da aynı hevesi gösterdim ama düşünsenize otelde herkes sisin balayında olduğunuzu bilecek, taze gelin gözüyle ööyle süzük bakacak falan diye ilk kez çabucak yıkamak ve belirsizleştirmek istedim kınacığımı. Ha yine de sanmayın ki sürmedim, sürdüm valla. Kına da girgin kına imiş yarım saatte hop diye tuttu mu..)))) allam ya dedim istesem bunca olmaz.
Efenim gelelim, Memlekete gidince sıkışık zamanın arasında yapsak mı yapmasak mı kısa gelgitlerinin ardından pat diye yapmaya karar verdiğimiz kınaya. Haber ulaştırma sıkıntısı nedeniyle Küçük bir kalabalık tasarlayıp başladığımız, ama o gece duyanın eşlik ettiği çok eğlenceli bi kına idi. Hele bi de ta buralardan eşlik eden birkaç arkadaşm da olunca değmeyin keyfime, pek DATLIYDI doğusu..) Bu kadar mı oynanır, böyle mi kurt dökülür diyebilirsiniz işte o kadardı kitlenin performansı. Oğlunun düğününde bile oynamamış anneanne bile kafadaki yazmayı atıp şöyle bi dolanıverdi valla kameraya nazır..) OOooo dedim millet çoktan hazır olda bekler imiş evlenmemi..)))
Neyse efenim şaka bi yana bu oynak kısımların adından "altın tas içinde kınam karılır" eşliğinde kınanın yakılma zamanı geldi. heyecanlı bi andı lambalar kapalı herkeste bir tatlı burukluk, hüzün... mumlar altından sizin çıkışınızı bekleyen insanlar... Hafif bir gerginlik, tatlı bir heyecan dalgası geçti içimden. Sonra kına tepsisiyle sevgili küçük teyzem önde, kuzenler ve arkadaşlarım yamacımda ve mihmandarımın eli elimde, olabildiğince sakin geçtim mum tutan ellerin altından. Oturtuverdiler salonun ortasına, kına tepsim dönmeye başladı başım üstünde. Derken kınam yaklmaya başlandı, bi yandan teyp bir yandan hep bir ağızdan başladı kına türküsü yanık yanık. O biter bitmez de bizim büyük kuzen parmaklarıyla kavradığı kınamı yakmaya başladı avuçlarıma. Ağlayayım diye ağır mı ağırdan aldı işini dualarla. Kınamı onun yakışı çok mutlu etti beni 2 nedenle; biri mutlu evliği olan birinin yakması uğur getirir inancı, diğeri ise bende saklı..) Ama sen mi inat ben mi; ağlamadım valla... Sözleşmiştik annemle ağlamayacaktık, yoksa arkadan sürüklenerek ağlayan bir grupla salya sümük devam etmek zorunda kalacaktık eğlenceye. Hem kendime de söz vermiştim düğün evresinin hiçbir aşamasında ağlamayacaktım, sözümde de durdum durmasına.. da bi tek babamın belime kuşağımı bağladığı ana dayanamadım. Beklediğim ve kendime esneklik verdiğim bi andı ki ömrümce hatırlamaya değer..)))) babamm...annem...kardeşim... çoook seviyorum sizi.. her güzel şeye değersiniz siz ..)))

gelin hamamı da ne imiş?

2009-10-13T10:17:00.001-07:00

Ben ki kına yapmam diyordum ne kınası valla 'gelin hamamı' bile yapıverdim. Yapıverdim diyorum çünkü hiç planda yokken kuzenlerin süpriziyle zenginleşen bizbize kalabalığımızla elimizde hamam taslarımız ve peştemallerimizle oynarken buldum kendimi. Sizi seviyorum..)hayatımdaki en sevimli ve ilginç deneyimlerden biriydi. Gelin hamamı mı kaldı demeyin valla varmış. ama öle göbek taşında yemek yenmiyomuş -o sıcakta nefesi zor alıyor insan ne yemesi- ..) Ama yeme işini de ifşa edebileceğimiz özel bir hamam içi alan varmış, bizimkiler çoktan hazırlanmış pastalar üzümler çaylar... gelsin o sıcakla verdiğimiz kilolar da kilolar..)

Bu arada hakkaten hamamda natırlar iyi bi keseliyo köpülüyolar hele de gelini -şahidim-. Sonra âdete göre gelin kaynanasını yıkarmış -ki benim kaynanam yetişemedi bu süprize, iller arası mesafe iin vermediği için. Ben de temsilen en kıdemli tezyemi yıkadım, bu durumdan o kârlı çıktı-. Ni mi yıkarmış kaynanayı gelin? Efenim bu, gelinin kocasına hizmet derecesini kaynanasına işaret eden bi şeymiş miş miş..) Sonra, gelin hamamına eşlik eden herkes gelini bi kere yıkarmış... yıkadılar valla kuzenler, teyzeler, yengeler... sonrasında zaten ben 1 ay yıkanmadım.. (şaka tabi..) ) Size oradan görüntüler sunamıyorum tas ve gelin maşrafamla yetineceksiniz artık.

I'm married ..)

2009-10-13T06:09:00.000-07:00

Evet efendim, yanlış duymadınız..)) Sadece blog okuyucum değil aynı zamanda dostum olanlar zaten şahit de oldular -hazırlık, heyecan sürecinde ya da düğün anında- hepsini çoook öpüyorum buradan..)))

Sözün kısası, artık aylardır evlilik müessesesi içinde bulunan bir insanla muhattap olmaktasınız efenim-yıllar diyemeyince birkaç ayı 'aylar' diyerek şişirmek gerekti..) niyeyse bu kıdemlolma havası..))

Neyse, böylece gecikme maruzatımı da belirtrek yayın hayatıma -periyodik olarak- yeniden başlamış olduğumu umut ediyorum. Bazı arkadaşlarım "senden arada ordan haber alıyoduk iki üç bi şiyler çiziktir de sayfanı unutmayalım" dediler onlara sesleniyorum: merhaba!!!

Efenim, hızlı çekimle bakınca ne de kolay gözüken ancak aşama aşama hatırladıkça ne kadar da yorucu bir süreçmiş evlilik hazırlıkları:

Salonun perdesi de, mutfağın tenceresi, hamamın tası...

aman da kimselerin kalmasın hatrı

Gelinliğin modeli, gelin bohçası, damat sandığı...

kına yapılacak mı,

fotoğrafçı tamam mı,

kuaför kazık attı,

davetiye sona kaldı,

nası çağırsak uzakları?

kalacak yerde sorun var mı?

iyi de ya balayı?... amaniiiiinnnn!!! ..)

Derken derken, her adımında stresli de olsa tatlı bir heyecanla atlatıyorsunuz o zamanları. Üstelik bir başınıza yaşamıyorsunuz bu anları..) Yıllarca tek kişilik düşünmeye alışan siz iki kişilik tasarlıyorsunuz artık her şeyi, somutlayarak evle birlikte.. ilk defa çift kişilik düşünmeye hazır hissediyorsunuz kendinizi, hem de bu kadar... üstelik her adımında sevdiklerinizin de dokunuşlarını hisssediyorsunuz; sizin eşyalarınız, planlarınız, düğününüz vb iniz...

İşte şimdilerde yeni yeni durulmaya, hayat normal ritmini bulmaya başlamışken bir iki çift laf edeyim de, Özellikle bu evrede eşlik edemeyip ayrıntıları öğrenmek isteyen birkaç arkadaşıma söz verdiğim gibi düğün öncesinin bikaç ayrıntısını buradan özet geçeyim istiyorum sonraki yazılarımda..)

ŞEKER GİBİ BAYRAMLARA !

2009-09-23T04:03:00.000-07:00

Efenim, ayları alan uzun bir ara vermişliğim gözle görülr malumunuzdur ki... ancak mutlu bir soluk alış (ya da alamayış ..)))) molası oldu bu ayrılık benim için. AnlatacaK Çok şey var tabi ama şimdilik bayram kutlamasıyla yetineceğim sevgili dostlaR..)

NİCE MUTLU, TATLI ŞEKERLİ, ŞEKERLEMELİ BAYRAMLAR DİLİYORUM SEVDİKLERİNİZİN DOLDURDUĞU KALABALIKLARLA..)))))

hayattayım..)))))

2009-05-10T13:27:00.000-07:00

Efenim, uzun bir aradan sonra merhabalar! "Ölmedim kalmadım, hayattayım" diye bir ses vereyim dedim. Yoğunluktan sayfamla alakadar olamamam bi yana, arada sayfamı tıkladıkça hep aynı yazının karşıma çıkması canımı sıktığından işlerim arasından bir yaşam emaresi vereyim istedim. Özellikle de nerelerdesin diye sorup duranlara..)
E haydi bana kolay gelsin..)

bahar..)

2009-04-20T11:15:00.000-07:00

Bulana ışıldaya kendini bırakan ve devinimlerini her biri köpükte daha da şiddetlendiren çoruh... Diyorum ki coşkudur bu, baharın coşkusu.
Ardından duru ve bir o kadar aydınlık gökyüzünün özgürlüğe çağıran görüntüsü. Kuşları da böyle çağırıyor demek ki gök mavisi, tatlı bir esinti ile kayarken atmosferde. Bu arada biz de nasipleniyoruz tabii ki bu manzaradan.

Sonra bakıp bu manzaraya, bir iki sözcük dökülüyor dilimden: çoşku ve özgürlük hissi = bahar ..) Bahar, bir gelip bir kaybolma, birinde karar kılıp da, gel artık! Tam tamına gel ki, al şu üstümüzdeki negatif enerjiyi ve bedensel ezikliği..)
Sevgili bahar, içimde bi yerlerdesin çıktın çıkacaksın. Biliyorum..)

bir roman düştü gönlüme...

2009-04-18T14:54:00.000-07:00

"Bundan uzun zaman önceydi. Bir roman düştü gönlüme: Aşk Şeriatı. Yazmaya cesaret edemedim. Dilim lal oldu, kalemimin ucu kör. Kırk fırın ekmek yemeye yolladım kendimi. ünyayı dolaştım. İnsanlar tanıdım, hikâyeler topladım. Üzerinden çok bahar geçti. Fırınlarda ekmek kalmadı; ben hâlâ ham, hâlâ aşkta bir çocuk gibi toy...
'Hâmûş' derdi Mevlânâ kendine. Yani 'Suskun'. Düşündün mü hiç bir şair, hem de nâmı dünyayı sarmış bir şairin, yani işi gücü, varlığı, imliği ve hatta soluduğu hava bile elimelerden müteşekkil olan ve elli binden fazla muhteşem dizeye imza atmış bir insanın, nasıl oup da kendine SUSKUN adını verdiğini...?"

İşte bu satırlarla özetliyor kitap kendini arka kapağında; kendi içinden çekilip seçilen cümlelerle. Kitabın adı "AŞK", Elif Şafak'ın son romanı. Kendisi -her ne kadar adı başka meseleler içinde anılmış, başka yaftalar yakıştırılmış olsa da- tasavvuf felsefesi üzerine gerçek bir incelemecidir. Nitekim yüksek lisans tezini de bu minval üzerinde sunmuş bir yazardır.

Demem o ki, bundan çok kısa bir zaman önceydi. Bir roman düştü gönlüme: Aşk.

Bu kitapta klişe bir aşkın tekrarını görmeyi bekleyenler varsa ya da bedenden ibaret günümüz aşklarına takılıp kalanlarınız.. boşuna beklemeyiniz. Emin olun ki aşkı bulan, bulduğunu sanan veya aşkın tanımını arayanlar, yani herkes bir şeyler bulacak bu kitaptan; hatta belki daha fazlasını kendi kişisel yolculuğu adına. Hem -aslında- yeni bir şey söylemeden hem de çok ama çok şey nasıl söylenir diyorsanız, bence bu kitabı keslikle okumalısınız. Mevlana ile Şems arasındaki aşkı dillendiren gerçek bir hikâyeden yola çıkarak rivayetlerin de ışığında ciddi okumalar sonrasında sadece kendi aşk tanımına değil evrenseli yakalayan tanımıyla anlatıyor bize Elif Şafak aşkı... modern yaşamla geçmişin alaşımında. Zekice bir kurgu, derinlemesine oluşturulmuş neredeyse canlı kılınmış karakterler ve sürükleyiciliğini daim kılan ritmiyle...

Efenim daha fazla söze ne gerek, özünün derdiyle özü arayanlara ..) Meraklısına iyi okumalar.

uyanan doğada muratlı

2009-04-16T10:07:00.000-07:00

Muhteşem bir güneş, yakıcı ama dışarı çıkar çıkmaz da aldatıcılığı ile bize oyuna getirdiğine memnun bir halde rüzgarıyla üfürüp üşüten hava. Bu aralar geçiş bir türlü gerçekleşmediği için gel-git akıllı bir havayla muhattabız. Ama güzel havaları kaçırmamak gerek, kıyıdan köşeden faydalanmak lazım ışıktan, ısıdan ve bahar kokusundan. Arkadaş ziyareti maksatlı çıkılmış bir yolculuk bahanesi ile yıllar sonra bir kere daha ziyaret etmiş oldum Muratlı Köyünü. Vakt-i zamanında renkli taşlar toplayarak baraj nedeniyle sadece minaresinin ucu görünen camiyi merakla izlediğim yerlerden geçtik yine. Anılarım canlandı; her şeye şaşkın bakışım, buranın baharına ilk şahit oluşum, yeşile toprağa kimi yerleri çamura çalan doğa... Şimdi aşina gözlerle bakmak, bi parça buralı olmak duygusu hem iyi hem tuhaf hissettirdi bana beni.. Sonra meşhur ve korumaya alınan Muratlı Camii'ne bi göz atık geçer iken. Meydandaki havuzvari yer onarılmmış, az biraz çeki düzen verilmişti çevresine de. Oysa ilk gelişimde ne kadar da köhne ve kapalı hava yüzünden ürkütücü gelmişti burası. Sanki bi tek cami vardı görülmeye değer başka bi şeyi yoktu. Tabi o zaman hazırlıksız gelip de çekemeim bu tarihÎ yapıyı çekmeye yeltendim. Çektim de kısmen dışarıdan ama gelin görün ki içini ve özellikle de kemerlerden birinde yer alan gemi motifini çekmek telaşıma karşılık bulamadan, bi asker; "çekmeyiniz lütfen çekmeyiiz!" diye seslenmez mi dşarıdan. Neye uğradığımızı anlayamadan çıktık geri. Baktık ki dışarıda köylü halktan küçük bir grup toplaşmış? Ben "noluyo, herkesin bilip bizim bilmediğimiz ne var ki?! Bizden mi askerden mi yanalar?" diye düşünür iken asker girdi devreye. Bir neden sunmadı ama yandaki jandarmadan uyarmış komutanı. Hayde dedik, der demez de caminin imamı büyük bir şaşkınlıkla yetişti yanımıza ve kibarca aldı bizi içeriye. Biz de böylece anladık ki, meğerse bizi kollmaya durumu anlamaya gelmiş köylüden -dışarıdaki- bikaç kişi. Sonra herkes olağan seyrine döndü yaşantısının ve öğle rehavetinin. Onlar döndüler, biz de içeri girdik ama fotoğraflamak uygun düşmedi özellikle imamın bu kibarlığına karşılık. Bu nedenle 1262 tarihli meşhur küçük ahşap camiin kapısını sunabileceğim ancak size. Oysa rengarenk boyalı iç ahşap döşemelerini, tavanlara kadar süslemelerini, yer yer oymalı kakmalı küçük kenar süslerini ve en çok da -Osmanlı cami mimarisinde pek rastlanmayacak cinsten bir figür olan- yelkenli korsan / savaş gemisi motifini göztermeyi isterdim.

A bu mu, yok camii ile bağı yok; sadece zamanda oranın ileri gelenlerşnden birinin yapmış olduğu otatik bi evceğiz. Hala ara ara gelip canlı tutuyorlarmış evlerini..) Pek bi hoş geldi ve buranın yöresel özelliklerini de taşıması hasebiyle çeip de bloguma da koyuvereym dedim efenim.

Selam sana çocuk!

2009-04-11T08:03:00.001-07:00

Sonunda blogumla ilgilenmeye fırsat bulabildim. Efenim olağan cumartesilerden birindeyiz; fakat olağan bahara bir türlü adım atamamanın verdiği sancılarla gerek zihnimiz gerek bedenimizde yansımalarını buluyor hava; bir hasizlik, iç enerjiye rağmen ona yetişmekte zorluk çeken kafa ve vücut... birtakım sızlamalar, gerinmek ve laktik asit atımı için an kollayan kollar ve butlar..))) Bi türlü gelmeyince bahar e nomal olarak bi öyle bi böyleyiz biz insanoğlu da..
İşte güzel ve zun süreli bir dost kahvaltının ardından işlerimi erteleyip kendime zaman çalmanın kararı ile müzik eşliğinde uzanırken kitabıma, gözüm dışarıdaki çoçuklara ilişti. Karşı yolda, dar sokak aralıklarının kısmen sağladığı düzlükte oynamaya dalmış kendince kovalamaca, savaş oyunu oynayıp oradan oraya atlamalarına daldı gözüm. Nasıl da şendiler, soğuk moğuk dinlemiyor, incecik penyeleri ile keyfediyorlardı.. "ne güzel" dedim... Sonra baktım çocuklardan biri, bize kısmen uzak olan karşı yoldaki oyundan ayılıp bi cephesi bize dönük oan koca kamyonun ardına saklanırcasına dikiliverdi. Sandım ki saklanbaç oynamaktalar, oyun değişti. Yok öyle de değil, çocuk şaşkın ve aranan ürkek bakışlarla bikaç telaşlı bakış fırlattı sağına soluna ve kamyonun tekerini ıslatan hamlesini gerçekleştirdi.... anaaa... Bense pencereden şaşkın, yarı tebessümle bakakaldım ardından. Mahalle kültürünü yaşatmanın bin türlü şekli varken diplerinde evleri ola ola niye her yere tuvalet muaelesi yapar insanoğlu da köpekler gibi ağaç dibi kollamaktan çekinmez bilmem. Biter mi, dahası var. Oyun arkadaşalarından birinin de bakışı ve yolu düştü oraya, dedim görünce çekinecek, çaktırmazdan devam edecek herhal. Anaaa! yok, ne gezer ikincisi hatta bir üçüncüsü daha hal-i hazırda dikilivermesin mi ilk çocuğun yanına. Hayde dedim, alışılmış bir sahne ve ritüel ki gayet olağan seyrinde gerçekleştirdiler eylemlerini..))
Önce, çocuksu-özgür yanlarından ötürü tebessüm ve şaşkınlıkla karşıladığım bu durum, sosyoljik açıdan bakınca görsel olarak can sıkıcı geldi; ama sonra başka bir bakış belirdi zihnimde ve dedim ki içimden "Biz insanlar nasıl da bildiğimizden ibaretiz. Öyle ya, çocuk da gelip sağına soluna bakmayı yeterli gördü kendince. Oysa bulunduğu yer itibarıyle bir de arka cephesi vardı; bir boy, kat kat pencerelerden oluşan bir apartman. Arkası dönük olmak ve arkayı görmemek, görülmemeyi de getirirmiş gibi nasıl da çocuk aklı ve fütursuzluğuyla attı adımını..)))))) işte biz de bu yüzden bildiğimizden ibaretiz. Fazladan bir bakış açısı için geniş bir ufuk gerek bize. Bu geniş ufuk için ise bol okumak, bol görmek, bol değerlendirmek gerek... ki bu da çocukluktan uzaklaşıp büyümek demek, dolarak ve bilerek. Bu da gerçeklerle er buluşmak, gittikçe mutsuzlaşmak demek... Ama bir kere sormuşsanız kendinize kendinizi, sorumlu hissediyorsanız yaşamdan ve yaşamınızdan kendinizi, riske değer ve geri dönülmez bir savaştasınız demektir.
İçindeki çocuğu koruyan nice -mutlu- savaşçılar kazanmak dileğiyle..)

