bir başka bilmece bildirmece ve dil üstünde kaydırmaca

Efenim bugün başka bir bilmece ile karşınızdayım. Fakat baştan anlaşalım, -özellikle kastımı sahibi bilir- ööle Goggle'dan yardım almadan biliyosanız bilin..))) hayır yani, a bu farklı veya zor deyip hevesleniyoz da soruyoz, insan iki düşünür emek verir falan... kursağımda kalıyo sona... ..)

"kÜÇÜCÜK KIRMIZI BİR EV
nE KAPISI VAR NE PENCERESİ
İÇİNDE YILDIZDAN BİR YATAK
YATAKTABEŞ KÜÇÜK YAVRUCAK" ??? ..)))

Vuslat zamanı..)

Bugün annemler buradaydı. Karadeniz yaylaları üzerine kurulu bi tura katılmışlardı, burası da uğrak yerlerinden biriydi. Heyecanla bekledim; kekler poğaçalar hazırlamış vaziyette. Sabah er vakit aradılar ve ben silahlarını dnmış asker misali hazırdım buluşma yerinde. Birkaç saatliğine de olsa beraberdik. Görünce anladım -ne garip di mi- çok özlemişim onları, hele babamı... Hikmet amcam ve Fatma teyzem de gelmişlerdi. Böylece yıllardır, geldim gelecez ahdi de gerçekleşmiş oldu. İnsanın ailesini, sevdiklerini kendi mekânında ağırlayabilmesi ne de güzel....
Tur ekibine gelince: Aman allahım, nasıl da enerjik bir araba dolusu insan -40 kişi-; yaşlı maşlı hak getire, genci de aynı yaşlısı da. Neyse efem, takıldım peşlerine, takır tukur bir yolun ardından Karagöl'e vardık. Yağmur çamura rağmen manzara muhteşemdi yine. Hele bi de, öğretmen arkadaşımız, bura kafelerinin vazgeçilmez gitarist şarkıcısı Murat ve -ekibinden- bu yörenin meşhur tulumcusu Özgür de tulumuyla peşimizde iken kim tutar bizi. Hemen bi horon çevirdik valla. Ekip de iki günde riz ehoronunu falan kapmış baktım katıştık hep birlikte. Yabancı turistler de yi çekeceklerini şaşırmış vaziyette seyrettiler bizi; kâh kurbağaların sesini, horon başlayınca tulumu, bizi... Kısa ve keyifli birkaç saatti anlayacağınız. Baktım ki ben baya baya karadenize / buraya alışmışım, azdan ufaktan buralı bile olmuşum..) dostlarım bile olmuş burada, buraya bağlı...
Gün olur gidersem bir gün -ki dilerim..)- sanırım en çok doğasını ve horon oynamayı özlicemmm... Dostlarım? Onlara kavuşmak mümkün, buluşmak da; iş yüreğe bakar... ama doğa?

kimler, ne zaman yılana sarılır? ..)))