Ey insanoğlunun ÇAĞRIŞIM GÜCÜ, sen nelere de kâdirsin ..))) Bana bunca şeyi düşündüren kamyon arkası sevimli, sevgili çocuk sana da selam! SELAM SANA! ..)

Dağ Taş Bahar Kokuyordu..)

2009-04-05T12:03:00.000-07:00

Bu baharın ilk doğa yürüyüşünü de bugün yapmış bulunuyoruz. Bol rüzgarlı da olsa muhteşem bir güneşin yüzüme vuruşu ile uyanmayalı hayli uzun zaman olmuş. Birkaç hafta önceki kış güneşi edasındaki aldatıcı ışıkçıkları kaile almaksızın kuruyorum bu cümleyi. Öle ya, içeri süzülen ışığın iliklere kadar sızan huzmesinin insanda uyandırsığı uyanma isteği ile bir olur mu aldatıcı güneşin yoklayışı.

Neyse efem, öyle de böyle der iken; sırt çantalarımıza termosla çayımızı, ufak tefek azığımızı, kitap ve fotoğraf makinalarımızı da koyduktan sonra, kısa bir yürüyüş ve uygun sulak bir yerde konuşlanış için hazırdık artık. Böylece "Durmak yok, istikamet ileri!" deyerekten attık kendimizi dışarılara.

Buram buram bahar kokarken çilek çiçekleriyle karşılaştık, ki az ilerisinde de çilek olmaya baş vermiş minik topakçıklarıyla. Çileği müjdeleyen bu topakçıkları kareme raptetmeden olur mu hiç; hemen fotoğrafladım tabi -gerçi tripotum kadrajı ve netlik ayarını falan pek beğenmeyecek ama napalım artık..)-. Bu sevgili çilek çiçeğine, kendisi hazır olur olmaz tadına bakmaya geleceğimize dair sözümüzü de verdik. Malum, söz konusu boğaz olunca ayrıca sadakatli oluyor insan..) Ardından, suda şavkıyan güneş ışınlarının gözümüzü alan parlaklığını baharın ilk doğa yürüyüşünü temsil edebilecekler arasına kaydettik hemen.

Demem o ki; derin derin solumak ne güzel denizi, baharı, yeni yeni patlayan meyve ağaçlarının çiçeğini, daha nice bitkinin doğuş kokusunu burna kadar getiren rüzgarı... Dönüş yolunda çantamız kadar hafiflemiş kafa ve bedenlerimizle ilerler iken; ben, -zannımca ve neredeyse- yıllık taş stoğumu da yapmış olmanın sevinciyle döndüm evime.

Baharın her gününün içimize böyle tatlı bir enerji sızdırması dileğiyle..)

Geçmişe yolculuk...

2009-03-29T13:27:00.001-07:00

Geçmişin koridorlarında biraz daha dolanasım var sanırım. Zati bu aralar, gelen fotoların da etkisi iledir ki boşluk buldukça zihnimi arada orada eyliyorum tebessümle. İşte bu koridorun duvarlarında rastladığım karelerden biri de bu:
Fotoğraftaki çocuk büyüme yolundadır; bi şeyleri adlandırma, o şeyleri kendi için anlamlandırma çağlarında. Çok da sevimlidir tabi yaşı itibarı ile. Tüm akrabaların ilgi odağıdır ve taklit yaşı olmasından olsa gerek, herkes kendinden eklenen bi şeyler de gördükçe heyecanlanmakta, böylece bi şeyler daha öğretme çabasına, ya da kendilerine ait bazı davranışları pekiştirme çabasına girişmektedirler. Çocuk derseniz; halinden memnundur, öyle ya hem bi şeyler öğrenip meaklarına cevaplar bulurken bi yandan da iltifata mahzar olmaktadır.Kısacası kendine gösterilen ilgiden memnundur. İşte böyle bir eğitim anının dondurulmuş bir görüntüsüdür bu fotoğraf da.

Çocuk ile amcası (aslında dedesinin abisidir) - ki amca da eskinin jönleri gibi yakışıklı bi şeydir; ama çocuk o zamanlar bunun farkında değildir tabii ki..))) -, anneannesinin bol çiçekli bahçesine nazır oturmuşlardır. Çocuk, amcasından çay içme dersleri almaktadır. Yöntem şudur; öncelikle çaydan büyük bir yudum, höpürtü ile çekilir ve yutulurken damak ile dil şaklamasının ferahlık hissini veren sesi ağızdan dışarı yaydırılarak içme safhası tamamlanmış olur. Diğer yudumlar da bu şekilde alınarak bardaktaki çay bitirilir.
Çocuk bunu yaptıkça, sevgili ve kocaman amca tarafından yüreklendirilmesinin hoşnutluğundan daha çok kendisine de büyüklere verdikleri bardakla çay içme izni bahşedilmiş olması ile meşguldür. Dolayısıyla bu oyunun bahanesi ile o bardakları kavrayarak büyüdüm edaları satabilsin diye bu amcanın gelmesini başka zamanlarda da dört gözle bekleyecektir.

Geçmişe sevgilerimle...

Geçmişten bi kare..)

2009-03-28T13:06:00.000-07:00

Evet anılar, anılar... bu aralar babam, eskimeye ve belki de kaybolmaya yüz tutmuş geçmiş günlerin fotoğraflarını tarayıcıdan geçirip kurtarma çalışmalarında. Hani iyi de yapıyor, geçmişi kotarma, geleceğe bizimle taşımak adına... ama accayip hüzünleniveriyorum, nedense bir duygusalık çöküveriyor bana, baktıkça resimlere. Ne bileyim işte... ..)) Bak şimdi hasretim depreşiverdi tööövbe tööövvvbe..))))))

Evet efenim daha fazla dramatize etmeden geçiyorum... işte bu aralar bu fotolarla sevindiriyor, süpriz yapıyor babam. Bilgisayarı her açışımda geçmişe ilişkin bikaç tane poz geliyor; hani heyecanlı da oluyor "bakalım bu kez ne gelmiş?" diye. Bugün de ilkokul 3-4 civarına tekabül eden bi foto yollamış. Öyle sevimli çıkmışız ki!.. Başımızda Ömer Tuncer öğretmenimizle sınıfça tüm kadro aynı karedeyiz. Okulca gitmiş olduğumuz bir piknikten bie özel bi foto, her kim çekti ise bilemem ama pek sevimli çıkmışız; elimizde çiçekler, birlikte olmanın alışkanlığıyla rahat ve çocuk masumluğu ile olduğumuz gibi (yapmacıksız-poz kaygından uzak)... Birden geçmişe gidiverdim... sınıf içi çekişmelere, en sevdiğimiz yakantop oyununa, kovalamacalara, pastalı börekli ilk veda (mezuniyet) partimize... ardından lisede de devam eden kimi güzel dostluklara, arkadaşlıklara... ve tabi bu pozu verdiğimiz yere de... Bakmayın bu fotoğrafta hayli mutluyuz, henüz pikniğin başları. Yeme içmeden önce çevreyi keşfe çıkmışız. Önümüzde hocamız elimizde gördüğünüz-her yerde denk gelinemeyecek cinsten, adını bilmediğim- bir çiçek cinsini topluyoruz. Düşünsenize bi okul dolusu çocuk -biri birinde ne görse onu ister cinsinden-, herkes aynı çiçeğin peşinde. Alan büyük ama çiçek öbeği az... haydi hurra, bu çiçekten bulunamadıkça çitler aşılarak arama çalışmaları devam etmekte... hani kızlar neyse ama araya sızan erkek sayısı da azımsanacak cinsten değil. Derken bu cşkulu kalabalığın hevesli çalışmaları, çit ardına sızan birkaç öğrencinin yılan tarafından sokulmasıyla sonlanıyor. Bizler öğretmenimizin kuyruğunda beladan kurtulmaı başaran gruplarn olsak da piknik alanını okulca erken terk edişe eylemde fazla direnemeyip tıpış tıpış dönüyoruz evimize... Aç mı ayrılıyoruz,tok mu şimdi hatırlamıyorum ama o gün piknik sonrası, bu fotoğraftaki kadar mutlu bir suratla vedalaşmadığımız kesin..)))

Bu mutlu tablodaki bütün arkdaşlarıma ve öğretmenime sevgilerimle...

Bir Fincan Kahvenin Kırk Yıl Hatırı Var

2009-03-28T02:55:00.000-07:00

Seçime ramak kala noktasındayız ve itiraf etmeliyim, sonunda biteceği için mutluyum bu seçim telaşı ve çalımalarının. Seçimler her zaman önemlidir, hem de nerede, hangi konuda olursa olsun.. fakat siyasî seçimlerde ayrı bir çevre ve gürültü kirliliği oluşuyor malumunuz ki. Bakıldığında burası küçücük bir ilçe, coğrafî olarak da öyle Karadeniz'in dağlık, dik yapısı gereği. Fakat -bura halkının da söylediği kadarıyla- bu seçim süreci ayrı bir coşu ve çalışma ile sürdürülüyor; artık ne gerekiyorsa... bayraklar mı dersiniz rengarenk, takım elbiseli bir dolu insan mı, mitingler, küçücük meydana kurulan / yansıtılan dev ekranlardan canlı yayınlar, saatlere bölünmüş mitingler, partiye uygun slogan ve tişörtlerle meydanları dolduran gençler vb vb... hatta -benim için ilk defa- belediye seçimleri için evlerimize tek tek nazik ziyaretlerde bile bulundu belediye başkanı adayları. Biter mi, promoyonlu çalışmalar da oldu tabii; "bir fincan kavenin kırk yıl hatırı var" ilkesinden yola çıkarak hemen her parti, yorgun iş dönüşlerimizde kapımıza asılı bulduğumuz özel çantaları ile 1 paket Türk kahvesi ikramlarında bile bulundular..))) Anlayacağınız cüssece küçük ilçemizde siyasî hareketler hayli büyük.
Doğruyu söylemek gerekirse kendi yaşam koşturmacamız, yorgunluklarımız arasında haftalardır sürmekte olan bu çalışmalar bize sirayet ettği kadarıyla yorucu olmasına yorucu; ama aynı zamanda benim için ayrı bir tecrübe. Düşüncesine belediye, muhtarlık ve il meclis başkanlığı seçimlerinde ilk defa adayları gerçekten bizzat tanıyarak değerlendirip seçiyorum..))))
Efenim ne diyelim;
İyi seçimler... dilerim ki her ne olursa, vatana millete hayırlı uğurlu olsun..)

yanılsama

2009-03-27T13:36:00.000-07:00

"çakıltaşı suyun üzerinde "özgürce"
kayarak ilerliyordu fırlatıldığını
bilmeden. Uzun bir süre ilerledikten sonra
kendi kendine "hah!" dedi:
-"Artık durup
suyun altını gezmenin zamanıdır."
Halbuki bir doğa kanununa uyduğunun farkında
değildi elbet dibe doğru süzülürken."

Şu an şairini hatırlamadığım bu şiiri ezelî sevmişimdir; yaşama dair insanı, duruşumuzu sorgulayan tarafı hoşuma gittiğinden. Öyle ya, yaşamda bir duruşumuz, alışkanlıklarımız, değer yargılarımız var. Bunların kaçta kaçı öğretilmiş, kaçta kaçı sadece bize ait merak etmişimdir hep. Malum sosyal yaratıklarız, tabii ki uyum denen şeye hepimiz tabiyiz. Fakat, diyorum ya ne kadarı biziz görüntülerimizin?... Nerden belirdi yeniden diyceksiniz. Zati duruyodu sandıkta ama bu aralar çıkmasında tetikleyici vazife gören, yakın zamanda okuduğum "Empati" adlı roman üzerine fizikçi bi arkadaşla konuşurken, manyetik alanın+insan beyninin gücüne ilişkin söyledikleri idi. Nitekim romanın özünde de idrakin varlığı sorgulanıyordu..)

işte efenim bu nedenledir ki sevdiğim şiiri sizinle de paylaşayım istedim; hele de şu seçim arefesinde..))) ööle ya güden miyiz, güdülen mi?..

olasılıksız empati..)

2009-03-22T14:04:00.000-07:00

"Olasılıksız empati de ne" mi?
Bikaç haftadır buduğum her boşlukta "olasılıksız" ve "empati" adlı romanlara yoğunlaşıyor iken şu an ikisini de bitirmiş olduğum dakkalardayım ve her iki romanın da yazarı olan Adam Fawer'in çok zeki bi adam olduğunu söylemeden geçmek istemedim. Konu olarak her ikisi de -son yıllarda moda haline dönüşen bioenerji, NLP, zihinsel güç konularının biraz daha derinleştirilmişi olan- psiko-analiz dolaylarında dolanan bilinçaltıyla ilgili; ancak adam o kadar iyi kurgulamış ki olayı sunuş sırası (olay örgüsü) ve tekniği de merak noktalarını canlı tutma becerisine kadar çok başarılı. Dil edebî anlamda çok zengin değil -çevirmenle de ilgili olabilir tabi bu. Üstelik romanı işler ve kurarken yarattığı kahramanlarının üstlendikleri roller doğrultusunda aktardığı bilgilere bakıldığında Adam Fawer'in bilgi birikimi de hayranlık uyandırıcı..
sanırım psikolojik bilimkurgu roman kategorisinde ele almak mümkün..

e tabi yazdıklarım, BENCE..)))))

iklim, bahara döndü yüzünü..)

2009-03-21T14:29:00.000-07:00

Birkaç hafta önceki soldaki bu görüntünün ardından artık yavaş yavaş bahara bırakıyor yerini, ki martılar da Çoruh'un dibinde buldukları sığ yerlere konuşlanmaya başladılar bile..) E malum Türklerin bahar bayramı idi ya bugün.

Hiç kaçar mı bu muhteşem hava; -soğuk rüzgara rağmen- hazır güneş açmış iken attık kendimizi deniz kenarına. Sahil yolu üzerinde biaç yerde durduk; ama açık alan, küfül küfül esen rüzgar izin vermedi kayaların üzerinde. Biz yılar mıyız hiç, devam; ilerleyen yol boyunca bulduk bi yer açtık çıkınlarımızı, koca bir termos da sıcacık çay.. deymeyin keyfimize..) Böylece baharın gelişini kendi imkanlarımız doğrltusunda şrulaştırmış ve özel kılmış olduk; genel için değil, bi için anlamlı kıldık anlayacağınız.

Gerçi cemre düşeli çok oldu; ama burada Martın 9'u diye bir tabir var ki, hicri takvime göre (+13) martın 22'sini atlatmadan gelmezmiş bahar..

Uzun lafın kısası; henüz bahar tam gelmedi, mart martlığını yapmaya devam ediyor -olsa da- güneşin gramını boşa harcamayın, kaçırmayın diyeceğim..)

Bekliyorum, kop gel / hoş gel bahar..)))))

Hazır cevaplılığın bu kadarı..)

2009-03-20T16:04:00.000-07:00

Geçenlerde bir yerde okudum pek bi hoşuma gitti de sizler de okuyup tebessüm edebilin istedim:

"Üniversite yemekhanesine giren bir öğrenci tüm yerler dolu olduğundan gidip üniversite profesörünün oturduğu masaya oturmuş. Profesör kaşlarını çatarak: 'Öküzler ve kuşlar aynı masada oturamaz!' der.
Öğrenci: 'O zaman ben uçuyorum...' cevabını verir.
Profesör cevaba çok sinirlenmiş, sınavda o öğrenciye takmış ve sınavını başarısız geçmesi için elinden geleni yapmış. Yalnız sınavda o öğrenci, tüm soruları mükemmel bir şekilde cevaplamış. Profesör o öğrenciye: -Sana son bir soru soracağım, demiş: 'Yolda yürürken iki torba bulduğunu hayal et. Birinde akıl var, diğerinde ise para var. Hangi çuvalı alırsın?'
Öğrenci: 'Para olan çuvalı seçerdim...' cevabını verince,
Profesör:'Ben akıl olan çuvalı seçerdim...' diye üstten bakann bir cevap verir. Bunun üzerine,
Öğrenci:'Normal! Kimde ne eksikse onu seçer..." cevabını yapıştırır fütursuzca.
Profesör haliyle sürekli ava giderken avlanır poziyonundan ötürü cok sinirlenmiş ve öğrencinin not defterini alıp içine 'Öküz' yazmış. Öğrenci nota bakmadan odadan çıkmış. Bir dakika sonra öğrenci kapıyı aralamış ve:'Sayın profesör, imzanızı atmışsınız, fakat notumu yazmayı unutmuşsunuz. ' cevabı yapıştırıp ayrılmış oradan."

Hazır cevaplılığa süper bir anekdot değil mi ..))) Okurken bana Necip Fazıl'ın nısını anımsadım; çok hoştu. Başka bir yazımdapaylaşmak düşüncesiyle efenim..)

Hepimize Dair

2009-03-19T14:21:00.000-07:00

"Yalnız kendi başın mı dertli sanırsın,
Gölgesi yeryüzünde avare insan?
Taş da istemezdi yosun tuttuğunu;
Solmakta her çiçek kokusu uçunca.
Tasadır ağaca rüzgârda yaprağı;
Her kuş yanar az çok ölen yavrusuna;
Sivrisinek de halinden memnun değil;
Vızıltısı şikâyet makamındadır"

Çok sevdiğim şiirlerinden biridir Cahit Sıtkı'nın "Hepimize Dair"i . Şu sıralar biraz yorgun ve yoğunum. Saymı boş koymamayayım dedim ve hazır yakın zamanda okumuş iken -çoktandır kenarda kıyıda unuttuğum bu şiiri- istedim ki sizler de duyun..)

Kaktüs Deyip Geçmemeli!

2009-03-18T15:51:00.000-07:00

Eski Western kuşağındaki Pazar günü verilen kovboy filmlerinin yegane dekoru kaktüs!

Evet Kaktüs! Bilir misiniz ki, bu dikenli bitki ne işe yarar? Öyle ya madem ki yaratılmış elbet bi yarayışı var?... (kara sinekleri âlâ çözebilmiş değili ama neyse...) Malum dikenlidir, can yakar. Zaman zaman da kaynana dili gibi kaktüs çeşitleri ile bu batıcılığı pekiştirilir. Peki, bunca mı zararlıdır ya da neye yarar ki kaktüs? Çocukluğumdan bu yana merak ettiğim, sonra yukarıda bahsi geçen filmlerden ve çocuk bilgi belgesellerinden çöllerde içinde su barındıran bir bitki olduğunu fark ederek ikna olup da kapattığım bir konuydu benim için. Sonra dekoratif minyatür tiplerini keşfettim ilerleyen yıllarda. Ardından bi -posta geldi kaktüsle ilgili; bakın ne maharetleri varmış daha bilinmedik!

Mesela radyosyonu emmekte çok etkili olduğu için, en büyük nükleer santral yakınlarında tonlarca kaktüs bulundururlarmış. Hatta geçenlerde İstanbul'da bir banka şubesi de tam 250 adet kaktüs siparişi vermiş, bilgisayarların yanına koymak için.

E bu durumda haydi çiçekçilere falan! Di mi ama, yığınla elektronik cihazın içinde yaşar iken gün boyu, bizim neyimiz eksik? radyasyon yönüden fazlamız bile var hatta; telefonlar, bilgisayarlar, tvler; kim bilir artık, kısacası "ler" de "ler" ...

Efenim sağlıklı günler..)

Massandra şarap mahzeni?

2009-03-18T15:36:00.000-07:00

Vakit gecenin bir körü bense işlerimi toparlamakla meşgulüm. Bir yandan da tv'ye bakıyorum. TV 8 açık bir gezi belgesel görüntüde. Sevimli bi sunucu, sevimli-esprili bi aktarımla, bilmem hangi program ama Kırım-Yalta tanıtımını yapmakta. Efenim farklı ve renkli görüntüler arasında ilginç bir bilgi geliyor oraya ilişkin: ŞARAP. Diyeceksiniz ki neresi ilginç ki, Rusya sınırlarında normal. Yok ööle değil. Kırım Yalta'da "Massandra Şarap Mahzeni" diye dünyaca meşhur bir mahzen varmış. O kadar ki, şarap kalitesi ve üretim oranı ile Giness Rekorlar Kitabı'na bile girmiş.
Ööööle hafife almayın bu mahzeni; burada bütün şarap şişeleri alarm takılı vaziyette demlendiriliyormuş. Hatta bunlardan tanesi 50 bin dolara satılanları da hayli fazla imiş. Kimden koruyorlar demeyin, yığınla turist geziyormuş bu mahzeni. Kolay mı 10 milyon litre yüksek kalite şarap üretiliyormuş yılda. Yüksek kalite için de en az 3 yıl bekletilmesi zorunluluğu düşünülecek olursa hayli meşakkatli bi iş. Tüm şarap sektörünün gözü burda imiş durum bööle olunca da.. e şu durumda haklılarmışda..)))
hani şarap meraklılarına.. ;)

eleğimsağma

2009-03-16T11:00:00.000-07:00

Yılın benim için ilk gökkuşağı huzurlarınızda!

Evet, bu yılın ilk eleğimsağması (=gökkuşağı)tarafımdan Ankara'da, 15 tatilde iken keşfedildi. Soğuk bir günün ardından yağan yamurla yumuşayan havaya güvenle camın ardından çaylarımızı yudumlar iken birden çıkıverdi ortaya. Bunca betonarme yapının arasında kentleşmeye inat nasıl da istediği yerden, kendi doğasının estirdiği gibi yerleştirivermiş cüssesini değil mi manzaraya. Tabi durur muyum, hemmen odamda aldım soluğu... bir çırpıda elime aldıım gibi fotoğraf makinemi koştum balkona. Muhteşem görünüyor, belki sıradan bi renk kırılması ama şu renklerdeki pastel cümbüşe bakın!..)))
Ne zaman bir gökkuşağı görsem huzurlanırım. Bi de aklıma Ömer Seyfettin'in "Eleğimsağma" isimli hikâyesi gelir ki okumaya değerdir o yaş grubu çocuklar ve de meraklı büyükler için. Ananelerimiz arasında gizliden devam eden tatlı baıllardandır eleğimsağmanın da hikâyesi. Hani çoğunuz bilirsiniz -en azından benim yaş grubumda olanlar- gökkuşağının başladığı ve bittiği yerde altın, gömü vardır; gökkuşaının altından geçenler çabuk büyür ya da altından geçmeyi başaranlar erkekse kı, kızsa erkek olur gibi hikâyeler... e tabi gülersiniz şimdi; ama çocukken inanmak hoşunuza gider ya da zaten inanırsınız. Ben Ömer Seyfettin'in "Eleğimsağma"sını okuduğumda inanacak yaşı geçmiştim -ortaokulda idim-, ama eğlenmiştim okurken. Ahlak meraklısı bi bakışla öyküler yazan Ömer Seyfettin'in -alttan alta mesajlı olsa da- en keyifli, güldürebilen tek öyküsüydü diyebilirim.
Neyse efem, aklıma düştü foto arşivimi kurcalarken yedi renkli manzarayı görünce. Bu ferahlama hissini size de bulaştırayım istedim..)

bu bitki yerde mi gökte mi..)))

2009-03-07T08:41:00.000-08:00

Bugün de başka bi malzeme ile geldim; çocukluğa dair... Bi arkadaşımla konuşurken "biliyor musun ben küçükken çileğe bayılırdım ve sanırdım ki çilek ağacı diye bi şey var şööle kıpkırmızı çileklerle bezeli. Bi de hayal ederdim, o ağaca -ki varlığından da görmüş kadar eminim üzerine hayal bile kuruyorum- salıncak kurup sallansam; hem yesem hem sallansam hem de seyre dalsam... bi gün teyzemle konuşurken dedi ki teyzem, gel bahçeye çıkalım da göstereyim sana çilek ağacını. çıktık bahçeye, bende bi heves... sonunda ağacımı görücem diye turlamaktayım tüm bahçedeki ağaçları dört gözle... hani nerde? diye bakınca teyzemin gözlerine, çabama acımış olacak ki daha fazla bekletmeden saksı içindeki minyatür ağaççığı işaret etti eliyle, işte seninki... hayır üzerinde çilek olmasa inanmıcam..)))". Önce bastım kahkahayı arkadaşımın hikayesine, sonra tebessüme dönüştü suratımdaki kahkahanın şekli... ööle ya çocukluk hayalleri suya düşmüş diye..
sonra dedim ki otur da kendine gül, sen değil miydin pamuk ağacı var zanneden... ne dalga geçmişti babam dönmüş dolanmış çıktığımız tatil yolunda, muhabbeti gene aynı noktaya getirip getirip "mısır ağaçta mı olur yerde mi? ya fındık ? çalıda mıdır, ağaçta mı, yerde mi? çay nerde olur ki? ..." diye devam eden sorularıyla uğraşmıştı benimle.. bi de arada dönüp annemi de ortak etmek için kahkahalara deşifre etmişti beni. Canım ne bile idim ben o zamanlar; çocuğum, üstelik bandırma'da yaşarken kurak bi bölgedeki bitkiyi..."

Yeni Bi Aysel Gürel Doğuyor..))))))

2009-03-06T11:15:00.000-08:00

Efenim, neredeyse haftalık bi aradn sonra tekrar merhaba. u aralar ayrca bi koşturmaca ve orgunuk; küçücük ilçede bitmek bilmeyen okul içi ve ilçe geneli toplantılar; gir çık derken ömür geçiyor. Bilmiyorum ne kadar yol kat ediyor ya da yol katettiriyoruz... falan falan fani meşgaleler işte...
Ha evet başlık! ööle ya nası yani ölümünün 2. yılında kültürel bi haber mi falan diyeceksiniz? Yok değil, tamamen kişisel bir haber ve yorumum.. Geçenlerde bi arkadaşla konuştuk ve beni kırdı geçirdi telefonda. İnsan tanıyıp halini tavrını hayalleyebilince daha da anlamlı -yani komik diyeyim- ve görülür hale geliyor. Neyse efem, mevzu şu:
Bi arkadaş düşünün, genelde kafa dalgın, yoğun çalıştığı zihin de her an işlediği için meşgul, bu kargaşada da yer yer eşyalarını kaybeden..) -hey kızma bak bana, izin alarak anlatıyorum- Haftalardan birinde yine gece geç vakit yatıyor ve odayı genel hatlarıyla mutfağa taşımak gayretiyle yarı uykulu yükleniyor mutfağa ait olanları oraya, tezgaha doğru. Çöp torbasının ağzını sıkılıyor iyice, güya düzenlice yatacak. Ertesi gün sabah er vakit takıyor lenslerini ve koyuluyor yola. Yorgun argın geldiği akşam üzerindeyse okumaya yeltendiği esnada fark ediyor gözlüklerinin yokluğunu. Başlıyor orayı burayı kaldırmaya, kurcalamaya. Nerelere bakmıyor ki; yatak yorgan, koltuk kanepe arkası, kitap-dosya dolabı, banyo, kimi mutfak merkezleri... yok, yok... Sonra şeytan dürtüyor, diyor ki "sakın dün akşamki uykulu halinle çöpü boylamış olmasın senin gözlük?" Bir dudak sırışı kadar geçen sürenin ardından işliyor beyin... adım adım dün akşamı tekrarlıyor zihninde, bağlantı tam da evdeki çöptenekesinin orada kopuyor nedense. Tamam, karar veriliyor ve hipotez teze dönüşüyor...
-Evet benim gözlük çöpe gitti!
-napmalı?
-çöpe bakmalı!
-olur mu benim bi duruşum, bi kariyerim var!
-iyi de bu krizde b gözlüğe yeniden o kadar para verilir mi, şu parasızlığınla?...
-yok yok !? yani bi görefalan olur...
-o zaman görünmez bi vakit düşünmeli...
İşte bööle kafa içideki muhakemenin ardından gece 12 civarı yola koyuluyor bilmem kaç daireli koca bi apartmanın sakini olan bizim arkaaş. Yanılıp yenilip gelen olsa ya da dışarıya bakan olsa.. aman ha mazallah..) Derken çok tan çöpün dibinde buluyor kendini, elinde de sembolik bi çöp torbası. Çöp kutusuna atar havası yapıp çaktırmadan kolaçan edecek çöpü. Hayır, görünmüyor, en azından dünkü çöp torbasına benzer bi şey görünmüyor, daha yakından bakmalı... Uzanıyor çöpe daha alıcı bi gözle... o da nesi bi araba geliyor apartımana doğru rezalet, eldekini de attı çoktan poz gitti... sokak lambası da tam tepesinde çöpün... rezalet... oh neyse yoldan geçip gidiyor araba, arkadaş da kendini yoldaki kamyonun ardına kamüfle ediyor o suırada. -Oysa zamanında rahmetli Aysel Gürel kameralara poz vererek göğsünü gere gere karıştırmıştı mahalle çöplerini. Onların içinden çıkanlarla başka hayatlara ilişkin neler keşfettiğinden ve nasıl onları yeni şekillere büründürdüğündefalan bahsetmişti üstelik..) marijinal bi yaklaşım.. gerçi biz yapsak deli oluruz o yaptı rijinal sanatçı bakışı oldu..)- Derken ortalık sessizleşiyor yine, bizim arkadaş yine yanaşıyor sinsi bir jasus edasıyla Allahın kıytırık çöp kutusuna. Belediye de ne derin yapmış bu belediye çöp bidonlarını diyor kendi kendine... öyle ya boy kısa, vaziyet nahoş, üztelik kim bilir kendi çöpü hangi katmanda?... Çevreyi bi kolaçan ediyor, daire ışıklarını falan... o da nesi biri mi var üst balkonlardan birinde, sigara ışıltısı mı parladı yoksa?... Kısa bi beklemenin ardından endişelerini kovalıyor kafasından gözünden. Derken ıssızlıktan faydalanarak çöp poşetlerini dışarı çıkarırken buluyor kendini. Ardından daha derinlerdekilere yelteniyor... ne mümkün, uzanarak ele almak imkânsız... beline kadar çöpe asılıp ayaklarını havaya verip ulaşma ölçüsünü artırmaya çalışıyor komedi filmlerindeki gibi... hayır o da nesi bi çıt mı geldi arkadan?... (o ANLATIYOR KAHKAHALARIMIZLA bölünen aralıklarla) ... nafile ulaşmak olasılıksız bi hale bürünüyor... Bakıyor ki olmayacak, direnmenin manası yok... kaldı ki o diplerde de dünkü çöpüne benzer bi poşet yok, bırakıyor her şeyi yerli yerine ve evinin yolunu tutuyor... e kaçan fırsatlar rafına bir yenisi daha ekleniyor, çalışkan belediye çöpçüleri sayesinde..))))
sevgilerimle arkadaşım yafu, çok öpüyorum seni..) herkes gibi normal olmayıp onun dışında olabilmek güzel... gerektiğinde içindekiler için sıra dışı mücadele vermek de ..) İsterdim ki bunca çabadan sonra bari gözlüğünü bula idin...

Avatar

2009-02-24T13:49:00.000-08:00

Bu aralar fena halde "Avatar"a sardırmış durumdayım. Bulduğum her müsait boşlukta işlerimi ve kafamdaki planlarımı halledip geçiyorum başına. Çok daha önceden başlayıp şimdi yeniden hız aldığım bu çizgi dizide -ki a çizgi film deyip geçmeyin- çok başarılı bir kurgu var. Şamanistik ögelere, mistik olgulara meraklı olanlrın kesinlikle seyretmesini tavsiye ederim. insanın kendini bulma yolculuğunda çözüm değil ama irili ufaklı ipuçları da bulabiliceği derinlikte bir Japon çizgi filmi. Budizmin de özünde yatan -uygulamada farklı ama özde bizim bildiğimiz anlayışla aynı-tasavvufî bakışı görmek, büyüyen bedendeğil abüyüyen yüreği ve kafayı adım adım takip etmek çok güzel. Çizimler hiç de fena değil; ama gözünüze hoş elmesi için öncelikle takipçisi olmanız gerek, alışmak yani..)
efenim, zevkler ve renkler diyorum... meraklısı ve seyirlik yeni bi şeyler denemeye açık olanlarınıza duyurulur..))) mesuliyet kabul etmem, reklam ve pazarlama idi benim işim o kadder..)))

dostluk

2009-02-24T13:15:00.000-08:00

çok da anlamı olmayan, sıradandan farksız kimi günleri anlamlı kılacak dostları olmalı insanın... yakın uzak mesafelerden; belki en dibinden belki en bilinmeyenden -kim bilir belki unutulup köşede kalmışlardan, raflarda saklanmışlardan- ta içine kadar ulaşabilen...

desenize o zaman, -nice kazık yemiş olsam da, geçmişteki onlara rağmen- ne mutlu bana..)

dilerim her daim dostlukla kalın sevgili dostlarım, dost saydıklarım...

başlığa ne hacet...

2009-02-22T10:20:00.000-08:00

"Ben dostlarımı
ne kalbimle, ne de aklımla severim...
Olur ya...
Kalp durur...
Akıl unutur...
Ben dostlarımı
ruhumla severim...
O, ne durur... Ne de unutur..."
Celaleddini Rumi

18 mart'a yaklaşmışken

2009-02-19T12:11:00.000-08:00

Anadan Şehide Son Veda

Oğul;
Sen giderken,
Ardından baktığım oğul,
Seni gözledim,
Doğduğundan beri yaptığım gibi,
Sni izledim,
Yüzüne çarparsa yel, yüreğim ürperir oğul,
Ayağına aş değerse, bağrım yanar oğul,
Kıyamadım gülü ellemene,
Dikeni vardır diye,
Canımdan can, kanımdan kan ğul,
Ama,
Ama
Bugün git oğu, Yluna git,
Şu İslam toprağınıı gavur alacaksa,
Ezanların ssacaksa,
El, kemendini boynuna atacaksa,
Çiğnenecekse şehit atanın mezarı,
Git oğul,
Git...
Bilesin ki Resul önündedir.
Bilesin ki melekler ardındadır.
Bilesin ki dualarım semâdadır.
Bilesin ki yolun Alah'adır.
Düşte gördüm oğul,
Bize artık vuslat,
Mahşerden sonrayadır.