Bugün bi köy / ev yapımı bi yoğurt yemişim ki sormayın; pek bi güzeldi. Genel anlamda zaten severim yoğurdu ama hali zaman olmuş ev yoğurdunun lezzetini unutalı. E malum şehir hayatı, her imkanı bir arada bulamıyorsunuz. Doğrusu artık her açık süte güven de olmuyo, yıllar vardır ki evcek bırakmıştık bu alışkanlığı.
Eskiden, yani kardeşim ve ben küçükken özellikle alınırdı evimize taze süt, inekten yeni çıkmış cinsinden. E Bandırma mandırası bol memleket, çok sütçümüz oldu; ama bi amca vardı, özellikle de o beklenir, ondan alınırdı. Tek tek üşenmeden çıkardı apartmanın her katını, ilerlemiş yaşına rağmen amcam. Bikaç dakka sohbet ederdik önce, -e malum orta okul ve lise iki arası büyümemi adım adım izlemişti ne de olsa-. Biz de onun yanında gelen torununun büyümesini. Annem çalıştığı için okula gitmeden önce sütü alıp dolaba koymak benim vazifemdi. Bu önemli bi vazifeydi, çünkü kardeşim küçüktü ve tam süt delisiydi -bana çekmemişti yani..)- İlerleyen zamanlarda koca tencere sütü kaynatmak da benim vazifem olacaktı. Gülmeyin ööle az iş mi daha ilkokul 4 ya da 5'teyim, ya taşarsa telaşındayım. Efenm derken bu vazfeye de yürekli bir biçimde baş koydum, azimliyim de; ama gelin görün ki kaynayıp kabardıkt sonra da bi süre daha kaynatılması gereken kısımda zorluk çekiyordum. E sistemli de adamım ya, kaynamadan sona kaç dakka dediyse o kadar kaynamalı zannettiğim için ben de bi gayret, bi stres ilk zamanlar. Çok sıkışırsam yıllanmış dostlarımız Bahire Teyze'yi çağırıyor zor kısmı atlatıyodum. İlk bikaç sefer o pişirmişti nitekim; yani süt kaynatma öğretmenim oldu onu sevgiyle anıyorum. Babaannem o dönemde de incisi bol bi insandı ve bana telefondan "ne üzüyosun kadıncağızı, pişiriver kendin. Taşmaya yüz tutarsa da kokma 'yılan yılan!' deyiver o durur, kaynar öölece" demişti. E çocuğum tabi inandım da cesaretlenip kimseyi çağırmadauygulamaya başladım. Süt tenceredeki hacmini artırdıkça artırdı, köpürdükçe köpürdü. Ben bi yandan da şööle havalandıra havalandıra kepçeyi, karıştırıyoorum sütü ama, süt bana ısın demiyo geldikçe geliyo. Başladım ben yılan yılan demeye. Aman allahım ne mümkün... altını kıstım tık yok. Koşarak açtım kapıyı, bi yandan karıştırıyom bi yandan da bağırıyom "Bahire Teyze, yetiş yılan diyom durmuyo!". Sonra mı? Yetişti tabi Bahire Teyzem. Küçük ipuçlarını verdi ve gitti. Ben bi daha yılana güvenir miyim denize düşen yılana sarlır misali..)
O gün bugündür süt pişirmede üstüme adam tanımam..) Yoğurt yapmayı da o yıllarda öğrenmştim annemden. Tutmaz da cııLk / cıvık olur ya da kesilirse nasıl kurtarılacağını ve yenecek hale sokulacağını da rahmetli anneannemden... ahhh ahhh.... anılarım depreşiverdi. İnsanoğlu ne ilginç; bi obje, bi koku, bi tat nasıl da götürüyor onu bazen zihnin kuytusunda kalmış bi köşesine. Belki yaşarken hayli savugan ve öölesine yaşananbi anına hem de... Sütçü Ömer Amcam bilmem hayatta mısın ama bi yerlerde varsan hâlâ, dilerim kulakların çınlasın tatlılıkla..)
Eski günlerin lezzetli yoğurtları, belki de bu yüzden lezzetliydi...

BİLMECE BİLDİRMECE, DİL ÜSTÜNDE KAYDIRMACA ...

Efenim bugün not defterlerimi kurcalar iken karşıma oraya buraya iliştirdiğim şiirler, bilmeceler çıktı. Dolayısıyla bu sefer de sevimli bi bilmece sorasım geldi.

"ne idim, ne idim
sahralarda bey idim
felek bana ne yaptı
beli bağlı kul yaptı"

BİLİN BAKALIM BU NEDİR? ..)))

Yarı Finaldeyiz !

Futbolla aram pek hoş değildir; hatta futbolseverler alınmasınlar asla -ki çevremde ve ailemde de fanatikleri var-; ama futolcuları, bir topun peşinden koşup sonra da paraları götüren, konuşmasını bile bilmeyen, çoğu kültür seviyesi düşük ama karı kızla âlâ yerleri görüp dolaşan insanlar olarak görmekten alamıyorum kendimi. Diyeceksiniz ki, futbol oynamak için ayak vb gerek, zeka ve kültür niye? İyi de bazılarında o da tam yok. İyi diye alınıp yıl boyu yata yata yaşayıp giden tipleri de görüyoruz nitekim. Hal böyle olunca futbol sporunu da çok kaliteli bulamıyorum -neyse yeter bu kadar gevezeliğim, bilgi alanım dışındaki bi şey hakkında yorum yapmam duygusal yaklaşmaktan öteye gitmeyecektir çoklukla-. Ancak gelin görün ki şu millî maçlar zamanı bende bi meraktır başlıyo. Öyle ya memleket temsili söz konusu, hangi spor olduğunun önemi kalmıyor, mücadele ruhum kabarıyo herkes gibi. Hele bi de şu son iki maçtaki performansa gelince, tamam diyorum hakettiniz bu kez paralarınızı, helal-i hoş olsun. Özellikle bugün Hırvatistan'la yapılan maç sonrasında kazanılan zaferin kutlamaları öncekinden de coşkuluydu burda, neredeyse 1 saate yakın inledi ortalık. E burası İstanbul, Ankara falan değil, o yüzden burası için yeterince iyi bi performans. Artık havai fişeklerden tutunda, kuru sıkılara, çığlıklara, balkonlardan taşan tezahüratlara, TVdeki -farklılıkları kenara itip-birlikte halay çeken insan topluluklarına kadar her şey muhteşemdi. Kolay mı, yarı finaldeyiz!!!

Sonacıma, nete girmiş haberlere bi göz attım; baktım bizim Fatih Hocamız gene vurucu bi laf etmiş -zaten iyi konuşur. Allahtan tüm şişkinliğine karşın icraat da var, hakkını yememek lazım- . NEYSE efenim söz şu : "Benim çocuklarım maçların, hakem düdüğü ile başlayıp hakem düdüğü ile bittiğini öğrendi"

Hakkaten beğedim lafını; yaşama dair de yeterince şey anlatabiliyor. Haydi devam..)