Ayşegül Aygün'ün şiiri, nette tarar, arar ve de gecenin körüne kadar göz patlatırken denk geldik. Efenim hazır 18 Mart da yaklaşır iken pek bi duygulu buldum da hûşuya geldim sizle de paylaşayım istedim..))) Demir Demirkan'dan da enstrümental de bi ( 2.34 dakkalık bi intro-bende adsız kayıtlı da-) fon ayarlamışız ki sormayın, dinlemeye değer..)))

artık?

2009-02-14T10:07:00.000-08:00

'artık'ları siliyorum sözlüğümden... ne yeter artıklara yer var bünyemde, ne de atık manalı artıklara... geçmişten kalan son kırıntılı atıklarımı da bir torbaya koyup savuruverdim şimdi..) 'yeter ya'ları da taktım peşine gittiler, dilerim gelmemecesine..)
'artık şöyle yapmıyorum' yerine, 'şimdi böyle yapıyorum' demek çok daha iyi gelecek biliyorum. nasıl mı?.. biliyorum işte..) sevgilerimle...

Hesaplı yaşam?

2009-02-13T11:28:00.000-08:00

"Yapacağımız her hareketten önce ciddi olarak düşünmeye başlasak, vereceği sonuçları önceden kestirmeye çalışsak, önce kesin sonuçları, sonra olası sonuçları, sonra rastlantısal sonuçları, daha sonra da ortaya çıkması dşünülebilecek sonuçları düşünmeye kalksak, aklımıza bir şey geldiğinde, bulunduğumuz yere çakılır, hangi yöne olursa olsun bir adım bile atamazdık. Sözlerimizin, hareketlerimizin iyi ve kötü sonuçları, kuşkusuz ileride yaşayacağımız günlere, hatta bizim bu sonuçları doğrulamak, kendimizi kutlamak ya da özr dilemek için artık bu dünyada bulunmayacağımız günlere göreceli olarak düzgün ve dengeli biçimde dağılır..." (Jose Saramago -Körlük- adlı romanından)
Velhasıl-ı kelam bu dünya, deneme yanılma tahtasıdır. Yaşamı kendimizce anlamlı kılmak, istediğimiz yere taşımak için hedefler belirler, kimi zamanda kendini getiren hedefleri değerlendiririz. Deneriz, sınar ve sınanırız belki de. Hep hesaplı kitaplı yaşanmıyor anlayacağınız. Bu sırada da kimi birbirinin aynı görünmesine rağmen bi o kadar da farklı cereyan eden olay ve durumlara çareler ararız. Çareler için adım atmak gerekir ve yazık ki her adım doğruyu yakalayamayabilir; bazen bile bile, bazen beklenti dışı gelişir meseleler. Sözün özü; tedbiri elden bırakmamak önemli kesinlikle ama durduğumuz yerden de seyreylemek akıl kârı değil dünyayı...
bu arada sayın Mr, ayağınızı denk alınız, görüyorsunuz ki ben iflah olmam..))))

Hoşgeldin modemim, internetim..)

2009-02-13T11:17:00.000-08:00

Amanın da amanın sevgili internetim, nerelerde imiş de gelmiş... Efenim iki gündür internetim gitti, önce genel bkesinti diye üstünde durmaz iken birden mevzuu kişiselleşince derde düştüm geç vakit. Neyse ki imdada yetişecek sevgili arkadaşlarım vardı da ..) rahat rahat mızıldandım onlara. Derken yeni erdim netime, modemime. Ne kadar da alışmışız bilgiye hızlı kavuşmaya... eve gelir gelmez ilk fırsat bikaç alışıldık yeri ziyaret etmeye, hele de blog sayfamı açmaya... fena alıştık biz insanlar böle oturduğumuz yerden teknolojinin sağladığı rahata. Dedim ki elimiz kolumuz olmuş nerdeyse, sanki onunla mı doğmuşuz...

Dün, kaç gündür stresim bana yetmez gibi bi de keklenmişim ki en güzelinden, Nİsan 1 öncesinden sormayın... işin kötüsü bi de inanmışım harbi harbi, fena sıkılmış canım.. yooo, olmaz, güldürmem kendime, onu burdan dillendirmicemmmmmm ..)))

bir toplantıdan kalanlar

2009-02-11T09:24:00.000-08:00

Bir salon dolusu dinleyici.. bir konuşmacı.. daha toplantı başında uyumaya başlayanlar-gözü açık ya da alenen kapalı-, mesajlaşanlar, tavana ya da projeksiyondan yansıyıp kitlenip kalmış masaüstü görüntüsüne odaklanıp kalanlar, giriş kapısının ardında çaktırmadan birbirini fotoğraflaya başlayan -toplantıyı kayıt altına almakla vazifelendirilmiş olan- görevliler, toplantı ilerledikçe kalabalığı yararak tuvalete gidip gelen sıkıntılı tipler...
"aksisini idiia (burada 'e'yi yayarak ve ezerek çıkarmak elzem)etmek olduğu noktasında değiliz... araç ve gereç noktasında olan geldiğimiz noktadaki gibi... işlediğimizi bildiğnizi bildirdiğinizde... önlemler noktasında alacağınız çalışmalarda plan (yalnız 'la'ya inceltme verilmiyor, olabildiğince düz ve lap diye telaffuz ediliyor)..."
diye devam eden ve bi türlü noktaya eremeyen, eremedikçe amacından sapan bi yığın cümle... kim mi bu? yani, işte... sayın birisi...

Büyüksün Kanuni !...

2009-02-06T14:11:00.000-08:00

Kanuni, Osmanlı Padişahları arasında zekası ve otoritesini doğru kullanma becerisi ile takdir ettiğim bir padişahtır -dönem koşulları içindeki kimi yaptrımları tartışılabilir o ayrı-. Hani boşa koca Kanuni, Muhteşem Kanuni olmamış. Nitekim geçenlerde e-postama gelen bi slayt hikâye bir kere daha hatırlattı bunu, pek bi hoşuma gitti; sizlerle de paylaşmadan edemedim. Artık bööle lafı oturtup -büyük bir zerafetle ve ardından korkulu hesaplar olmaksızın- kapağı kapatma lüks ve gücüne sahip değiliz uluslarası arenada.... keşke... nerde... (ööle davos gibi gazı bol hareketlerden fazlasını kastediyorum tabii ki)

Neyse efenim kaçmadan siyasete geçelim hikâyeye:
Bir gün, İran Şah'ından Kanuni'ye bir hediye gelir. Açılan küçük sandığın içinden yığınla değerli mücevher çıkar, ki göz alıcı ve görülmeye değer parçalardır. Fakat işin ilginci, kutunun açılması ile ortalığa yayılan kötü kokudur. Mücevherleri kaldırdıklarında kokunun onların altına zemin yapılmış insan dışkısını görürler. Bunu gören Kanuni, Şah İsmail'in kendisine meydan okuyan mesajını alır ve der ki civarında bulunan divan üyelerine "herkes iyice bir düşünsün Şah İsmail'e cevaben gönderilecek hedyeyi." Sonra kendi bulur en uygun cevabı ve sandıklar dolusu ipekli kumaşlar ve mücevherat yollar Şah İsmail'e. Hediyeler Şah İsmail'in huzurunda açılır ve açılır açılmaz göz alıcı hediyelerle birlikte mis gibi de bir koku sarar ortalığı. Bakarlar ki sandıktaki hediyelerin içinde gül kokulu lokumlar... hemen Şah İsmail'in gurmeleri, vezirleri tadar önce. Zararsızlığına kanaat getirince de elçi eşliğinde, Şah İsmail'in ardından salondaki herkese ikram edilir. Lokumlar afiyetle yenir iken de elçi Kanuni'den gelen pusulayı uzatır Şah İsmail'e. Pusulada şu cümle yazılıdır: "İSMAİL, HERKES YEDİĞİNDEN İKRAM EDER!"

diz üstüysem diz üstülüğümü bilin canım..

2009-02-06T13:33:00.001-08:00

Bugün bilgisayar kullanımına ilişkin tecrübe ile sabitlenmiş bi şey öğrendim hemen paylaşayım sizinle. Diz üstü bilgisayarınızı çalışır halde iken kısa veya uzun süreli sıcak ya da soğuk bir zemin üzerine koymayınız -bu yer evinizin betonu bile olsa-. Açtığınızda size cevap veremeyebilir. Hani halı gibi tüylü toz çekici yerlere koymamanın gerekliliğini biliyordum ama bu benim için yeni bi bilgi oldu. demek ki neymiş, DİZ ÜSTÜYSE DİZ ÜSTÜNDE TAŞIYCEKMİŞİZ" Yazık ki diz üstü bilgisayarları hem kullanım hem taşımak adına hayli avantajlı ama masa üstü bilgisayarını aratuyor bööle bazen. Şimdi senin bilg. çökmemiş, kendinden geçmemiş olsa idi hemen yazardın, yazmak isterdin en azından kardişim baranım... dedim ki, bari ben destek çıkayım da duyurayım bu önemli bilgiyi cümle aleme: geçmiş olsun canım yaf.. Ben de koca bardak suyun yarısını yanlışlıkla bilgisayarıma boca edince ve sonra da gerekli süre geçmeden çalıştırmak gafletinde bulununca harap olmuştum ama sonra kendine gelmişti. Dilerim seninki de döner hayata.. ..)))

Güz Sancısı

2009-02-05T13:12:00.000-08:00

eVETTT efenim bugün de, geçenlerde gittiğim -ki köyden indim şehire modunda fırsatları kaçırmamak derdindeyim ya..)- Güz Sancısı sinema filmi üzerine bikaç söz söyleyesim geldi. Filme dair iyiydi kötüydü ile dolu karman çorman bi sürü önyargı oluşturucu yorumlarla gitim; ama tarafsız bir ilk seyirci olarak girdim içeri. Ne de olsa siyasi bi boyutu vardı filmin ve olumlulama ya da olumsuzlamada bu bakışın da basit etkisi olmuş olabilirdi. Oyuncular başarılı isimlerdi -beren saatçi'yi bu grubun dışında bırakıyorum-, fragmanlardan anladığım kadarıyla da dekor güzeldi falan falan. Film başladı, komedi sever arkadaşım beğenmiş görünyordu bu biraz rahatlattı beni; çünkü onu ben sürüklemiştim bu filme ve hayli yeknasak bi renk tonu ile öyle bi vurgu(suzluk)da ilerliyordu film.
Önce sağ sol davası gibi başladı film, ardından film ortayı bulduğunda anlaşılıyordu ki bu türk-rum çekişmesi imiş; hani şu, rumların dışlandığı eşyaların yağmaya maruz kaldığı dönem.
filmde -hakkını yiyemem- mekan çok güzel düzenlenmiş, dönemin ruhunu ve rengini yansıtmada büyük başarı kaydedilmişti. Keza kostümlerde de aynı gerçeklik söz konusu idi; plaj sahnesi de dahil olmak üzere.
Oyunculuğa gelince; bunca tanıdık isme daha başarılı bir performans beklerdim o olmadı. Ben özellikle okan yalabık, tuncer kurtiz, kenan bal ve ilker aksum'u oyunun ruhunu vermeleri adına başarılı buldum. Her zaman komik ve şaşkın rollerin adamı olan ilker aksum'u kötü katil soğukkanlılığında görmek başarılı bi oyuncu olduğuna kanaatimi pekiştirdi. Her zaman beğendiğim murat yıldırım ise, başlarda tutuktu ama daha sonra rolünün içine girmiş hissini verdi bana.
Konuya gelince; seçilen konu, dönemin siyasi çirkinliği içinde yaşanan direngen bi aşktı. Açıkçası beklenen sonla bitmemesi, filmin pembe dizi dışında bi bakışı yakalaması adına güzeldi. Fakat filmdeki siyasi fon belirsiz-bulanıktı daha iyi işlenebilirdi. Kaldı ki aşk da havada kaldı bi parça. Hani filmin genelinde -konu akışı bakımından- nedense bi telaş vardı; biraz ondan biraz şundan şimdi şunu da sıkıştıralım gibi bi eda. Bu, filmdeki genelindeki durgun akışa rağmen izleyeni yoruyordu-en azından beni yordu-.
Diyceksiniz ki, yani gittin pişman mısınn? Sonuna kadar kaldın mı? Tabii ki efenim kalmam mı, yoksa laf etmeye hakkım mı olurdu. Pişmanlığa gelince, kesinlikle değilim, bunca bahsi geçti milletin kişisel yargısıyla oturmak beni rahatsız edecekti. e bi de merak tabi..)
Sözün özü, zaman kaybı değildi kesinlikle, sadece daha iyisini ummaktı benimkisi..)

Sokrates'in Son Gecesi

2009-02-04T03:34:00.001-08:00

Efenim, biçoğunuzun bildiği üzere ünlü düşünürler, aydınlar , büyük mutasavvıflar ööle normal yollardan terk eylemezler dünyayı. Yani otoriteler izin vermez buna, en azından geçmiş bunun örnekleriyle dolu. işte bu idam mahkumları kervanındakilerden biri de Sokrates'tir. Malumunuz hücresinde baldıran zehri verilerek öldrülecektir. Meşhur replik ya da son sözlerinden biri de karısıyla ölmeden önce yaptığı son konuşmada cereyan edecek ve dilden dile yayılacaktır. Şöyle ki efenim; Sokrates'in karısı son gün Sokrates'i ziyarete, hapsedildiği yere gelir ve sözlerinden dönüp kilisenin dediklerini kabul ederek ölümden kurtulması, kendisini ve 3 çocuğunu ortada koymaması için yalvarıp yakarır; ama çabası nafiledir. Sokrates asla düşüncesinden dönüp Atinalıların ve kilisenin ekmeğine yağ sürmeyecektir. Üstelik verdiği bunca savaşın ne anlamı kalacaktır o zaman. Karısı bunu anladığını söyler Sokrates'e; ama "suçsuz / haksız yere ölüme götürüyorlar seni buna nasıl razı gelirim ya da nasıl razı gelirsin?" demekten de kendini almamaz. Bunun üzerine Sokrates meşhur son sözünü sarf eder: "haklı olsalardı daha mı iyiydi?"
Nerden mi geldi şimdi merhum Sokrates. Efenim bu öykü ezeli hoşuma gider idi. Geçen gün rehberden tiyatro oyunlarını tararken İstanbul Devlet Tiyatrosu'nun Ankara'yı bu oyunla ziyaret edeceği haberini okudum ve balkon kıyı mıyı demeden kalan son iki yere talip oldum. Onun seyrinden sonradır ki oyuna ve Sokrates'e ilişkin de bi şeyler yazmak istedim; meraklılarına. Oyunun adı "Sokrates'in Son Gecesi".
Oyunculara gelince 3 kişilik hayli sağlam bi kadro: Melek Baykal, Mehmet Ali Kaptanlar, Mustafa Uğurlu.
Oyunumuz tek perde, 1.5 saat.
Dekor: üzerinde belli aralıklarda deliklerden oluşan bir zemin ve takıp çıkarılarak yerleri değiştirilebilir metal uzun kalın borular
kostüm: kaliteli akışkan kumaşlardan roma kıyafetleri ferace havasında ama kaliteli. Renk seçimi solgun; fakat vurgu ışıklarla sağlanmıştı

Genel hatları ile kurgu da oyunculuk da çok güzeldi. gardiyan ile Sokrates'in yer değiştirip sonra bir olduğu kısım da çok güzel somutlanmıştı: "aydınlanma". Oyunda biçok gönderme vardı; insanlığa, demokrasiye vb vb ama beni en çok etkileyen replik, Sokrates'in karısı rolündeki Melek Baykal'ın repliği (+oyunculuğu) idi: "insanın hayvandan farkı diyorsunuz, düşünmektir. peki niçin birbirinize düşüyorsunuz. hiçbir kurt kurda saldırmaz ya da hiçbir yılan başka bir yılanı sokmaz. yani insan ırkının yaptığını hiçbir hayvan hemcinsine yapmaz... herkes barışın peşinde ama savaş yüzyıllardır bitmiyor, neden? çünkü özgürlük için esir ediyor, barış için savaşıyoruz! nereye kadar? yeter artık, yeter!"

ben kimim? ;)

2009-02-01T13:38:00.000-08:00

"Az mıyım çok muyum?
Var mıyım yok muyum?
Ben neyim?
Masal mıyım gerçek miyim?
Kaç mıyım göç müyüm?
Hiç miyim suç muyum?
Ben kimim?
İbret miyim cinnet miyim?
Hiçlikler içinde kanayan yürek
Yokluklar içinde savaşan beden
Boşluklar içinde karışan zihin
Güçlükler içinde değil miyim?
Yoksa... Yoksa...
Her ihanete akıl erdiren
Her cehalete kılıf uyduran,
Her esarete fiyat biçtiren
Sen değil de ben miyim?
Geçimsizim bugünlerde
Kimsesizim bu yerlerde
Değersizim bu ellerde
Çaresizim doğduğum yerde
Gölgesizim her gün her yerde
Ses miyim sus muyum
Sis miyim pus muyum
Ben neyim
Deha mıyım Heba mıyım
Ak mıyım pak mıyım
Al mıyım Sat mıyım
Ben kimim
Yarar mıyım ziyan mıyım
Yalanlar içinde doğruyu bulan
Cayanlar içinde sözünde duran
Satanlar içinde ayak direyen
Yananlar içinde değil miyim
Her adalete duvar ördüren
Her cesarete kilit vurduran
Her asalete boyun eğdiren
Sen değil de ben miyim"

Efenim bugünlerde sıklıkla döndürüp dinlediğim bi müzik parçası ki -candan erçetin'e aidiyeti de ayrıca etkili kılıyor kendisini-. Bunca kirlenmiş, herkesin mırlandığı bi hayatta şikayetlenmenin ötesinde bi haykırış olması hoşuma gidiyor sanırım. Evet biraz karamsarca bi şarkı ama, en azından, kim olduğunu ve hayatın neresinde durduğunu hala sorgulama çabasında olan, belki cevaplarını bulmuş ama bulduğu yollara bi daha göz gezdirmek isteyenler için.. Sadece bireysel çırpınışlarımız, aşk sancılarımız falandan ibaret bi şarkı değil daha nice ve nice mevzuua dokunuşu dokunuyo bana..)))
Bu şarkıyı bana yollayıp ilk tanışıklığıma vesile arkadişime sevgilerimle..)

beni bir kar tanesi vurdu

2009-02-01T12:50:00.000-08:00

"beni bir kar tanesi vurdu"... insanda romantik çağrışımlar yapan bir ifade değil mi, yarı hüzünlü.. Oysa bir Türk iseniz başka çağrışımları da oluyor bu repliğin. Evet replik diyorum; çünkü bi tiyatro oyunundan alınma; hem de tarihi bir tiyatro oyunundan -Sarıkamış konulu-. Bugün trt2 de denk geldiğim ortasından yakaladığım bir oyundu. Devlet tiyatrolarından ziyade daha amatörce bi yapımdı anladığım kadarıyla. Dekor güzeldi, konunun işlenişi de fena değildi. Özellikle karda donasıya kadar geçen süreci konu alan farazî bir oyundu. Sıcak bir tiyatro sahnesinde donma taklidi yapmak kolay değildir, takdir edersiniz ki. Bu oyun bana, yakın zamanda izlediğim 120 sinema filmini anımsattı. Hani Cansel Elçin, Özge Özberk, Burak Sergen gibi ünlü isimlerin oynadığı... Oyunculuk iyi idi genel anlamda, -ki özellikle oyunculuğunu çok beğendiğim- Burak Sergen'i ayrıca başarılı buldum; ancak senaryoda bi yavanlık vardı. Filmi izlesdikten sonra Van'dan Kars'a yardım için karlı yola çıkarak ölüme sürüklenen 120 çocuğa üzülüp kasılmanın dışında hiçbir şey kalmıyordu elinizde. Onca adam, onca zengin milliyetçi bi duruş ama bu kadar duygusu az bi film... şaşırtıcı idi. Film sonunda hissettiğiniz o derin üzüntü de konuyu bilen seyircinin kendinden kaynaklanıyordu ki senaryo ya da kurguların pek bi katkısı olmamıştı. Şimdi bu açıdan bakınca amatörce oynanan -belki de üniversitellilerin bi oyunu olan- "Beni Bir Kar Tanesi Vurdu" oyununu bi kazanım olarak görüyor insan. Neyse efem hani denk gelirseniz, basit ama gayretli bu oyunu siz de seyredersiniz.

zamanın içinde bi yerde..)

2009-01-30T00:37:00.000-08:00

Tatil..)
Gezmek, uyumak, dinlenmek, vuslatlar, susmalar, hiç susmamalar, zaman hakimiyeti ya da kendini zamana bırakma özgürlüğü... vs vs ve işte tatil!
İşte tatilimin içinde bir yerlerde bi de geçmişe yolculuk yapıverdim iki arada bi derede..) Nasıl mı?
Geçen gün, müzik reyonunu turlarken gözüme ilişen bi kaset geçmişe götürdü beni. Yok ööle "Issız Adam" filmindeki müzikleri; şu sıra yeniden moda olan şarkıları kastetmiyorum. Kastettiğim günümüze daha yakın bi grubun şarkısı: Mavi Sakal'ın -çoooktandır dinlemediğim-"İki Yol" isimli çalışmalarıydı beni olduğum yerde tebessümle kalakaldıran. Zamanında -üniversitedeydim o zaman- para verip alamadığımız için kasetçilerrde çoğaltarak elden ele yaydığımız kasetleri (o dönemlerde download, nette dinle lüksleri yoktu haliyle) ..))) şimdi karşımda duruyordu ve birden kulaklarımda, hatta daha da içimde çalmaya başladı "İki Yol" ve ben işte, bilmem ne kadar sürdü, ööle tatlı bi tebessümle kalakaldım standın başında. Rock meraklısı ve giyimlisi bizler yeniden canlandık gözümde, dersiniz ki kalabalıklaştık birden, yan yana idik yine... bi heves, bi farklılık... gençlik işte..))) hey tabii ki gencim gene hiç de laf ettirmem kendime ama başka bi toyluktu o dönemdeki, başka bi tazelik, kendini bulma serüveninin parçaları... öyle işte... sevgiyle anıyorum her birinizi ve bazılarınızı her şeye rağmen... İşte bu tebessümüm, önce o yaşlardaki benime ve sonra size..)
sevgiyle kal ey güzel zaman ve o zamana dahil olan..)))
E duyumsadığımı paylaştım, oldu olacak şarkıyı da paylaşayım ..)
http://www.dailymotion.com/video/xk5w0_mavi-sakal-iki-yol_music

Tatilin ilk günü

2009-01-27T02:02:00.000-08:00

Şimdi başka bi konuya taşıyacağım sizi. Tatilin ilk gününe. İlk günü, Ayşecik'le indik Ankara'ya. Onun akşama memleketine dönmesi gerektiği için; koptur koştur bir telaşla bi iki iş halli ve arkadaş ziyaretinin ardından kendimizi kocccaaa alış veriş merkezine attık. Zaman az, keyfimiz -yorgunluğa rağmen- çok..) O yorgunlukla alışveriş merkezinde kaç döndük kaç yön şaşırdık bilemiyorum ama tahminimizden geç bi çıkış yaptık -gözümüz yarım bıraktığımız kahvelerimizde kala kala-. Benim sakin tavrım yine de devam ediyordu çünkü metro, ankaray derken zaten 15 dakkaya erecektik AŞTİ'ye (terminale). Ama işler hiç ööle hesapladığımız gibi olmadı tabi. Metro hemen kalkmadı, ardından Ankaray'a indiğimizde ise, bekleme banklarından birinin yanına -bomba havası yaratacak şekilde- iliştirilmiş bir sırt çantasının gazabına uğradık. Yapılan bomba ihbarı dolayısıyla dakkalar kaybettik. Yukarı çıkıp otobüs firmasını arasam -çünkü aşağıda çekmiyor- bi daha inemeyeceğim ve otobüsü kaçıracağız. Kaldık mı ööle kenara biriktirilmiş insan yığınıyla birlikte. Derken ilk gelen ankaraya doluştuk hepimiz -bizden sonra yolcu girişi de yasaklandı zaten-. Dedik ki bu bize bi şans, yetişeceğiz kesin. Ankaray gün yüzüne çıkar çıkmaz aradık bi yandan koşuyor bi yandan telefon ediyoruz firmaya. Dediler ki bikaç dakka bekleriz sizin için. Haydi bu sefer de emanete bıraktığımız koca bavulu almada sıra. Yanlış yerden girmişiz o telaşla da yönü tam tayin edemedik derken bulduk emanetçiyi ama boşa. Tüm bu koşturma, çaba boşa; nitekim kaldık yaya bir sonraki ve SON otobüse..))) Neyse sağ salim ulaşmış yerine ama şansa bakın ki gürültülü bir yolculukla birlikte. "Boş vermeli; strese girdik, koşturduk vs ama ne çok şey sıkıştırdık ve bi anı daha depoladık kendimize ona bakmalı.. di mi ama? ..))) "

Ertesi gün evet, haliyle yorgunluğun pestilliğiyle tatlı tatlı bi uyku ve uyanışla başladı. Yarı baş ağrısı ama hayli sakin bir gün başı ile. Derken... (devamı alttaki yazıda)

ateş düştğü yeri yakar

2009-01-27T01:22:00.000-08:00

Derken... bi telefon geldi. Ankara'dan bi arkadaşım: "Ya Gümüşhane-Zigana'da bi grup dağcı üstüne çığ düşmüş" diye. Önce şaşırdım iyi de bu heyecan niye. Sonra devam etti arkadaş "Ya hani senin de katıldığın bi Tarbzon dağcılık kulübü vardı ya, onlar da ordalarmış galiba"... Ben hala anlamamak ve kabullenmemek de ısrarlı "Haaa evet normaldir ya. Ordaki arkadaşlardan bazısı AKUT üyesi, kurtarma içindir. Dur bi arıyim" falan demekteyim. Sonra aradım hemen arkadaşlardan ikisini "yok ses! ses yok!" Derken jeton düşmeye başladı, hemen Rabiş'i aradım dağcılık kulübündeki arkadaşın kardeşini. Titrek açılan telefon sesinden sonra kan beynime sıçradı. İnternete girmiyorum, o da giremiyomuş, hiç bi bilgisi de yokmuş bu haftaki gezi nereye imiş, abisi nerde? Hemen başladı arkadaşlar arası yoğun bi telefon trafiği. CNN Türk'ü aç dediler. Açtım ve açmamla tepemden aşağı kaynar suların dökülmesi bi oldu, bizim Köksal'ın arkadaşı televizyonculara bilgi veriyordu; hadi tipte yanılsam isimde de yanılamazdım ya. Evdeki İnternet bi türlü açılmıyor; açılmıyor ki göreyim kulübün haftalık gezi listesini. Üstelik bu da çözüm değil ki, bazen günlük yürüyüş planı dışında kamp grubu da kurarlardı kendi aralarında... kafayı yememek işten bile değil... Merak, telefon trafiği, sızı, sancı, göz yaşı, teselli, teskin, kulaklar radar, umut, dua, ... ile geçen tam 25 dakika. Deyin ki çok mu? ÇOOOKKKK !... sanırım ömrümden saatler gitti.
Sonradan anlaşıldı ki Trabzon Tenis ve Dağcılık Kulübü üyeleri imiş; yani bizim arkadaşların TRADOST'u değil. Ama neye yarar ki, can gitti ve bir sabah kalkıldı onlar ve onlara bağlı herkesin yaşamında bi şeyler eksildi... Bu olay inanılmaz dokundu içime. Hani kim olsa ne zaman olsa üzüntü yaratır insanda; ama gerçekten de ATEŞ DÜŞTÜĞÜ YERİ YAKIYOR... çok üzüldüm. Zamanında -az da olsa- beraber yürüyüş yapıp kampa katıldığımız kulüpteki arkadaşlardan olsa daha çok canım yanacaktı; hele arkadaşın abisi olsa temelli. Sonra bizler de kar kışta tırmanmıştık bi kere Kaçkar eteklerinde, bizim de başımıza gelmiş olabilirdi fikri titretti içimi. Sanırım bütün bunlar birleşince olayın bendeki yansıması / tesiri çok daha belirgin oldu.
Ne denir ki, allah geride kalanlarına sabırlar versin.
Ve Köksal alacağın olsun var ya, yüreğimizi ağzımıza getirdin!... Şükür ki iyisin / iyisiniz.

Ve Tatil...

2009-01-27T01:18:00.000-08:00

Efenim selamlar.Tatil de tatil dedik ve şükür ki erdik sonunda. Yol yorgunluğu hala bi parça üstümde duruyo; hava değişiminin getirdiği yarı baş ağrısı burun tıkanıklığı falan. Ama keyfim yerinde direngen bi portre çizip atıyorum kendimi ankara sokaklarına. Burayı solumak güzel..)

Mevlânâ'nın yüreğinden süzülen dizeler

2009-01-18T02:36:00.000-08:00

Bu aralar -okuduğum kitabın da etkisi ile (Ahmet Ümit'in 'Bâb-ı Esrâr') - Mevlana'nın şiirlerine merak salmış durumdayım. Mevlânâ'nın şiirlerini toplu halde bir kiaptan okurken bunca etkilenmemiş, bunca anlamlandırmamıştım. Şimdi yerli yerinde gedikçe fark etmeyip atladığım nice şiiri olduğunu görüyorum. Mevlânâ Celaleddin-i Rûmî'nin, hocası Şems-i Tebrizî'ye olan bağlılığı ve sevgisi herkesçe bilinen bir durumdur.
Mevlânâ, Şems'le tanıştıktan* sonra dışarıya daha az açılır olmuş; kendini dinî yoğunlukla odaya kapanmaya, Şems'le uzun sohbetlere vermiştir. Buı esnada halk, Mevlânâ'nın çevresine ilgisinin azalmasından, Şems-i Tebrizî'yi sorumlu tutmuş ve Şems'i dışlamışlardır. Bunun üzerine Şems-i Tebrizî, hem ölümden hem de çok sevdiği Mevlânâ'yı zor durumdan kurtarmak için bir gün sessiz sedasız terk etmiştir Konya ilini, 1.5 yıldır an be an birlikte vakit geçirdikleri dostu Mevlânâ'yı. Bunun üzerine şaşkına dönüp daha beter kendi içine kapanan Mevlânâ, onun ardından nice güzel şiir söylemiştir. Şems'in gitmesinin daha Pîr'lerini daha beter ettiğini gören müritler ve halk özür dilemiş Mevlânâdan ama nafile dönmemiş Şems. Bir gün, Şems'in Şam'da olduğunu haber alan Mevlânâ, hemen oğlunu yollamış özre, ricaya. Krmamış gelmiş Şems-i Tebrizî. Karşılıklı nice güzel şiirler söylemişler, aşkın kıymetine, Tanrı'nın özüre ermeye ilişkin. Bu aradada yanlış. İşte bu ayrılık ve kavuşma şiirlerinden birkaç parça:

"Sana dilsiz, dudaksız sözler söyleyeceğim
Bütün kulakladan gizli sırlardan bahsedeceğim
Bu sözleri sana, herkesin içinde söyleyeceğim
ama senden başka kimse duymayacak
Kimse anlamayacak"

"Her gün bir yerden göçmek ne iyi,
Her gün yeni bir yere konmak ne güzel
Bulanmadan donmadan akmak ne hoş
Dünle beraber gitti cancağızım
Ne kadar söz varsa düne ait
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım."

"Şemsim(güneşim), ayım geldi
Gözüm, kulağım geldi
Gümüş bedenlim geldi
Altın madenim geldi
Başımın sarhoşluğu geldi
Yolumu vuran geldi
Tövbemi bozan geldi
Gözmün nuru geldi
Başka ne dilediysem
İşte o dilediğim geldi..."

*Tanıştıkları yere 'Merec-el Bahreyn' denir ki, bu tabir, iki denizin buluştuğu yer anlamında kulanılır. Nitekim bu ibare, Kuran'da geçen 'Yaradan acı ile tatlı sulu iki denizi buluşturdu' ifadesinden yola çıkılarak üretilmiş ve yöre ile tasavvufî yaklaşımlarca Mevlânâ ile Şems-i Tebrizî'ye de yakıştırılmıştır.

deyime de bakın..)

2009-01-18T02:18:00.000-08:00

Dün bi arkadaımla konuşurken ayak üzeri bi telaşla "arkadaş bekliyo, alışverilşe gidicez. Sıçan düşse kafası yarılır dolapta.." demez mi, beni aldı bi gülme..)) "tamtakır kuru bakır"dan çok daha eğlenceli bi deyim valla. Ben de kullanıcam bundan sonra. Sizle de paylaşayım istedim. Güzel yaşayasın İsa ne diyim ..))))

Ağaçlarıyla Batum

2009-01-17T00:20:00.000-08:00

Batum'un son turuna geldim sonunda. Elden geldiğince konu sınırlandırması ve gruplamasına giderek aktarmaya özen gösterdim; zihinde bi şekil oluşsun diye -hoş kaç kişi okuyo ya da okur bilmiyorum ama; meraklısına hayrı dokunsun en azından-. Diyeceksiniz ki bunca anlattın, çok mu hayran kaldın, muhteşem miydi? Aslına bakarsanız muhteşem falan değildi. Yılbaşı olmasının bu kente kattığı çok güzzel bir görüntü vardı. Onun dışında bambaşka bi kültür ve yaşam görmek, bunu kayıtmak benim hoşuma gitiği için heyecan ve mutluluk duydum. Yoksa genele bakınca fakir bi şehir, yaz mevsimi değilken pek az insanın ilgisini çekebilir.

Sözün özü gezmek güzel, ama, orada yaşamak istemem.

Son turu gene doğanın kendisine bırakmayı tercih ettim: Ağaçlar. Özellikle ağaçları seçimin nedeni ise, adamların girişten başlayarak her bi alana ağaç eklemiş olmalarından. Üstelik tek tip değil, çeşit çeşit.

Şehrin girişinde, vakt-i zamanında Stalin'in Danimarka'dan özel getirttiği ağaçla karşılıyor sizi -ki çamın değişik bir türü olan bu ağaç hemen solda gördüğünüz tek çam ağacı modelinde. İŞte bundan dizi dizi hayal edin-. Şehrin içinde de yer yer karşılaşıyorsunuz onlarla. Sonrasında başka çam türleri ve palmiyeler aşlıyor dizi dizi. Manolya denilen çiçeğin diken yapraklı ağaçları sahil şeridi boyunca takip ediyorsizi (kış rüzgarından korumak için bağlamışlardı). Ağaç çeşitlilikleri bitmiyor, arada meydanın hemen yakınındaki parkta bambu ağaç topluluğu ile karşılaşıveriyorsunuz -oralarda çok yetişen bir ağaç türü imiş-. Adamların hemen her kafe vb sinde bambu eşya ve koltuk takımlarıyla karşılaşıyorsunuz.

Bi yer bunca soğuk ama aynı zamanda bunca da yeşilllikli ve BAMBULU olsun! ilginç!

Ooohooo daha arasanız daha nice ayrıntı yakalarsınız belki ama benden bu kadar demek ve artık blogumda yeni konularla haşır neşir olmak istiyorum.

Dilerim seyahat merakı olan herkesin -en azından Gürcistan'a gitmek planı olanların işine yarar / yaramıştır yazdıklarım.. ve kendim için de dilerim ki, daha nice başka dünyalar görüp oraladan da seslenmek şansını yakalarım...

suyun müzikle dansı

2009-01-16T11:48:00.000-08:00

Evet efenimm, suyun dansı... Tahmin edebileceğiniz gibi havuz fısiyelerinin müziğe uyumlu hareketlerinden doğan muhteşem gösteriden bahsediyorum. Batum Batum bayılmayın, artık sona yaklaştık..
Emin olun ki bu fıskieli gösterinin aslını görmek bambaşka bi şey. Huzurlu ve ferahlamış bir güçle doluyor içiniz; dinginleşmek için...