Hale bakın, yarım saatlik uykunun ardından kaçan uykumu bi yerlerden -süt, ılık şekerli su, papatya çayı ile bile- tedarik edemediğim için sabahın 6'sını bulduğum şu saatlerde futboldan bile bahsedecek kadar uykusuzluk halindeyim..)

Gırgır bi yana MİLLÎ TAKIMIMIZA KOCCAMANINDAN İYİ ŞANSLAR DİLİYORUM!

DüNyANın nazar boncuğu

Soldaki görüntü de neyin nesi diyebilirsiniz?

Nazardı, nazar boncuğuydu derken "dünyanın nazar boncuğu" diye tabir edilen Meke Gölü ile tanıştım. Hani iyi de oldu cidden. Neler var da bilmiyor, belki farkına varamıyoruz görüp duyduklarımızın çoğu zaman.

Evet, ben de ilk duyuşta yabancı bi ülke sınırlarında sanıp başlamıştım taramaya ve aradıkça gördüm ve öğrendim ki bizden!

Görüntüsüyle ''dünyanın nazar boncuğu'' olarak adlandırılan bu göl, Karapınar'da. Jeoloji Mühendisleri Odası Konya Şubesi Yönetim Kurulu Üyesi Jeoloji Mühendisi Aytekin Diken,'in anlatımına göre; Meke Gölü'nde 5 milyon yıl önce volkanik patlamayla oluşan kraterin zamanla suyla dolarak göle dönüşmesiyle ana şeklini aldığını, ortasındaki volkan konisinin ise günümüzden 9 bin yıl önce ikinci bir volkanik patlamada meydana gelmiş. Böylece gölün şekli, nazar boncuğuna benzeyen, yuvarlak bir kara parçası ve çevresini çepeçevre saran su birikintisi halini almış.

Ne ilginç ve güzel değil mi? Ancak işin kötü tarafı, küresel ısınmanın kurbanlarından biri haline gelmiş olması. Bu ısınma ile, yağışların azalıp buharlaşmanın artması ve yer altı sularındaki hızlı azalma nedeniyle bataklığa dönüşmekte imiş. Su ve enerji kullanımı bi yana desek bile, 100'ün üzerinde kuş türünün barındığı düşünülecek olursa bu gölün bataklığa dönüşmesindeki korkunçluk daha net çarpıyor insanın suratına. ÜZÜCÜ!

nazar ve nazar boncuğu?

Bu aralar, nazar boncuğu demişken devamını getiresim geldi. Çocukluğumuzdan bu yana iğde dalıyla birlikte, kimi zaman altın zeminli iğneliklerle oramıza buramıza iliştirilen nazar boncuğu, o kadar çeşitlendirildi ki günümüzde, görünüsel olarak özünü tam bulmak için internette bir tarama yapmam gerekti-öyle ya taş boyuycam-. Buldum da tabi çeşit çeşit. Hatta bu arada farklı yapılışlara da denk geldim. İşte efeim sağlı solu sunuyorum bikaç örnek size. Sözün kısası nazar boncuğu, kültürümüz içindeki yerini hayli sağlamlamış durumda. Hani görsel olarak da güzel ve iç açıcı.

Diyeceksiniz ki inanıyor musun boncukla nazara set çekildiğine? Hayır tabii ki bi boncuk parçası çözüm olmuyor nazara. Fakat, güzel bir ritüel, daha doğrusu batıl bir inanç. Bunun yanı sıra, Şamanistik kültürün izlerini taşıdığımıza dair bir işaret sonuçta ve bunu seviyorum; mistik bir hava, kültürel br derinlik katıyor bize, özümüze. Nazar denen şeye inanıyorum, sonuçta keşfedemediğimiz bir manyetik alana sahibiz her birimiz-biçok cisim gibi-. Üstelik insanoğlunun yoğunlaşınca demiri bile bükebildiği ve beynin daha çooook az bir bölümünün keşfedildiği düşünülecek olursa nazarın yani bi bakıma bakışın gücü, o kadar da imkânsız görünmüyor bana. Boncuğa gelince, üst üste farklı birkaç rengin birleşimi ve göze benzer biçimiyle insanın dikkatini çektiği, odaklanmayı üzerinde topladığı için karşıdaki insanın nazarını şahıstan kurtarmış olmasıyla açıklayabilirim nazar değmesindeki etkisini. Ancak maharet boncukta değil, onun üzerindeki şekillerde. Özellikle mavi rengine gelince, şamanistik kültürün ve bizdeki civit mavisi kullanımının yoğunluğundan kalma bir alışkanlk olarak yorumluyorum şahsen. Bi de, renkli gözlerin nazarının daha çok değdiği inancının da bi etkisi olmuş olabilir tabi; hani çivi çiviyi söker misali ..)))