Batum'da Gece

2009-01-16T11:00:00.000-08:00

Efenim gece Batum'da biraz daha başka idi gerçekten. Coşkulu bi büyük kentten ziyade uykuya çekilmiş bi ıssızlıkta idi sokaklar. Yılbaşı haftası olması hasebiyle bembeyaz karla birlikte göz dolduran ışıltılı meydanlardan geçtik. Onlarda yılbaş12 gün falan sürüyor ne de olsa, bizimle başlayı1 hafta 10 gün devam eden bir seramoni, ki bununla da bitmiyor, Gürcülerin asıl yılbaşı 13 Ocak'ta kutlandığı için geleneksel ritüell vb o zamana saklanıyormuş. Ama 13 gün boyunca sabit uran bir şey var ki, o da, -her yıl süslenen- 25 metre boyundaki böyyyük yılbaşı ağacı..) Zaten her şey onu merakla başladı da kış vakti yollara düştük de vardık Batum'a..

Gündüz gayet de gri ve -bi o kadar da- anlamlı gelmeyen mekânlar, ışıklı bi gece ile birlence nasıl da büyüleyici bi hal alıyor, şaşıyor insan. Bina üzerlerindeki büstler, bina duvarları, heykeller...

Batum'da Parklar

2009-01-13T10:20:00.000-08:00

Selamlar efenim, Batum seyahatimize devam ediyoruz bugün de. Bu kez konu alanımız "park"lar. Evet, orada parklar diyebileceğiniz kadar yaygın bi kültür var park konuda. Meydan, bulvardaazen bir otel dibinde parkla karşılaşıveriyorsunuz. Düzlük de çok ne de olsa. Fakir olmaya fakir bir ülke, vaın etkilerini silmeye çalışıyorlar işte. Ama ana alanlar şaşaa da şaşaa; eski Rus veya Fransız kültürünün krıntılarından kalma. Hal böyle olunca da eğlenmeyi ve içmeyi seven Batum halkı da fırsatı kaçırmamış estetik bi duyarlıkla devam ettirmişler park ve süs kültürünü. "Sabahı ayrı sabah, gecesi ayrı gece / tadı başka, rengi başka" Evet tam da grup Yeni Türkünün dediği gibi bi duygu, durum bu. Soldaki görntü Ankara'daki Kuğulu Park'ı andırdığı için midir nedir, pek yakın ve sevimli geldi mesela. Batum'un sahili onca geniş ve uçsuz bucaksız ki -yazını merak ediyorum hevesle..)- Sağ taraftaki uzayıp giden ağaçlı yol da bu sahilin ardındaki parktan alınma bir kare. Çok dikatli bakıldığın koccaman bir dönme dolabı da yakalayacaktır gözünüzü. E ahtim olsun, gene geleyim de Batum sana lunaparkının tadını da çıkarayım..) Efenim park havuzsuz olur mu, olmaz; onlarda da su unsuru önemli tabi -Ankara belediyesinin yapttırdığı gibi yerli yersiz olmamakla birlikte..)-

Bu arada anlamış olsa gereksiniz ki, heykel de onların yaşam ve mimarisinde önemli bi gereklilik halinde. Sadece bi parkın yanına iliştirdikleri işlevi olmayan küçüklü büyüklü heykelcikleri sık görmek mümkün Batum'da.

Aman ne de çok yazasım varmış tahminim dışında uzadı da gitti yazım. Haydi bakalım nereye varacak ucu sonu..)

Adamların eski hastane binalarının -ki şimdi de revirmiş- bahöesinin bile parktan farkı yok baksanıza. Sağda gördüğünüz görüntü ise limanın ilerisindeki parkımsı alandan alınma bi kare, dizi dizi bayraklarıyla birlikte.. yaa... İŞlerini biliyolar tabi, göze görünür hemen her alanı allmış pullamışlar kültürlerince..

Efenim şimdi bi de parkların gecesine gelelim bu memleketin.. diycektim ki baktım bunaltacak sündü bu yazı. Ben en iyisi başka sefere saklayayım bu, gece mevzuunu ;)

Batum'da kiliseler

2009-01-08T14:09:00.000-08:00

10 civarı manastırın birkaç da kilisenin bulunduğu memleket Batum'da, bir katolik bir de ortodoks kilisesi gezme şansı yakaladık. Hazır dışarılar soğuk iken iç mekânları tamamlamış olmak derdinde çok seri çalıştık diyebilirim ..))) Normalde katolikler çok daha katı kuralcı ve görüntüye de önem verir iken -yani ben ööle biliyorum, yurt dışı görmüş bi iki arkadaştan da dinlediğim kadarıyla- bizim gördüğümüz ortodoks kilisesi çok daha etkileyici karşıladı bizi; içi ve dışıyla muhteşemdi diyebilirim. Mistik havayı yakalayabilmek çok hoş, başka bi din başka topraklarda da olsa... Hatta ortadoks bi papazın insanları kapalı bi odaya değil özel bi köşede özel ıyafetinin parçası pelerini altına alarak günah çıkarttığı ana bile şahit olduk. Fotoladım ama onların özeline kabalık olmasın diye uzaktan çekme özeni esnasında hayli karanlık çıkmış oldukları için bu fotoları paylaşamıyorum sizlerle. Şu sıra sıa kapılı gördüğünüz yer papaz gibi üst rütbeli din adamlarının ayin / ibadet yaptıkları gizli bölme. Çıkıp önündeki küçük alanda aaz verip vaftiz ediyorlarmış.

Onun sol tarafındaki özel odaya ise sadece katolik olan hıristiyan bekarlar girebiliyorlarmış.Katolik olmadığımız için o bölüm açılmadı; ancak kilise görevlisinin anlattığı kadarıyla -ki adam Türkçe biliyodu- bu odada koca bir kase varmış ayaklı. Bu kase içinde vaftiz suyu niteliğide bir su bulunmakta imiş. içeri girmek isteyen erkek veya bayan öncelikle şu gördüğünüz çörek tipli ekmeklerden alıp bir kağda adını ve dileğini yazıp masa üzerine bırakıyormuş. Ardından görevli sırayla bu ekmekleri bu gizli odaya götürüp sonra da papazın isteğyle sırasıyla isim okuyup içeri alıyormuş. Kişinin içeri girmesinin ardından kişi bir miktar şarabı o kasedeki suya karıtırıp kaseye ekmeğinden sembolik bi parça batırarak yiyip çıkıyormuş. Böylece dileği kutsanmış ve tanrıya iletilmiş oluyormuş. Ne ilginç di mi. Oysa dilek dilemek için aracıya ne gerek. Yine de öyle gizil bi seramoni içinde dilek dilemeye yoğunlaşmak daha kolaylaşıyor olsa gerek...
Solda gördüğünüz kilise ise bir katolik kilisesi. Ondan sonra pek bi soğuk görünümdü gözümüze mimarsiyle de içiyle de. Girdiğimiz yer küçük bi şapel ya da din okulu havasında idi. Nitekim iç ve alt odaları gezdiğimizde sandalye ve tahtalarla bezenmiş bitakım çalışma odaları olduğunu gördük. Hatta bu odaların bazılarında öğncilerin gitar vb malzemeleri de vardı. Hımmm dedim akıllı politika..
Bu arada katolik kilisesinde heykelcik ve kabartma rölyeflerin çokluğu dikkatimi çekti ki bi iki de ondan örnek vereyim istiyorum sağlı sollu..) Gördüğünüz ayak, Meryem Ana'nın heykelinden bi kesit. Saflığı e tazeliği vurgulamak için olsa gerek duru bi yüz, bedenin kimi yerlerine minik çiçekler yerleştirmek ayrıntısını atlamamış adamlar...
Sağda gördüğünüz ise ya İsa'nın kurtarıldığı anı ya da haçtan indirildiği anı temsil ediyor olmalı. Olmalı diyorum çünkü orada görevli kadın din öğretmeniymiş, çok terminolojik konuşmuş olmalı ki yanımızdaki abi Gürcüceyi bilmekle başa çıkamadı tam olarak..))

Batum'da bir müze

2009-01-08T12:40:00.000-08:00

Bugün azmettim bu müzeyi aktarayım size; inat değil mi işte. İki gündür akşam üzeri giden elektriklerden midir nedir anlamadım, internetim de olumsuz etkileniyo bu durumdan sanıyorum. Hazır bana lütufkâr davranıyoken teknoloji, fırsatı kaçırmayayım dedim.

Efenim kaç gündür diyum ki Gürcistan da Gücistan. Doğru Gürcistan'dan görüntüler sunuyorum size; ama burası oranın güzel köşelerinden biri olan Bat'a dair. Dedim ki yeri gelmişken düzelteyim ki GÜRCİSTAN'I BURADAN İBARET SANMAYASINIZ. Daha Batum'un ilerisinde sahil şeridi boyunca başka kentler ve başkent Tiflis var. Umarım bir gn oraları da ziyaret edebilirim..)

Evet, şimdi gönül rahatlığıyla devam edebilirim. Buyrun bunlar da müzeden dış iç birkaç görüntü. Bi müze daha varmış ama biz onu denk düşüremedik. Kim bilir bi dahaki sefere diyelim artık.

Gürcista'da okul ve müze(ler)

2009-01-07T11:09:00.000-08:00

Efenim bugün de devam ediyoruz Gürcistan gezisine; ama bu kez okul, müze ve kil gibi tarihî ve toplumsal değer taşıyan birtakım mekânlarda gezdireceğim sizi. Gerçi her detayı aktarmam, yakalayabildiğim kadarıyla her kareyi sunmam mümkün değil ama yine de fikir verecek bikaç noktayı sunmanın iyi olacağını düşünüyorum.

Şu yanda gördüğünüz oda okullardaki sınıflardan biri, bakar mısınız kadar sıcacık ve ev gibi. Gelesi gelir insanın, ya bizimkiler? tıkış tepiş ve de soğuk... Bi de okul ve sınıf içindeki şu çerçeve de ilginç geldi; hani dinî duruşlarını bu kadar rahat ve her yerde seergilemenin sakıncasız olması durumu... Sanırım inanç ile siyasî druşu birbirine karıştırmamayı başarabilikleri için.

Onların andımız ve bayrakları var girişte; yazı şekilleri de pek sevimli estetik açıdan (ama iraf etmeliyim ki alfabelerinin görünüşü kadar estetik değil seslendirmeleri "ş,t,z,g" sesleri üzerine kulak tırmalayıcı).

Müzeye gelince, orada başka müzede varmış ama biz resim-sanat sergisini ziyat etmişiz ki daha bahçeden, girişte başlayan bi sanatsal bahçe duruşu vardı binanın; içi ayrı..) 1950'lerden 2002'ye kadar bi dolu tablo ve mini heykel. Bence görülmeye değer.

Müzeye dair -havuzu heykelli soldakinden gayrı- bikaç foto daha verecektim ama bahçeden gayrısını yayınlamakta bugün başarılı olamadım. İnternete halar mı yoğun nedir bi yavaş i sormayın, üstelik işlemler de yarı yolda kalıyo.. derken pes ettim. Artık başka sefere..)

Gürcistan'da binalar, mimarî

2009-01-06T11:23:00.000-08:00

Evet Gürcistan serimize devam ediyoruz. Bugünkü bölümümiz ise Gürcistan'ın yapıları, mimarîsi üzerine kurulu olacak becerebildiğmce... Efenim memleket Rus topraklarında, onun kültürüyle bezeli olduğu için normal olarak yapılar köşeli ve dikdörtgenler üzerine kuruluydu, yollar boyunca. Hele bulvar boyu ve meydanda tarihî dokuyu hâlâ koruyan yerleşim beni etkiledi hakkaten. Yer yer Fransızvarî ipuçları da veriyordu bazıları, ki o vakit insan tarihin hangi noktasında kimin topraklarında seçemiyordu. Bu da işin daha hoş yanı idi tabi, ne de olsa beynen uzaklaşmak mekânın durmadan kimlik değiştirmesiyle daha büyülü bir hal alıyordu..) Okullarından tutun da- sokaklarına kadar hemen her yer bu köşeli yapılarla bezeli idi. işin şaşırtıcı yanı kuytularda bile denk geldiğiniz bu benzeri binalarda donlar, pantolanlar asılı olması idi..)))) Bu tuhaf görüntünün estetikten uzak, tarihi eskiden bugüne taşıyan lakaydisi beni şaşırtmadı, iğrit etmedi desem yalan olur. Köşe köşe gezerseniz gündüz ve akşam sizi büyüleyen görüntülerin altından neler çıkıyor, şehrin fakirliği nasıl da yüzüne çarpıyor insanın. Yine de bu kuytu görüntüler de bütünün parçaları olduğu için depoladım zihnime.

Evler, özellikle de eskiden kalma olanlar aynı ve geniş bir hole / avluya açılan bir dürü dairen olulşmakta ki, kat kat dolana dolana apart otel havasında, pansiyonvari bir yapılanıştalar. Eskiden kalma bi alan tasarrufu tabi, şimdiki binalar daha çok artman biçimindeler, sayıları henüz az olsa da. Soldaki arabalı donlu görüntüler de nzeri bi yapıdan alınma zaten. Benzer bi yapıya çocukken yaşadığımız Bandırma'da DSİ'nin lojmanlarında da rastlamıştım, gezerken birden anılarım canladı oralada. Gerçi Bandırma ve Rusya??? Başka örneği de yoktu Bandırma'da oysa...

Resmî kurumlar da tarihin içine yerleştirilmiş adeta. Yanda gördüğünüz şu yapı hastane binası imiş mesela.. Bu da başka bi yapının arkada kalmış köhne yanı o ayrı..

Okullardan biçoğu da aynı tarihle içiçelik durumunda huzula yaşayıp gidiyola. Cumartesi iken ve Gürcistan'da ara tatil yanıyor iken şans bu ya tesadüfen ilköğretim kurumlarından en merkezi olanına okulun müdiresinin okulu kontrolü esnasında denk gelince bi de okul çıkardık aradan. Gezdirdiler her bir köşeyi, tuvaletine kadar. Türk usülü kahveler, çikolatalar, güler yüz... uzun lafın kısası çok misafirperverane ağırladılar. Sonra ordan müze, kilise adreslerini de alıp yerlerini belledik bi iyice; yani rehberimiz sağ olsun..) Okul ve müze fotoları da başka sefere artık..

Oooo daha gecesi var, parkı, sahili... ..)))

Gürcistan ve içki kültürü

2009-01-05T11:03:00.000-08:00

Efenim, nöbetti haydı huydu derken yorucu bir günün ardından sobada patataes partisine davet edilmek, bu kış soğuğunda pek bi iyi geldi. Kendime gelmiş iken de Gürcistan serime bi ek daha yapayım dedim.

Oranın birincil özelliklerinden biri içki içme kültürünün yaygınlığı. Her an her yerde, her lokantada istediğiniz içkiyi içebiliyorsunuz. Hemen biçok yerde bar vb. görme ihtimaliniz yüksek olmak birlikte 2 büyük casino da mevcut; hani meraklı olana..) Yerden bitme diye buna derler sanırım; hiçbi kareyi de boşa harcamamışlar bu konuda.Baksanıza ev borumlarını bile değerlendirmişler içki içme makanları olarak; hoş onlarda nerde içsek diye bi kapalı alan kaygısı yokama olsun işte..)) Büyük casinonun fotosunu ise çekmemişim, napalım artık. E onca dar zamanda oraya girmeye de vakit kalmadı, denemesi bir dahki sefere artık..

İçki satan dükkanlar pek bi renkli ve güzeldi ama hakkını yemeyeceğim. Baksanıza içki içmek bi tarafa şu şişelere bi bakın:

Kafkas kültürünün izleri bunca güzel yerleştirilir şişe üzerine..) Bilmem minyatür kültürü onlarda var mı idi -sanmıyorum ama- şişenin üzerindeki motife baksanıza..

Bu gördüğünüz matara içindeki içki ise "çaça". Votkadan daha sert ve içimi bir kurala bağlı imiş, yoksa votkadan da beter çarrmş da ağlatırmış adamı yaka yaka. Kuralı kaidesi şu imiş efenim, bir yudum aldıktan sonra asla ağzınızı açmayacak, midenize ene kadar nefes bile almayacaksınız. Böylece içinizi yakıp ruynın soğuğunda içinizi ısıtan bu iki baş, mide sancıı yaratmadan atlatırmışsz vartayı. i dahaki sefere de onu denemeli; hem dekoratif de bi duruşu var ne dersiniz..)))

Bu da oranın birası... Biraya pek meraklı değilimdir ama yine de bizim efes daha güzel. Bu biraz daha acı ve hafif.

Hani bööle bakıp anlatınca içkici bi portre çizdiğimin farkındayım ama alakası yok. Ben farklı lezzetleri denemek taraftarıyım. Hem orayı anlatırken es geçemeyeceğim kadar onlarla özdeşleşmiş bi gündem maddesi oluşturuyor içki ne de olsa..)

Zaman Tüneli...

2009-01-04T10:34:00.000-08:00

Evvet, 3.5 yıl oldu ki buralardayım ve kaç zamandır ertelediğim bir gezi planımı daha gerçekleştirmenin haklı gururunu yaşıyorum. Hani şaka bi yana, gerçekten de kaç zamandır zihnimde olan bunca ykınında olduğum Gürcistan'ı görme hayalim sonunda gerçek oldu. Bana has biçimde hayli maceralı olan pasaport alma işlemlerinin ardından (belki bi ara dillendiresim gelir) daha cuma pasaport elimize geçer geçmez ertesi gün soluğu Sarp Sınır Kapısında aldık. Sabahın kör vakti düştük yollara, malum Hopa yolu karlı ve tehlikeli diyerekten. Sabahın 9'unda sınırda, 10'unda ise Gürcistan'ın içinde idik. Daha doğrusu biz saasti 10 sanıyorduk, Gürcüce'yi ve oraları bildiği için bize refakat eden abimiz de uyarmadığı için uzun saatler kendi saatimize göre yaşadık zamanı. Efenim bi de baktık bizde saat 12.30, nere baksak 14.30... HayDe .. ???? dedik. Meğer onca yakın ola bi memleket bize, sınır kapısından giriyosunuz ve 2 saat fark atıyor. Düşünsenize, akşama kendi sınırlarınıza girdiğinizde gün içinde aynı saati iki kere yaşamış oluyosunuz zaman tünelindeymişçesine. Çok şaşırtıcı ve heyecan verici idi kesinlikle.

Özel hazırlanmış bir sinema setinde / sahnesinde gezmek gibiydi kış gününün ıssızlaştırdığı beyaz / gri sokaklarıyla Gürcistan'da olmak...

Oraya dair izlenimlerimi özetleyen şifre sözcükler bırakıyorum şimdilik, sonra kendime gelince oralardan fotolar ve videolarla da bahsetmek istiyorum ufak ufak..)

Gürcistan: içki, koku :( , köşeli şekiller, heykeller, sanat, su, düzlük, genişlik, özgürlük, yoksulluk / yoksunluk, tebessüm, tzçsg sesleri, kokoşluk, irilik ...

Komedi hayatın içinde bi yerlerde

2009-01-04T07:42:00.000-08:00

Ata Demirer'e pek sempatim yoktur; acak kabul etmek gerekir ki, zaman zaman iyi yapım ve espriler çıkıyor. Ondaki güldürü çoklukla espiriden ziyade, taklitten geliyor bence. Dedim ya, antipati duymam ama pek de heveslisi değilimdir. Bu nedenledir ki, Osmanlı Cumhuriyeti sinema filmine gitmek fiknde değildim. Ancak geçen bayram tatilinde kardeşimin tavsiyesi üzerine -ki benim zevkimi az çok bilir- planlarım arasına onu da aldım, iyi ki de lmışım. Gülmeyi beklerek gidenlerin ağlaarak çıkacağı hüzünlü bi film açıkçası. "Ya Atatürk olmasaydı, onungibi bir kurtarıcı gelmeseydi Osmanlı yönetimi haytta olur muyu, nasıl olurdu?" sordundan yola çıkılarak oluşturulmş bir film. Hal böyle olunca da içinizi buran farklı bi portre çıkıyor ortaya tabi. Gülüyorsnuz koskoca bi ironinin içinde, sonra Ata Demirer'in üstlendiği karakter (II. Abdülhamit) gereği Abdülhamit'e de Ata Demirer'e de sempati duyarak çıkıyorsunuz filmden. Hele de benim gibi, yakın zamanda Abdülhamit'in hayatı ve yanlış anlaşılmasına ilişkin peş peşe bir iki kitap okumuşsanız daha da artıyo hüznünüz. Seyretmeye değer anlayacağınız. Kayda değer cümlelerara mesajla yakalak adına önerebilirim; milli bilincin zayıfladığı şu günlerde hele de. Şayet Ankara'da iseniz de havanızı hiç bozmadan hemen Anıtkabir'i bi ziyaret etmenizi...

Bunca zaman sonra nerden mi geldi filmden bahsetmek. Şöyle ki efenim, biraz evvel NTV'de Rıdvan Dilmen'in (Şeytan Rıdvan'dı bizim zamanımızın tabiri ile) de sunumunu yaptığı "Not Defteri" isimli spor programında Ata Demirer çarptı gözüme. Bu spor programı değil mi, ne alaka? diye merakla dinlemeye başlayınmca da sporla komedinin birbirine karıştığı bi muhabbetin çinde buldum kendimi. Güzeldi de nitekim ne diyeyim; spor eleştirmenlerinin, spor programlarının eleştirel tatlı taklitleri, arada dizi vb çekimlerinden komik anılar... kahkahalar gırla gidiyodu valla stidyoda. Derkenderken Osmanlı Cumhuriyeti çağrışarak düştü aklıma işte.

E hazır lafı açılmışken "Not Defteri"ndeki anekdotlardan birini aktarıvereyim madem:

"Ata Demirer, İstanbul pazarlarından birinde aşveriş yapmanın derdindedir. Meyvelerin önünde iken yaşlı bi teyze yanına yaklaşır ve:
-kaç çekiyosun sen?
diye sorar. Ata Demirer, 130 kilodur o dönemde ama bozuntuya vermek istemez. Kadın da yaşlı ya nasılsa anlamaz diye:
-110 teyzecim
der, ama teyze ikna olmaz ve:
-yok, yok en az 130 okka gelirsin sen
deyince, eyzenin tahminindeki bu isabete şaşıran Ata Demirer teyzeye, bunuı nasıl bildiğni sorar. Teyzenin cevabı kısa ve nettir:
-sığırlarım var benim.

Artık olayın komikliğinden mi, adamın anlatımından mı neyse tam bilemicem ama çok güldüm ..))) ..))))

Penceremden yakaladığım beyaz sabahtan kareler..)

2009-01-01T09:17:00.000-08:00

Kar ve kar ve kar... Yılbaşı klasiğini bozmadı (ki yılbaşında bile yüzüne güneş vuran, kar göremeyenlere nispet olsun -onlar kendilerini bilirler-..) ) ve akşam sadece ayazını çektiğimiz kar soğuğu , sabah uyandığımda gökyüzünden dökülmeye başlamıştı bile. Dökülmeye diyorum; çünkü onca yavaş, onca yaylana yaylana bi yağıştı ki, tane sayısının artışıyla birden oyuncak kürelere döndü etraf. Sandım ki hediye edilen kar kürelerinin birinin içindeyim, öyle bi yağıştı sabah karı; döne döne, ağırdan ve sürekli uçuşarak. Sonra yıllardır böylesi bi yağışa denk gelmemiş olduğumu fark ettim ki, sabah bizi karşılayan karı, yeni yıla ilişkin bir uğur olarak anlalandırmak işime geldi..))

yepyeni bi yıl NİCE MUTLU YILLARA..)

2009-01-01T08:34:00.000-08:00

"yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkese kutlu olsun / yeni yıl yen yıl yenş yıl herkesçe mutlu olsun"

GIPGIIRINDAN yeni bi yıldayız.. ) evvet eski bir yılı geride bırakıp yepyeni bi sayfa açar gibi girdik yeni bi yıla. Burada heyecan verici olan gün değil aslında eski ile yeni bu iki gün arasındaki geçiş anı... çocukluğumdan beri önemsediğim bir andır o birkaç saniye..) ve ne mutlu ki hiçbir yılbaşı gecesi ve geçiş anı yalnız olmadım şimdiye kadar..)) her şey, en güzel anlar bile dostlarla güzel, hayatımıza aldığımız gerçekten anlamlı kişilerle, sevdiklerimizle... Dostların, arkadaşlıkların, sevgilerin eksik olmadığı nice mutlu ve umutlu yıllar diliyorum içtenlikle..)

Eskiden daha bi anlamlıydı yılbaşı günleri, aman çevrede ve ev içlerinde bi heyecan, bi koşturmaca. Sanki mideler bir günlüğüne büyüyormuş gibi sevilen bütün yemekler, tatlılar alakalı alakasız bir arada yapılır; yemek ve ardından çerezler, meyveler, patlamış mısırlala döşenmiş yemek seansları, adeta bir seramoni gibi planlanmış bir katılımla yaşanırdı. Evde tavuk pişmesi önemli olurdu, muz da olurdu o gün -eskiden şimdiki kadar her şeye ulaşmak kolay ve ucuz değildi, kredi kartları da yoktu-... sanırım eskiden daha kıymetli idi işte tam da bu ve benzeri nedenlerle...

Efenim diyceksiniz ki yapmadınız mı bu yıl? yafu yapılmaz olur mu, yatık tabii ki, çatlayıncaya kadar. Ama bu kez daha mütevazı bi sofa hazırlayıp ev i eğlencemizi abarttık..) çatlamamak için yedik, sonra bi spor ardından. Neler yapmadık ki... heykel oyunu, ip çekmece, körebe... çocukluğumla birlikte arka bıraktığım ve oynarken özlediğmi fark ettiğim oyunlar... özlediğim oyunar mı, o zamanlardaki çocuk saflığım mı kim bilir artık. Yaş pasta kesiş ardından konfetiler içinde bi tür şova dönen gecemiz... (ilk defa konfeti patlattık, üstelik bilir işi gibi alıp elime başladım çevirmeye. bu arada ben de ilkdefa deniyorum bu işi.. haydi gücün yetmiyo şöyleydi böyleydi, ver ben yapayım sesleri arasında birden pata pata patlayıvermez mi konfetinin silindir kutusu...) itiraf etmeliyim, gece beklediğimin üstünde bi enerji sarfı ve eğlencesi idi, pek iyi geldi..) insanın anaokulda görev yapan öğretmen arkadaşlarının olması bu yüzden pek bi güzel, içinizdeki çocuğu korumanız için, ama bi de grup içinde bir iki tane enerji topu da gerek tabi, ki o da bizde mevcuttu..)))

Nası yani, yılbaşı çam ağaçsız olur mu hiç! olmaz mı olur tabi... olur olur ama o bile vardı valla benim bu yılki yılbaşımda..)

Buraya geldiğimden bu yana burada baranımsız, elifimsiz geçirdiğim ilk yılbaşı olduğunu fark ettim bu hay huy arasında... -hele ilk yılbaşımız...- öpüyorum sizi, 2009'a iki gün farkla doğan ikinci biricikleriyle birlikte.

Aileme gelince; yıllardır, kardeşim bi yerde, ben bi yerlerde, annem babam bi yerde... alıştık artık... ama asıl güzel olan şu ki onca mesafe ve bedensel ayrılığa rağmen o saatte kendi kalablıklarımız içinde iken bile gerçekten BİZ olabilmekte..)

NİCE MUTLU YILLARAAA !!!!!!

gülen ve güldürebilene sevgiler..)

2008-12-27T14:38:00.000-08:00

Güldürmek ağlatmaktan daha mı kolay? Nerden mi geldi bu soru. Rayo kanllarının birinde mizah ve kara mizah(ironi) üzerine kısa bi söyleşi vardı. Orda tartışılır iken fark ettim ki aamak insanın kendi için bile çok olay bi mevzuu. NLP uzmanı bi hocam vardı, o da derdi ki "ağlamaya niyeti olan zaten ağlar, ağlamaya niyeti olmayanı da sol alt köşeye ya da orta alta sürekli bakar halde tutun durduk yere ağayası gelir. Mesle onu güldürebilmekte." Kesinlike katılıyorum, denemesi bedava. Moral bozmaya ne var ki, tak kafaya her şeyi, bak yukarıda öğretilen biçimde, ona uygun hüzünlü bikaç parça derken, aynen boynun bükük bi edaya bürünüverirsin. Yaaa işte kesinlikle ağlamak da ağlatmak da kolay. Buna uygun bi anekdot da sunayım da destekli olsun bari anafikri yazımın..)))

Br gün iki aktör karşılaşırlar, biri dramaların diğeri ise komedinin ustalarından. Başlarla sohbete tatlı tatlı, fakat öyle bi noktaya gelirler ki sahalarını yarıştıra derdine düşerler. Sonunda rama ustası der ki "siz komedyenler ne yapar ki? İçi boş kahkahaların ne manası var. Hem aklı olmayanı güldürmeye nevar". Bunun üzerine komedynden cevap gecikmez ve "siz dram sanaçıları hüznü aşılarsınız insana. İnsanın doğasında hüzün zaten vardır ve herkesin de ağlamaya bi sebebi. Önemli olan onların hayatlarındaki güleblecekleri küçük sebepler yaratabilmektir. Üstelik sizin yaptığınızı soğan da yapıyor."

Ne hoş di mi, gerçekten de ağlatan bi sebze var, ama gldüren bi sebze ya da meyve yok. BU konuda insanoğlu desteksiz kalıyo ve iş başa düşüyo. Becerebilene..) Hakkaten insanlara tebessüm ettirebilen, onları güldürebilenleri ayrıca taktir ediyorum; hem de oyuncusunu ayrı, yaşarken rastladığımız sıradan insanları ayrı..)
Saygılarımla efenim.

sessizlik zorunlu olunca ne de zor

2008-12-27T13:50:00.000-08:00

Cuma sabahı iş saati, kalkma zamanı. Koyuldum banyo yoluna. Boğazımda tuhaf bi tutukluk. Baktım ses çıkmıyo "hıhh hıhhhğğghhh" yok. Bağırma sesi arada kaybolup incelip kopan ses toplulukları ile bölünmekte. Başta bi ağrı. Dedim ki olmayacak bööle. Hemen bi sevk alıp koyuldum yola, ama çare burda değil ki; nodül oluşmuş ses tellerimde. Ne harika değil mi, doktor şööle telkinde bulundu: Efenim, fazla konuşup yormayacakmışım boğazımı. Sonra baharatlı şeyler de tüketek yokmuş. Kahve çay tüketimini de azaltacakmışım mışım da mışım. Hadi yeme kısmına neyse, ılık su desem zaten çok tüketiyorum ama konuşmamak!!! sanırım bu çoook zor ben gibi çenesek biri için..) Şaka bi yana ama hakikaten konuşma üzerine dayalı bir meslek ve alanda iş yaparken ve de çocukluğumdan bu yana konuşmak en çok yaptığım şey iken pek zor. Bir gün izinli idim ve tabii ki bitki çaylarıyla beslenir vaziyette. Bu süre içinde de koşmamaya gayret ettim uzun saatler. Aman ne kadar da zor imiş. Dilerim bu nodül denen şey ilerlemez de bir an önce geçer yoksa konuşamamaya kadar varırmış bu işin sonu... !!! Ve bu yeterince korkuttu. Bundan sonra biraz daha önemsemeliyim kendimi.

Ses telleri, faranjit sorunları yaşayanlar için hemen küçük bi tarif vereyim mesela: efenim su dolu bi cezveye / tencereye isteğe göre tane hunnap, zencefil, kuşburnu, biraz ayva yaprağı konularak kaynatılır. İsterseniz kaynamış bu suyun içine -uyku ve sakinlik için- kedi özü otu ya da zerdeçal serpip içiz. afiyet olsun. a bu arada harika bi lezzet falan beklemeyin. Özellikle de şu son iki otu ekleyecek olursanız. Bu içeçeği en güzel tarafı suyu içtikten sonra dibindeki zencefl ve hunnapları yeme kısmı. hem yarayışlı da. ..)) deneyen varsa youmunu yazssın..)

kaçışlar

2008-12-27T06:53:00.001-08:00

Bi yazı okudum bugün, Mehmet Yılmaz'a ait köşede "Kaçabilmenin Tek Yolu" diye. İlgimi çekti, özellikle de Borges gibi ünlü bi gezgin-yazarın önsözünü yazdığı bir kitabın tanıtımını yapıyor olunca. Sonra baktım psikolojik bişeylerden bahsediyor, hoşuma gitti. Biraz dağınıkça ve parça pinçik bi yazı ama ben kırpıp birleştirerek aktarıyorum size:

"Adolfo Bioy Casares 'Morel'in Buluşu' isimli romanda, boş olduğunu düşündüğü bir adaya kaçan adamın macerasını anlatıyor."

E aşk da var tabi, ama kitaptaki ana mesaja hizmet edecek şekilde. Romanın önsözü Jorge Luis Borges'ten. Önsöz metni yer yer şarkı sözeriyle detekleniyor:

"Daha önce gelmiştim buraya/ Bilmem nasıl, ne vakit/ Kapının ardındaki çayırı tanıyrum/ O hoş buram buram kokuyu/ İç geçirişleri, kıyıyı çevreleyen ışıkları...
Romanı okuken kendi içsel kaçışlarımı düşündüm. Her seferinde bulunuğum yerde daha önce de bulnduğumu düşündürten kaçışlar. Kaçıp kurtulduğunu zannetiğin anda yine aynı koku, aynı ışık, aynı sefer!
Borges'in bir şiirini not etmiştim böyle zamanların birinde:
"Zaman beni sürükleyen bir nehir; ama nehir benim/ Beni paçalayan bir kaplan; ama kaplan benim/ Beni tüketen bir ateş; ama ateş benim."

Ne kadar da doğru değil mi, Borges'le dile dökülen, çırçıplak ortaya verilen gerçek? Kaçışlar... Nereye, kime kaçyoruz zaman zaman. Hepimiz -en azından kimliğinin kaygısında olup, yer yer kendini sorgulayanlar- kaçmak istemiyor muyuz bir yerlere. Bu nedenle değil mi "tebdil-i mekânda ferahlık var" sözüne bunca inanç. Bu nedenle değil mi, geziler, turlar, farklı kurslar, farklı işler, farklı diller, farklı dünyalar arayışı. Bunlar da birer kaçış ya da kendimize ilişkin bi şeyler bulma arayışı değil mi. Her bir değişimle dıştan bize açılan bi kapı bulma telaşı değil mi aslında. O kapıyı, kaybolmadan bulabilmeye değil mi çaba... onca yaralanış, sancı.. onca umut, heyecan, korku... onca aşk, dostluk vb vb. Hiçbiri boşa değil ya edimsel kaygılarımızın... Hepsi kendimize dönük çabalayışlar; nerde ve ne zaman olursa olsun. "Kafamızı ve yüreğimizi de beraberimizde götürdüğümüze göre başka yerde doğan başka güneşler aramak niye" diyordu bir filozof. Kabul, her şey "ben"imizde bitiyor ama; ben benle yolculuk etiğimiz her seferde başka yerler, başka dünyalar, başka hikâyeler bazen yönümüzü bulmaya yardımcıdır yine de..) Gerçek kaçabilmeler için değişmek gerekior, bu değişim de başka kişilikler, başka yaşamlarda eriyip tekrar biçim bulabilmekte... bence..)))

bak sen şu birkaç dizenin beni sürüklediği yere... çok pis felsefe yaparım..) -ne demekse-neyse efenim işte bele. sevgilerimle..)

ilk kar...

2008-12-25T05:24:00.000-08:00

bugün okul dönüşü, buraya ilk kar düştü; en azından benim için yılın ilk karı düştü. Ankara'dan beridir kaçageldiğim ve hep beni birkaç gün farkla kaçıran kar sonunda yakaladı..) doğrusu sulu mulu yağdı derken pamuk pamuk bi kıvama gelmişti ki nemli iklime yenik düşerek çabuk terk etti burayı; ama eninde sonunda gelecek malum. İşte bu yüzden, unutmayalım diye ayazını bıraktı ardına. Bu mevsimde bu hava gene bile çok çok iyi velhasıl-ı kelam. Yine de bir an önce kış kışlığını yapsa da huzurdan çekilse. Ne idüğü belirsiz, arafta kalan durumlardan pek hoşlanmadığım için... hele bi de bir bahar çocuğu olduğum hesaba katılacak olursa, mevsim şaşıp da kış uzar diye endişeleniyorum..)

Ama biliyor musunuz, bugün o sulu vıcık vıcık yağmurun ardından sulu halde yağan kar lapa lapa yağmaya başlayınca ne heyecanlandım; beyaz güzel şey... Hayli çabuk kesildama ardından aydınlanan 15-20 dakikalık da olsa kendini gösteren aydınlık, ferah gökyüzü görülmee değerdi..))) ohhhh MİS gibi bahar kokusu geldi burnuma...

Şu an penceremin çaprazında kalan dağlara bakıyorum. Tepeler kara bulanmış, çevresi de puslu bulutlarla kaplanmış bu gizemli bir görüntü, öle de hızla hareket ediyorlar ki, klavyedeki tuşlardan kaldırıp da kafamı manzaraya her bakışımda başkalaşıyor gördüğüm sahne. Akşam inmede yavaştan yavaşa ve yamacımda kar şarkıları... ..)

ilk kar -kendini yeni yıla hazırayan doğa- hepimize dupduru bir mutluluk getirsin dilerim efenim..)

sebze suyu

2008-12-20T12:54:00.000-08:00

Efenim merhabalar!

Hayli uzun zaman oldu görüşmeyeli. Bayram yoğunluğu, tatlı buluşmalar arasında vakit bulamamam bi yana; ankara bu kez pek bi yordu beni. Burdan yorgun giden kafa ve beden ankara'nın soğuk havası ve bayram telaşı ile birleşince biraz bitap düşmüş olmalı ki hastalıkla uğraştım bi süre. Bütün bu aralarda derelerde 2 sinema, 1 tiyatro oyunu seyretme fırsatı yakalayabildiğim için mutluyum (bu konuya ilişkin bi iki değerlendirme cümlem olacak ki fırsat bulunca başka bi zaman yazmak istiyorum). Derken bayram bitimi bi balıkesir maceram oldu ki, fikren pek yoruldum..))) ama balıkesir'de düzenlenen türkiye çapındaki liseler arası judo ve kuraş şampiyonasından 3 madalya ile dönmek, türkiye 3.lüğünü artvin'e kazandıran öğrecilerimle gururlamak çok hoştu; her ne kadar ser sefil bir yolculuğun sersemliğiyle iki gündür kendime gelememiş olsam da.

Bugün size, tatilde öğrenip tattığım bir içecek tarifi vermek istiyorum. bu içeceğin bi adı yok, ben "sebze suyu" diyorum.

Bu içecek için gerekli sebzeler: birkaç tane beyaz lahana yaprağı / siyah pancar / havuç / kabuklarıyla birlikte elma dilimleri.

Bütün bu sebzeler, sıra gözetilmeksizin ve kişi sayısına göre oanları belirlenerek katı meyve sıkacağı ile sıkılır. ardından sıkılmış olan bütün sebze sularının karışması için, kabın içerisine çok az sıvı yağ katılıp karıştırılır ve bardaklara servis edilir.

Tadına gelince bence ilginç ama içilebilirdi. yani diyorum ki anlatılmaz tadılır. Herkese hitap eder mi bilmem ama, yılda sadece 7 gün boyunca 1'er bardaktan uygulandığında sağlık açısından kolestrol ve toksin atımında çok etkili bir kür olduğu söyleniyor diyet uzmanları ve doktorlarca..)

Afiyet olsun efenim..)

Kaldırım Serçesi

2008-12-02T10:53:00.000-08:00

Hafta sonu "Kaldırım Serçesi" filmini izledim. Edith Piaf'ın hayatı üzerine kurulu biyografik bir filmdi. Doğrusu adını duyduğum, ama pek dinlemediğimi fikir sahibi olmadığım Fransız ses sanatçısı Edith Piaf, yaşam mücadelesi, çektiği sıkıntılara rağmen umursamaz direnişi çok etkiledi beni. Acılar içinde, sokaklarda geçen bir yaşam, acınası bi anne, ilgisiz bi baba, ilk gençlik, ilk annelik, menenjitten ölen 2 yaşında bir çocuk, kimsesizlik yalnızlık vb vb. sonra gençlik aşkı ile yıllar sonra, şöretten sonra bi buluşma ve alevlenen BÜYÜK BİR AŞK... ne acıdır ki:

"Hayatında en çok sevdiği erkek orta siklet dünya şampiyonu boksör Marcel Cerdan’dı. Cerdan başkasıyla evliydi, Fransa’da zaten tanınan bir insandı. Marcel Cerdan, Fransa dışındadır ve Édith Piaf, onu Fransa'ya gelmesi, onu çok özlediğini söylemek için arar. Ve Édith Piaf’la buluşmak üzere Ekim 1949’da Paris’ten New York’a uçarken uçağı düştü. Bu kazadan kurtulan olmamıştı.
Ertesi günün sabahında, Piaf bir halisünasyon görür. Cerdan'ın onun yanına geldiğini sanır ve ona aldığı hediye saati bulmak için evde dolanır. Evdeki bütün kişiler, sessizdir. Piaf'a Cerdan'ın öldüğünü haber verirler ve Piaf yıkılır. Bu olayın üzerine, morfin bağımlısı olur. Kendisini avutmak zorunda kalır."

Bütün bu yaşanmışlıkların ardından içki bağımlısı, rahat vurdum duymaz ve yaşama-ölüme kafa tutan bir duruş, kazandığı sıkı dostluklar, ağrılar, ama her daim şarkı söyemeye ve sahneye tutku, bitmez bi TUTKU... ve 1963 karaciğer kanseri ile sancılı bir ölüm...

"Katolik Kilisesi Paris Başpiskoposu –sürdüğü hayat nedeniyle- Édith Piaf’ın cenaze törenini yapmayı reddetti. Tabutu Père-Lachaise mezarlığına götürülürken on binlerce hayranı korteje katıldı. Mezarlıktaki törende hazır bulunanların sayısı ise 100.000’i geçti.
Ünlü şarkıcı Charles Aznavour, Édith Piaf’ın cenaze törenini anlatırken “İkinci Dünya Savaşı sona ereli beri bütün Paris’in trafiğini tamamen kilitleyen başka bir olay yoktur.” dedi.

Filme gelince:
Öyle çok hareketli bir film değildi, durağan sayılabilecek; ancak, gel-gitlerle, iç zamanlarla karmaşıklaşan kısmen yorucu bir seyri vardı. Fakat kurgunun bu şekli sıradanlığın dışına çıktığı için güzeldi bence. Böylece seyirciyi de sıradanlıktan çıkarıyor ya da sıradan seyirciyi eleyici bir manzara sunuyordu. Ayrıcayer yer -tam da doğru yerlerde- dile gelen özlü sözler, yaşama dair felsefik cümleler etkileyici idi. Bütün bunlar bi yana filmin en güzel tarafı, tam bir müzik ziyafeti olması idi, Edith Piaf'ın güçlü sesinden... Tek kelime ile muhteşemdi..))) Velhasıl-ı kelam seyretmeye değer biyografik bir film. Meraklısına..)

http://www.vidivodo.com/116603/edith-piaf-mon-dieu-1961

"Non Je Ne Regrette Rien" ve "Padam Padam"ı da dinlemenizi öneririm. eFEM iyi dinlemeler..)

adını siz koyun!

2008-12-01T09:26:00.000-08:00

Efenim merhabalar. Bugün de bir tatlı tarifi ile karşınızdayım.

Öncelikle hamurundan şerbetine, her adımında -tarif takibi ile- benim ilk şerbetli tatlım olması hasebiyle önemli, üstelik pek de lezzetli..) Sonracıma ööle ağır da değil; hindistan cevizi biraz yoğun o kadar..)))

Tarifi bana veren arkadaşım annesinden isimsiz aldığı için aynı adsızlıkla bana taşıdı -teşkür komşum..)-, ben de bi isim koyma gereği görmedim açıkçası.. bazen bi şeyin anlamı, -başka bi deyişle- insan zihninde bıraktıĞı tadı adı aşar ya, işte öle...

Neyse efenim, ben aldım tarifi giriştim yapmaya. Tabii ki bu arada galeta ununu hızır gibi bi telaş yetiştirip vaktine erdirmeme destek çıkan arkadaşımın hakkını da yememek gerek -teşkür bülbül..)-

Tarife gelince hemen sağ tarafa da başka bi profil vereyim en lezzetlisinden -e doğru sunum, pazarlamanın önemli yapı taşı ..)-

hamuru: 1 su bard. galeta unu/ 1 su bard. veya daha az şeker/ 1 su bard. svı yağ/ 3 yumurta/ 1 su bard. ceviz ya da fınfıkk parçaları/ 1 su bard. hindistan cevizi/ 1 paket kabartma tozu/ 1 miktar limon kabuğu-böylece vanilyaya gerek kalmıyo-/

şerbeti:2 su bard. su/ 2 su bard. şeker/ yarım limon suyu

bİRİ soğuk iken diğeri sıcak olacak pasta ile şerbetin. AFİYET OLSUN EFENİM..)

hımm?!..

2008-11-30T09:12:00.000-08:00

Vücuttaki en sert madde ne dersiniz? kemik, onun devamı diş vb yi geçiyor da EN SERT oluyor düşünsenize. Evvett, vücuttaki en sert madde, diş minesi imiş, biliyor muydunuz?.. Şaşırıverdim bu bilgiye de, sizinle de paylaşayım istedim.

ben orhan veli

2008-11-29T14:37:00.000-08:00

pek bi severim bu şiirini Orhan Veli'nin; Garip'lerin en garibi imiş 1940'larda. Keşke her garip (tuhaf) bööle güzel olsa. Hele bi de Müşfik Kenter'in sesinden dinleyince... Bi insan bunca kendiyle barışık ve çok derinine inmeden de olsa dışındaki insanlara bunca samimi mi olur. İşte bu şiir bööle bi şiir. Hazır garip huylar başlıını açmış iken bahane ile alıntı yaptığım bu şiiri de sizle paylaşayım istedim:

Ben Orhan Veli
"Yazık oldu Süleyman Efendiye"
Mısra-i meşhurunun mübdii..
Duydum ki merak ediyormuşsunuz,
Hususi hayatımı,
Anlatayım:Evvela adamım, yani
Sirk hayvanı falan değilim.
Burnum var, kulağım var,
Pek biçimli olmamakla beraber.
Bir evde otururum,
Bir işte çalışırım.
Ne başımda bulut gezdiririm,
Ne sırtımda mühr-ü nübüvvet.
Ne İngiliz kralı kadar
Mütevaziyim,
Ne de Celâl Bayar'ın
Sabık ahır usağı gibi aristokrat.
Ispanağı çok severim
Puf böreğine hele
Biterim
Malda mülkte gözüm yoktur.
Vallahi yoktur.
Oktay Rıfat'la Melih Cevdet'tir
En yakın arkadaşlarım.
Bir de sevgilim vardır pek muteber;
İsmini söyleyemem
Edebiyat tarihçisi bulsun.
Ehemmiyetsiz şeylerle de uğraşırım,
Meşgul olmadığım ehemmiyetsiz
Sadece üdeba arasındadır.
Ne bileyim,
Belki daha bin bir huyum vardır.
Amma ne lüzum var hepsini sıralamaya?
Onlar da bunlara benzer.

mim'e icabet, nezakettendir..)

2008-11-29T14:16:00.001-08:00

Allam yafu bizimkiler yine mimlemiş beni. bööle kolektif hareketlere katmaın diyom yafu şurda 657'ye tabiyiz nolur nolmaz ..)))

evet efenim, gelelim garip huylarıma:

bi kere her yere tam vaktinde giderim; bekletmem, bekletilmeyi de sevmem (biliyorum bu, normal bi durum ama pek kızar benim bazı arkadaşlar; dolayısıyla ben tuhaf kaçıyom...) ya mimler misiniz beni!.. KEH KEH..)))

bi film izlerken konuşmaya bayılırım, aslında spontan gelişir bu durum kendimi film içindeki bi durum, çekim kalitesi ya da sonuna ilişkin yorum yaparken bulurum. Yok nenem usulü değil, daha ciddi diyelim..)))

uyumlu bulduğum sürece "tatlı" ile "tuzlu-nötr"ü birlikte yiyip, sevebilirim; pilavla üzüm, kekle peynir gibi.

tanımadığım ya da hiç alakasız yeni tanıştığım insanların bana "sen" diye hitap etmesinden hoşlanmam; çünkü ben onlara bunu yapmam.

hiçbir takı makı ile yatamam, daha eve gelir gelmez hemen hepsinden arınırım; yük gelir bana.

"Ne bileyim,
Belki daha bin bir huyum vardır.
Amma ne lüzum var hepsini sıralamaya?
Onlar da bunlara benzer." (Orhan Veli)

değil mi ama..))))

bana kimseler kalmadı mı yafu mimlicek? ben de sevgili mor koyun ve korai, sizi mimliyorum o zaman..)

Zaman, Ağlamak Zamanı Değil !

2008-11-16T10:04:00.000-08:00

Babası öldü.
Yetim büyüdü.
Üvey evlat oldu.

Tutuklandı.

Hapse atıldı.

Sürüldü.

İşsiz kaldı.

Hastalandı, böbreklerinden,

Vuruldu göğsünden, bir cep saati korumasında…

Mesleğinden atıldı.

İdama çarptırıldı.

Kardeşleri öldü.

Hiç çocuğu olmadı.

Boşandı.

Karaciğeri iflas etti.

Evet...
Mustafa Kemal Atatürk’tü bu…

Bir insan ki bunca acının içinde, onlarla yoğrulmuşken direndi hayata; her zorluğa ve içindeki manevî yokluğa rağmen. Onun da oldu elbet kişisel arzuları, zaafları; ancak hiçbir kere kahramanlığın popülaritesi için savaşmadı, yenik düşmedi şahsî hırslarına, onlarla oyalanmadı. Milleti ve bağımsızlığı için attı adımlarını. Dönemi için erkendi attığı kimi adımlar. Nitekim, bundandır ki İstanbul (saray) tarafından tehlikeli bulunup hapse attırıldı. Tam o engelin üstesinden gelmişi ki, askerîye içinde de kimilerinin gözüne battığının farkına vardı. Bu ağırdı, vatan hainliği yakıştırılıyordu kendisine kimi çevrelerce. Öğrencilik yıllarından o yıla dek hazırladığı zemin üzerine askerken inşa edemeyecekti eylemlerini. Askerî rütbesi tehlikeye girdiği anda vatanın bağımsızlığı için -üstelik vakt-i zamanında uğruna annesini bile karşısına aldığı- askeri kimliğini bıraktı; soyundu üniformasından, sivil kimliğiyle verdi savaşını. Ancak hiçbir zaman uğrunda savaş verdiği şeyi terk etmedi, çıkarmadı o yaftayı üstünden. Ölene dek; saat 9’u 5 geçene kadar da çıkarmayacaktı üzerinden, içinden.

Şimdi, kimilerimiz durmuş onun çok içki içtiğinden, ağzından düşmeyen sigarasından, diktatörlüğe yakın durduğundan bahsediyor ve yakın zamanda Can Dündar’ın senaryolaştırdığı belgesel filmi “Mustafa”nın içeriğini eleştiriyoruz: “Atatürk bir millete mâl olmuş bir insan idi, sürekli sigara içen görüntülerine, mezelerle bezeli içki sofralarının tekrarına ne gerek vardı? Hem canım, koskoca Atatürk ölüme yaklaşırken bunca dostsuz ve yalnız mıydı? vb vb.”
Ben seyretme fırsatı bulamadım henüz, dolayısıyla savunacak değilim hiç kimseyi ya da hiçbir şeyi; kaldı ki mesele film değil. En nihayetinde o da bir insandı; ancak üstündü kimliğiyle, zekâsıyla, askerî bilgisi ve otoritesiyle, ileri görüşlülüğüyle… ama en nihayetinde insandı işte. Onca sıkıntılı bir dönemi tek başına göğüslerken, omzunda taşırken koskoca bir milletin sorumluluğunu kocamandı da özel hayatındaki eksikler mi küçültüverecekti ya da küçültüverdi onu?
Sorarım size: Biz ki şimdi, eğitim sistemindeki aksaklıkları hallederken tıkanıyor, bir anayasa değişikliğinde karman çorman oluyor, dildeki yozlaşmanın hemen önüne geçemiyor vb vb birçok konuda handikaplar yaşıyorken; O, öyle sancılı ve bıçak sırtı bir dönemde öne atılıp yepyeni bir rejimi getirdi, kabul ettirdi yığınlara. Uzmanlar eşliğinde gecesini gündüzüne bulayıp eğitimden, dile, bilime, tarihi belgeciliğe, ekonomiye, anayasaya kadar daha neleri neleri hali yoluna koydu yeni rejimin altını sağlam tutmak için.

Şimdi biz bütün bunları bilirken ve O’nun yapıtındaki büyüklüğün farkındayken “Gazi’ye Peynir Getiren Köylü Teyze[1]” kadar da olamayacaksak bu, bizim ayıbımız.

Zaman, -öyle veya böyle- O’nun üstünden nemalanmak, onu tabulaştırmak, ölümüne ağıtlar yakmak zamanı değil. Zaman, onun ilkelerini, doğru bildiklerini önümüze katıp ilerlemek zamanıdır. Onca yorgunluklar, milletçe nice vazgeçişlerle, tek bilek olup da kazanılan emaneti iyi taşımak ve can veren nice şehidimizi, Atatürk’ün temsilinde taçlandırmak zamanıdır.

İyi ki VARDIN Ata’m ve bugün toprak olmuş naçiz vücuduna karşın ilkelerinle bizde dâima VAROLACAKSIN !

[1] Bkz. Mustafa Bilge Işıktürk “Mustafa Kemal Nasıl Atatürk Oldu” Sayfa 34